สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 499 เปลวเพลิงลุกโชน

บทที่ 499 เปลวเพลิงลุกโชน

เปลวไฟร้อนแรงดั่งดวงอาทิตย์ ภูเขาเสี่ยวเหมยทั้งลูกถูกปกคลุมด้วยแสงไฟ เปลวเพลิงสีแดงย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีเลือด

เสียงไฟไหม้ เสียงตะโกน และเสียงไซเรนดังระงมไปทั่ว วุ่นวายราวกับน้ำเดือดในกา

“นี่…ต้องใช้ระเบิดกี่ตันถึงจะระเบิดภูเขาทะลุได้?” เลขาหลิวจ้องมองภูเขาเสี่ยวเหมยตาเบิกกว้าง “พวกมือสังหารนี่โหดร้ายเกินไปแล้ว”

เซี่ยจือจางสีหน้าเคร่งเครียด ส่ายหน้า “ไม่ ไม่ใช่ การจะระเบิดภูเขาให้ทะลุได้ต้องใช้ระเบิดอย่างน้อยหลายร้อยตัน ถ้าพวกมือสังหารพกระเบิดมามากขนาดนั้นจริง พวกเราต้องตรวจพบตั้งแต่แรกแล้ว” และพวกเขาก็ไม่รู้มาก่อนว่าเสิ่นชิงจะอ้อมมาทางภูเขาเสี่ยวเหมย จึงไม่มีทางวางระเบิดไว้ล่วงหน้าได้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงเป็นแบบนี้

รถดับเพลิงมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว สายน้ำแรงดันสูงพุ่งออกมาเป็นลำ

แต่ไฟที่ภูเขาเสี่ยวเหมยรุนแรงมาก น้ำที่ฉีดเข้าไปกลายเป็นไอในพริบตา

เปลวไฟดุดัน ก่อตัวเป็นกำแพงไฟสูงหลายเมตรตรงหน้าผู้คน สายน้ำถูกเปลวไฟกลืนหายไปในทันที กลายเป็นควันพวยพุ่ง

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งถูกนักดับเพลิงสองคนหามลงมาจากภูเขา แขนทั้งสองข้างของเขาเละเป็นชิ้น ๆ ห้อยอยู่ข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง

เซี่ยจือจางรีบวิ่งเข้าไปหา จับเปลคนเจ็บถามอย่างร้อนใจ “สหาย เซี่ยเฉิงอวิ๋นกับคุณเสิ่นอยู่ไหน? พวกเขายังอยู่บนภูเขาเสี่ยวเหมยหรือเปล่า?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจส่ายหน้า พูดอย่างยากลำบาก “เซี่ย…เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้อยู่บนภูเขาเสี่ยวเหมย เขาถูก…คุณ…เสิ่นสั่งให้พาไปเมืองเจียงก่อนหน้านี้แล้ว”

พูดจบ เขาค่อย ๆ หันคอมองไปด้านหลังอย่างยากลำบาก “คุณเสิ่น…ผู้กำกับจ้าวยังอยู่ข้างใน รีบช่วย…”

พูดยังไม่ทันจบ เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนี้ก็หมดสติไป

เมื่อได้ยินว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้อยู่บนภูเขาเสี่ยวเหมย จิตใจที่กระวนกระวายของเซี่ยจือจางก็สงบลงทันที

สายตาเขาเฉียบคม มือไพล่หลัง กลับมาเป็นนายกเทศมนตรีเซี่ยผู้เฉลียวฉลาดและกล้าหาญอีกครั้ง

เซี่ยจือจาง “กั้นแนวกันคน ห้ามประชาชนเข้าใกล้ภูเขาเสี่ยวเหมยเด็ดขาด ให้ตำรวจทหารและหน่วยดับเพลิงส่งกำลังเสริมมาจากทุกอำเภอ เพิ่มกำลังช่วยเหลือ รีบดับไฟบนภูเขา ช่วยเสิ่นชิงและเพื่อนร่วมงานที่ติดอยู่ข้างในออกมา ถ้ากำลังคนยังไม่พอ บอกให้เหล่าจางมา ฉันจะไปขอคนเพิ่มให้”

รถยนต์แล่นมาที่ภูเขาเสี่ยวเหมยมากขึ้นเรื่อย ๆ นักข่าวและสื่อมวลชนหลั่งไหลมามากมาย สตรีมเมอร์บางคนเพื่อเกาะกระแส ยังมาไลฟ์ที่เชิงเขาเสี่ยวเหมยด้วย

แต่คนพวกนี้น่ารำคาญเหมือนแมลงวัน ไล่ยังไงก็ไม่ไป สุดท้ายต้องส่งตำรวจทหารมาไล่

มีวัยรุ่นคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ป อาศัยความคุ้นเคยกับพื้นที่ แอบอ้อมทางไกลขึ้นไปถึงกลางเขา

เขาชูโทรศัพท์ขึ้นสูง จ่อไปที่ภูเขาเสี่ยวเหมยที่มีไฟลุกโชน

“ทุกคนโปรดสนใจ ด้านหลังผมคือภูเขาเสี่ยวเหมยที่เพิ่งเกิดระเบิดและลุกไหม้อย่างรุนแรง ถ้าห้องไลฟ์ได้ไลก์ถึงแสนไลก์ ผมสตรีมเมอร์คนนี้จะแสดงการปีนภูเขาไฟให้ดู!”

การไต่ภูเขาไฟเป็นกระแสที่ดึงดูดความสนใจอย่างมาก ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ของหนุ่มน้อยพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว คอมเมนต์เต็มไปทั่วหน้าจอในพริบตา

ผู้ใช้งาน : โอ้โห! ทั้งภูเขาไหม้ดำไปหมดแล้ว มีคนติดอยู่บนนั้นไหมนะ?

ผู้ใช้งาน : ภูเขาไฟเป็นแบบนี้นี่เอง ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ

ผู้ใช้งาน : สตรีมเมอร์พูดแล้วต้องทำ พวกเราช่วยกันกดไลก์ให้ถึงแสนไลก์ เขาจะไปไต่ภูเขาไฟ!

ผู้ใช้งาน : ฉันกำลังกดไลก์สุด ๆ ถ้านายกล้าผิดคำพูด ฉันจะเลิกติดตามและบล็อกทันที!

ผู้ชมในห้องไลฟ์หลายคนเริ่มเฮโลกัน ในเวลาเพียงสองนาที ห้องไลฟ์ก็มียอดไลก์สะสมถึงห้าหมื่นแล้ว

หนุ่มน้อยถึงกับตกใจ

เขาแค่พูดเล่น ๆ ไปเท่านั้น แต่ทำไมคนในห้องไลฟ์ถึงจริงจังขนาดนี้

“โอ้พระเจ้า พี่น้องทั้งหลาย สองนาทีได้ห้าหมื่นไลก์แล้ว พวกคุณจะให้ผมไปไต่ภูเขาไฟจริง ๆ เหรอ!”

“พี่น้องครับ ผมกลัวแล้ว งั้นแบบนี้ดีไหม ถ้าภายในหนึ่งนาที พวกคุณกดไลก์ให้ถึงแสนได้ ผมจะรีบขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่มีข้อแม้!

แต่ถ้าหนึ่งนาทีกดไม่ถึงแสนไลก์ งั้น…เรื่องนี้ก็ขอยกเลิกนะ”

หนุ่มน้อยคิดในใจว่า ปกติเขาไลฟ์อ้อนวอนขนาดไหน ยอดไลก์ก็ยังไม่ถึงหมื่น

การที่จะได้ห้าหมื่นไลก์ภายในหนึ่งนาทีนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

แต่เขาประเมินชาวเน็ตที่อยากดูเรื่องสนุก ๆ ต่ำเกินไป

ยอดไลก์ในห้องไลฟ์พุ่งขึ้นเหมือนจรวด ตัวเลขไลก์มุมซ้ายบนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

หลังผ่านไปหนึ่งนาที ยอดไลก์ในห้องไลฟ์ก็ถึงแสนไลก์จริง ๆ

หนุ่มน้อยถึงกับตาค้าง

เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหม่าในใจ

พระเจ้า มีคนดูไลฟ์เขาเยอะขนาดนี้ เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยกล้าฝันมาก่อน

ผู้ใช้งาน : สตรีมเมอร์ ถึงแสนไลก์แล้ว! รีบไปไต่ภูเขาไฟเร็ว!

ผู้ใช้งาน : ใช่! พูดแล้วต้องทำ! รีบไปเลย! ไม่งั้นเลิกติดตามนะ!

ผู้ใช้งาน : ลูกผู้ชายตัวจริง พูดแล้วต้องทำตามคำพูด อย่าให้พวกเราผิดหวังในตัวนาย!

ห้องไลฟ์เริ่มเฮโลกัน หนุ่มน้อยสตรีมเมอร์ทั้งเกรงใจและเสียดายแฟนคลับที่ได้มาอย่างยากลำบาก

สุดท้ายจึงกัดฟันตัดสินใจ ราดน้ำเย็นใส่ตัวแล้ววิ่งขึ้นภูเขาไป

คราวนี้กลับเป็นผู้ชมในห้องไลฟ์ที่ถึงกับตาค้างกันบ้าง

ผู้ใช้งาน : โอ้โห! เจ๋งมาก สตรีมเมอร์คนนี้กล้าทำจริง ๆ ด้วย?

ผู้ใช้งาน : พระเจ้า! เขาบ้าไปแล้วหรือไง! บนภูเขายังมีไฟไหม้อยู่นะ!

ผู้ใช้งาน : พอแล้ว ๆ พวกเรารู้แล้วว่าคุณทำตามที่พูด รีบลงจากเขาเถอะ! มันอันตรายเกินไป!

หนุ่มน้อยถูกคอมเมนต์ชื่นชมมากมายทำให้มึนหัว จึงถือโทรศัพท์วิ่งขึ้นเขาต่อไป

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าเหยียบอะไรนุ่ม ๆ แล้วก็สะดุดล้มไป

โทรศัพท์หลุดจากมือกลิ้งลงไปที่เชิงเขา

ผู้ชมในห้องไลฟ์กำลังดูอย่างตื่นเต้น แต่จู่ ๆ ห้องไลฟ์ก็ดับไป

บางคนรู้สึกแปลกใจ แม้โทรศัพท์จะตกพื้นก็ไม่น่าจะทำให้ห้องไลฟ์ดับกะทันหัน

ไม่นานผู้ชมก็พบคำตอบ พวกเขาพบว่าไม่สามารถติดตามสตรีมเมอร์คนนี้ได้ และหน้าโปรไฟล์แสดงว่า “สตรีมเมอร์คนนี้ถูกระงับบัญชีเนื่องจากละเมิดกฎ”

แต่หนุ่มน้อยสตรีมเมอร์ไม่รู้ว่าตัวเองถูกแบน ตอนนี้เขากำลังเจอเรื่องยุ่งยากมาก

ขณะนั้น ชายผมไหม้ดำ หน้าเต็มไปด้วยเขม่าคนหนึ่งกำลังบีบคอหนุ่มน้อยสตรีมเมอร์ พลางมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

คอของหนุ่มน้อยถูกรัด ใบหน้าเขียวคล้ำ

เขาพยายามตบมือที่รัดคออย่างสุดแรง ดูท่าจะเป็นลมอยู่รอมร่อ

ชายที่มีหนวดเคราหัวเราะเยาะ แล้วโยนเขาลงพื้นอย่างแรง

หนุ่มน้อยกุมคอลุกขึ้นจากพื้น แล้วต่อว่า “คุณ…คุณทำแบบนี้ได้ยังไง…ผมแค่…แค่เผลอเหยียบเท้าคุณ คุณก็จะรัดคอผมให้ตาย ผม…ผมขอโทษคุณแล้วนะ”

ชายที่มีหนวดเคราชำเลืองมองหนุ่มน้อย “ตอนนี้ทั้งภูเขาถูกปิดล้อมแล้ว น้องชาย นายหลบตำรวจขึ้นมาได้ แสดงว่านายต้องคุ้นเคยที่นี่ดีสินะ?”

พูดจบ ชายที่มีหนวดเคราก็ล้วงปืนออกมาจากอก จ่อที่หน้าผากหนุ่มน้อย “พาฉันออกไปจากที่นี่ ไม่งั้นฉันจะเอาชีวิตนาย!”

ชายตรงหน้าดูดุร้ายน่ากลัว เห็นชัดว่าเป็นโจรร้าย

หนุ่มน้อยกลัวจนตัวสั่น เขาไม่คิดเลยว่าบนภูเขาจะมีคนร้าย

หนุ่มน้อยรีบคุกเข่าขอชีวิต “ไว้ชีวิตผมด้วย ไว้ชีวิตผมด้วย ผม…ผมจะพาคุณไป อย่าฆ่าผมเลย!”

“ฮึ…” ชายที่มีหนวดเคราเอาปืนจ่อหนุ่มน้อย “นำทางดี ๆ อย่าคิดทำอะไรแปลก ๆ”

ชายที่มีหนวดเคราเตะหนุ่มน้อยทีหนึ่ง “ไปเก็บโทรศัพท์ของนายมาให้ฉัน”

หนุ่มน้อยไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่ก้มหน้าไปเก็บโทรศัพท์

หน้าจอโทรศัพท์ของหนุ่มน้อยแตก แต่ยังพอใช้งานได้ ชายที่มีหนวดเคราจึงใช้โทรศัพท์ของเขาโทรออกไปที่เบอร์หนึ่ง

ไม่นานสายโทรศัพท์ก็ต่อติด

ในดวงตาของชายมีหนวดเคราปรากฏรอยยิ้มดีใจ “ฮวาเสอ พวกนายไม่เป็นไรใช่ไหม? ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

เสียงจากปลายสายทุ้มต่ำมาก “หัวหน้า พวกเราติดอยู่บนหน้าผาทางทิศตะวันตก ไฟด้านล่างกำลังจะลามขึ้นมา พวกเราไม่ได้ไม่เป็นไร แต่กำลังจะถูกไฟเผาตายแล้ว”

คนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าก็คือผู้นำของกลุ่มทหารรับจ้างพอยเซินแฟ็งนั่นเอง

พอได้ยินว่าพี่น้องของตนติดอยู่บนหน้าผาทางทิศตะวันตก เขาก็จะให้เด็กหนุ่มไปช่วยคนทันที

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในจุดที่อับลมของภูเขา ไฟจึงไม่รุนแรงนัก

“หัวหน้า อย่าเข้ามานะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พวกเราจะยอมแพ้เอง ตำรวจประเทศจีนคงไม่ทิ้งพวกเรา แค่พวกเรายอมแพ้ พวกเขาก็จะเสี่ยงตายช่วยพวกเราออกไป”

ต้องบอกว่าแผนนี้โหดร้ายจริง ๆ

เด็กหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็แอบถ่มน้ำลายในใจ

ช่างเลวร้ายจริง ๆ!

“บ้าเอ๊ย ดีนะที่เสิ่นชิงนังตัวดีนั่นถูกระเบิดตายไปแล้ว ไม่งั้นฉันคงระบายความแค้นในใจไม่ออก” ตู๋หยาด่าพลางขบกรามแน่น

ฮวาเสอถอนหายใจ “เฮ้อ ไม่ได้ตัดหัวเสิ่นชิงมา แค่ระเบิดจนร่างแหลกเป็นจุณ ไม่รู้ว่าผู้ว่าจ้างจะพอใจไหม หัวหน้า เงินรางวัลของพวกเราจะถูกหักเยอะไหม?”

พอได้ยินแบบนั้น ตู๋หยาก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

แม้ในเวลาแบบนี้ ฮวาเสอยังคิดถึงเรื่องพวกนี้ ช่างทุ่มเทกับงานจริง ๆ!