สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 498 พวกนายอยากให้คุณเสิ่นตายหรือไง

บทที่ 498 พวกนายอยากให้คุณเสิ่นตายหรือไง

“พวกนายอยากให้คุณเสิ่นตายหรือไง!”

หลังจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นตะโกนประโยคนั้นออกมา เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ชะงักอยู่กับที่

เสิ่นชิงคือผู้บังคับบัญชาสูงสุดของพวกเขา และเป็นบุคคลที่พวกเขามีหน้าที่ต้องคุ้มครอง

ใครจะตายก็ได้ แต่เสิ่นชิงตายไม่ได้เด็ดขาด!

ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง และหน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องเสิ่นชิงแม้ต้องแลกด้วยชีวิต

ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยเฉิงอวิ๋นปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้แผนเดิมของพวกเขาต้องพังไป คนกลุ่มนี้ก็จะต้องอยู่ข้าง ๆ เสิ่นชิงเพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของเธอ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ฉันจะถามแค่ประโยคเดียว ในสถานการณ์แบบนี้ พวกนายจะเลือกส่งฉันกลับไป หรือจะไปช่วยดับไฟ?”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา แล้วพูดขึ้นพร้อมกัน “ไปเขาเสี่ยวเหมย!”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบโทรแจ้งดับเพลิงทันที เรียกหน่วยดับเพลิงมาช่วย

โชคดีที่เขาเสี่ยวเหมยอยู่ชานเมืองเจียง รอบ ๆ ไม่มีคนอาศัยอยู่มากนัก

แต่สภาพในภูเขานั้นซับซ้อน เมื่อไฟป่าลุกขึ้นแล้วก็จะลามไม่หยุด อาจจะลามไปถึงภูเขาใกล้เคียงได้

เซี่ยเฉิงอวิ๋นโทรหาเสิ่นชิงโดยตรง อยากรู้สถานการณ์ทางนั้น แต่โทรศัพท์ของเสิ่นชิงติดต่อไม่ได้

เซี่ยเฉิงอวิ๋นโทรหาผู้กำกับจ้าว แต่โทรศัพท์ของผู้กำกับจ้าวก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน

เซี่ยเฉิงอวิ๋น “ใครติดต่อเพื่อนร่วมงานบนภูเขาได้บ้าง ลองถามสถานการณ์ทางนั้นหน่อย?”

เจ้าหน้าที่ทุกคนหยิบวิทยุสื่อสารออกมา สอบถามสถานการณ์บนภูเขา

ไม่นาน ข้อมูลที่กระจัดกระจายก็ส่งมาจากปลายสาย

“ตอนนี้สถานการณ์ไม่ชัดเจน ไฟป่าทำให้คนแตกกระจายไปหมด”

“คุณเสิ่นกับผู้กำกับจ้าวอยู่ทางชุดที่สอง แต่เราติดต่อชุดที่สองไม่ได้ตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว”

“เรียกรถพยาบาลด่วน! เรียกหน่วยดับเพลิงด่วน! ทางนี้มีคนบาดเจ็บเยอะมาก!”

“ฉันไม่มีเวลาอธิบาย รีบเรียกกำลังเสริมให้หน่อย!”

…

เซี่ยเฉิงอวิ๋นขมวดคิ้วมองไปทางเขาเสี่ยวเหมยที่มีไฟลุกท่วม พูดด้วยความกังวล “ดูเหมือนตอนนี้ทางนั้นจะวุ่นวายมาก พวกเราไปดูสถานการณ์กันก่อนเถอะ”

ในขณะที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังมุ่งหน้าไปเขาเสี่ยวเหมย เซี่ยจือจางกับกองกำลังตำรวจทหารก็กำลังเดินทางมาแล้ว

พวกเขาก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นนั้นเช่นกัน

เซี่ยจือจางรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง “เร็วเข้า เร็วเข้า รีบไปให้ถึงที่นั่น!”

เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าที่เขาเสี่ยวเหมย เสียงระเบิดดังสนั่นจากนอกเมืองปลุกผู้คนในเมืองเจียงให้ตื่นขึ้น

บริเวณที่อยู่ใกล้เขาเสี่ยวเหมยยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย

ชาวเมืองเจียงคิดว่าเป็นแผ่นดินไหว ต่างรีบวิ่งลงมาจากตึก บางคนถึงกับมีแค่ผ้าขนหนูพันตัว

เมืองเจียงตั้งอยู่บนพื้นที่ราบและไม่ได้อยู่ในเขตแผ่นดินไหว จึงแทบไม่เคยเกิดแผ่นดินไหว แม้จะมีก็เป็นเพียงแรงสั่นสะเทือนจากที่อื่นเท่านั้น

ผู้คนที่อาศัยอยู่แถวเขาเสี่ยวเหมยตกใจวิ่งออกจากบ้าน จึงพบว่าเขาเสี่ยวเหมยถูกไฟไหม้ และยังมีรอยระเบิดเป็นช่องโหว่บนภูเขา

เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน

“โอ้พระเจ้า ทำไมเขาเสี่ยวเหมยถึงไฟไหม้ขึ้นมาได้? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมภูเขาถึงมีรูโหว่?”

เด็กน้อยคนหนึ่งดึงชายเสื้อแม่พลางพูดว่า “แม่ครับ ตรงนั้นกำลังรบกันใช่ไหม ผมกลัว จะมีคนตายไหม”

แม่ของเด็กลูบหัวลูก “อย่าพูดเหลวไหล ตอนนี้เป็นยุคสงบสุข จะมีการรบกันได้ยังไง”

“นี่…มันน่าตกใจมากเลย จะใช้ระเบิดมากขนาดไหนถึงจะทำให้ภูเขาเป็นรูโหว่ได้!”

ชาวบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กัน บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและพยายามบันทึกวิดีโอ

มีคนขับรถไปดูด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น

ไม่นานเรื่องก็แพร่สะพัดในโลกออนไลน์

นักข่าวในเมืองและสตรีมเมอร์ต่าง ๆ พากันหลั่งไหลไปที่เขาเสี่ยวเหมย

เซี่ยจือจางไม่คิดว่าเขาจะติดอยู่บนถนน

“เสี่ยวหลิว! เลขาหลิว! เอาไซเรนวางบนหลังคารถ!” เซี่ยจือจางคิดได้ทันที จึงขอไซเรนจากตำรวจที่ติดตามมา

เสียงไซเรนดังขึ้น ผู้คนด้านหน้าต่างหลบทาง

รถของเซี่ยจือจางจึงออกจากเขตเมืองได้สำเร็จ

เซี่ยจือจางมองไปที่เขาเสี่ยวเหมยด้วยความกังวล ที่นั่นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วเสียงระเบิดสนั่นนั่นคืออะไร?

…

บนเขาเสี่ยวเหมย เป็นทะเลเพลิงที่ลุกลามไปไกลสุดสายตา

คลื่นความร้อนสีแดงกลืนกินทุกสิ่ง ตอนนี้เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ บนภูเขามีหญ้าแห้งขึ้นอยู่มาก ไฟจึงลามอย่างรวดเร็ว

ต้นไม้บนภูเขาลุกไหม้ส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ สิ่งที่เห็นมีแต่พื้นดินที่ไหม้เกรียม

หมวกของผู้กำกับจ้าวถูกไฟไหม้ เขารีบถอดหมวกโยนลงพื้นแล้วเหยียบซ้ำอีกสองที

คิ้วของเขาก็ถูกไฟไหม้ เหลือเพียงรอยดำสนิท ดู

น่ากลัวมาก

ผู้กำกับจ้าวยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ เขามองทุกอย่างตรงหน้าด้วยสีหน้าเหม่อลอย มีคนพูดกับเขาอยู่รอบ ๆ

หูของเขาขยับเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้ยินอะไรเลย