สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 495 วางกับดัก

บทที่ 495 วางกับดัก

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถึงกับงงไปทั้งตัว เขามองเสิ่นชิงตาค้าง “ฮะ? คุณไม่ไปเมืองหางโจวเหรอ? แล้ว…แล้วพวกคุณจะไปไหนกัน?”

“เฮ้อ…”

เสิ่นชิงถอนหายใจอย่างจนใจ

คืนนี้เธอร่วมมือกับเซี่ยจือจางวางกับดัก เธอจะแกล้งทำเป็นเดินทางไปเมืองหางโจว เพื่อล่อคนที่แอบติดตามอยู่ข้างหลังออกมา แล้วร่วมมือกับตำรวจที่ซ่อนตัวอยู่จับกุมพวกมันให้ได้

เพราะสถานการณ์คืนนี้อันตรายมาก เสิ่นชิงไม่อยากให้สวีลี่และคนอื่น ๆ เข้ามาพัวพัน จึงให้พวกเขากลับเมืองหางโจวไปก่อน

แต่เธอไม่คิดว่า ณ เวลานี้ จะมีคนที่ไม่ควรปรากฏตัวอยู่ที่นี่

ถ้าเซี่ยจือจางรู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่ที่นี่ คงโมโหจนเป็นโรคหัวใจแน่

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น ตอนนี้นายรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะให้รถหนึ่งคันกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหนึ่งชุดไปส่ง”

เสิ่นชิงพูดด้วยท่าทีเด็ดขาดและน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ฮะ?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเบิกตาโพลง “คุณจะให้ผมกลับเมืองเจียงเดี๋ยวนี้เหรอ?”

เขาหนีออกมาจากสายตาของเซี่ยจือจางได้อย่างยากลำบาก ตอนนี้จะให้กลับไปอีก?

ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่มีทาง!

ในพจนานุกรมชีวิตของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ไม่มีคำว่าล้มเลิกกลางคัน!

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลอกตาไปมา “พี่สาว งั้นแบบนี้ไหม ผมขอไปจับคนด้วยกัน พอเสร็จแล้วค่อยไปเมืองหางโจวพร้อมกัน!”

แค่คิดถึงเรื่องคืนนี้ก็ตื่นเต้นแล้ว เขาไม่อยากพลาดเด็ดขาด!

“ไม่ได้! นายต้องกลับไปเดี๋ยวนี้! ผู้กำกับจ้าว รบกวนติดต่อท่านนายกเทศมนตรีเซี่ยด้วย”

เสิ่นชิงหันไปพูดกับจ้าวเหิงสุ่ย

สีหน้าของเสิ่นชิงเคร่งเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

ภารกิจคืนนี้อันตรายมาก เซี่ยเฉิงอวิ๋นเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเซี่ยจือจาง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา…

“อย่า ๆ ๆ อย่าโทรนะ ผมช่วยได้นะ! ผมคนเดียวสู้ได้สิบคน!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์ของผู้กำกับจ้าว

เสิ่นชิงสายตาเฉียบคม สั่งให้ตำรวจสองนายจับเซี่ยเฉิงอวิ๋นยัดเข้าไปในรถทันที

“เฮ้ย! พี่สาว พี่สาว ไม่ยุติธรรมเลย งั้นส่งผมไปเมืองหางโจวได้ไหม?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเกาะหน้าต่างรถ ทำหน้าน่าสงสาร

เสิ่นชิงทำหน้าเย็นชา พูดอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้”

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยจือจางได้ยินเรื่องที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นแอบขึ้นรถไปแล้ว เขาโกรธจนฟาดโต๊ะลุกพรวดขึ้น เกือบจะเคล็ดเอว

ในห้องทำงาน เซี่ยจือจางกัดฟันกรอด พูดด้วยความเดือดดาลว่า “โอ๊ย โมโหจะตายอยู่แล้ว ไอ้เด็กบ้าเฉิงอวิ๋นนั่น เมื่อไหร่จะทำให้ฉันสบายใจบ้าง! เลขาหลิว รีบติดต่อกองกำลังตำรวจติดอาวุธของเหล่าจางให้เขานำกำลังไปรับและสนับสนุน

ต้องพาตัวไอ้เด็กเฉิงอวิ๋นกลับมาให้ฉันให้ได้!”

เลขาหลิวไม่เคยเห็นนายกเทศมนตรีโกรธขนาดนี้มาก่อน ตกใจรีบโทรติดต่อกองกำลังตำรวจติดอาวุธทันที

พ่อแม่ของเฉิงอวิ๋นเป็นวีรชน พวกเขาเสียชีวิตตั้งแต่เฉิงอวิ๋นยังเล็ก จือจางจึงเป็นคนเลี้ยงดูเฉิงอวิ๋นมา

พูดได้ว่าเฉิงอวิ๋นก็เหมือนลูกแท้ ๆ ของจือจาง

ตอนนี้ได้ยินว่าเฉิงอวิ๋นไปพัวพันกับสงคราม หัวเขาแทบจะระเบิด

ไอ้เด็กเกเรนี่ไม่เคยทำให้เขาสบายใจเลยสักวัน!

ถ้าเฉิงอวิ๋นเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะไปตอบน้องชายกับน้องสะใภ้ที่เสียสละไปได้อย่างไร

“เลขาหลิว! เลขาหลิว! บอกเหล่าจางให้พาคนไปเยอะ ๆ หน่อย!” พอคิดว่าเฉิงอวิ๋นอาจเป็นอันตราย จิตใจของจือจางก็ปั่นป่วนไปหมด

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้น รู้สึกไม่สบายใจมาก

จือจางคิดแล้วคิดอีก แล้วลุกพรวดขึ้น “เลขาหลิว! เลขาหลิว! รีบไปเตรียมรถ ฉันจะไปเอง ฉันจะไปรับเฉิงอวิ๋นกลับมาเอง”

เลขาหลิวได้ยินว่านายกเทศมนตรีจะไปรับเองก็ตกตะลึง

“ฮะ? ท่านนายกเทศมนตรี? ที่นั่นอันตรายมาก คุณจะไปรับเองเหรอ?”

จือจางพยักหน้า “อืม ฉันจะไปเอง ยังไงฉันก็เป็นผู้นำของเมืองเจียง ใครจะมาแตะต้องฉัน ก็ต้องคิดให้ดี!”

เลขาหลิวเหงื่อแตกพลั่ก “ไม่ได้นะ! ท่านนายกเทศมนตรีคุณไปเอง มันก็อันตรายเหมือนกัน”

“ไม่มีอะไรอันตรายหรือไม่อันตราย ฉันจะไปรับเขากลับมาเอง!” จือจางคว้าเสื้อที่พนักเก้าอี้ เปิดประตูห้องทำงานออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้นำเมืองเจียงอีกต่อไป แต่เป็นเพียงพ่อที่เป็นห่วงลูก

…

อีกด้านหนึ่ง

เฉิงอวิ๋นยังคงอ้อนวอนเสิ่นชิง

“พี่เสิ่นชิง คิดว่าคุณเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของผมเถอะ! อย่าส่งผมกลับไปเลย ถ้าผมกลับไปตอนนี้ ลุงใหญ่จะถลกหนังผมแน่!”

เฉิงอวิ๋นจับมือเสิ่นชิงแน่น ดิ้นพล่านอยู่ในรถ

“น้องชาย ถ้าตอนนี้นายไม่กลับไป ผลที่ตามมาจะไม่ใช่แค่ถลกหนังหรอก”

เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก พูดด้วยน้ำเสียงเบาที่สุดแต่โหดร้ายที่สุด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นสะดุ้งตกใจ

อืม น่ากลัวจัง แค่ฟังก็ขนลุกแล้ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋นส่ายหน้า “ในเมื่อน่ากลัวขนาดนี้ ผมก็ยิ่งไม่อยากกลับไปใหญ่แล้ว”

เสิ่นชิงเลิกคิ้วพูดว่า “เซี่ยเฉิงอวิ๋น นายหนีได้แค่ชั่วคราว แต่หนีไม่พ้นไปตลอดหรอก รีบกลับไปขอโทษเถอะ ระวังลุงใหญ่จะไม่ยอมรับนายเป็นหลานชายนะ”

พูดจบ เสิ่นชิงก็ดึงมือขวากลับอย่างไร้ความปรานี แล้วปิดประตูรถดังปัง

“พี่สาวครับ! คุณจะใจร้ายทิ้งผมไปแบบนี้เหรอ?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นทำปากยื่น ดูน่าสงสารเหมือนเด็กน้อย

เสิ่นชิงไม่สนใจเขา

จะงอแง ทำน่ารัก หรือดิ้นพล่านยังไง เธอก็ไม่ใส่ใจทั้งนั้น

เสิ่นชิงมองไปที่ยามที่รับผิดชอบคุ้มกันเซี่ยเฉิงอวิ๋น “รีบพาเขากลับไปเถอะ ที่นี่อันตรายเกินไป”

เจ้าหน้าที่พยักหน้าอย่างจริงจัง “รับทราบครับวางใจได้ครับคุณเสิ่น”

หนึ่งนาทีต่อมา รถที่บรรทุกเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ติดเครื่อง ปล่อยควันดำพุ่งมุ่งหน้าสู่เมืองเจียง

เสิ่นชิงมองตามรถที่แล่นจากไป แล้วส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “มีหลานชายแบบเซี่ยเฉิงอวิ๋น ฉันยังรู้สึกเป็นห่วงแทนเขาเลย”

ผู้กำกับจ้าวถอนหายใจตาม “เฮ้อ…”

“พวกเราขึ้นรถกันเถอะ ทำทุกอย่างตามแผนเดิม” เสิ่นชิงเปิดประตูรถแล้วนั่งที่เบาะหลัง

ผู้กำกับจ้าว “ครับคุณเสิ่น!”

…

ในความมืดของป่าเปลี่ยว มีกลุ่มชายชุดดำซ่อนตัวอยู่

พวกเขาซ่อนตัวในเงามืดเหมือนงูพิษ บางคนซ่อนในพุ่มหญ้า บางคนเกาะอยู่บนกิ่งไม้ บางคนแอบอยู่ในความมืดของราตรี พวกเขาแอบสังเกตขบวนรถตรงหน้า

ชายชุดดำกลุ่มนี้มีสีผมแตกต่างกันไป บางคนมีหน้าตาเป็นชาวต่างชาติ

ครึ่งหนึ่งของกลุ่มพอยเซินแฟ็งเป็นคนจีน อีกครึ่งเป็นชาวต่างชาติที่มีดวงตาลึกและจมูกโด่ง

พวกเขาไม่รู้ว่าผู้ว่าจ้างคือใคร แต่รู้ว่าเป้าหมายคืนนี้คือผู้หญิงที่ชื่อเสิ่นชิง

เมื่อเห็นขบวนรถของเสิ่นชิงเคลื่อนที่อีกครั้ง ชายชุดดำคนหนึ่งก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา พูดเสียงแผ่วเบา

“พอยเซินแฟ็งทุกคนฟัง เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปทางเขาเสี่ยวเหมย ให้พี่น้องด้านหน้าไปที่เขาเสี่ยวเหมย”

ไม่นาน อีกฝั่งของวิทยุสื่อสารก็มีเสียงสงสัยดังมา “ทำไมถึงเป็นเขาเสี่ยวเหมยล่ะ? เสิ่นชิงไม่กลับเมืองหางโจวเหรอ?”

ชายชุดดำ “ไม่รู้ แต่พวกเราต้องรู้แค่จุดเดียว นั่นคือคืนนี้ต้องจบชีวิตผู้หญิงคนนี้!”

ชายชุดดำวางสายโทรศัพท์ สมุนคนหนึ่งชี้ไปที่รถที่ของเซี่ยเฉิงอวิ๋นพลางพูดว่า “รถคันนั้นแยกออกจากขบวนแล้ว ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปเมืองเจียง พวกเราควรทำยังไงดี?”

ชายชุดดำมองตามทิศทางที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นจากไป พูดเรียบ ๆ ว่า

“ในเมื่อเสิ่นชิงไม่ได้อยู่บนรถคันนั้น พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องไล่ตาม คนคนนั้นคือเซี่ยเฉิงอวิ๋น หลานชายของเซี่ยจือจางนายกเทศมนตรีเมืองเจียง พวกเราไม่ควรหาเรื่องยุ่งยาก เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมา”

สมุนของชายชุดดำพยักหน้า “รับทราบ”

กลุ่มชายชุดดำเหล่านี้คือทหารรับจ้างระดับนานาชาติ พวกเขามีชื่อว่าพอยเซินแฟ็ง แต่ละคนมีรอยสักรูปงูดำที่มีเขี้ยวอยู่บนแขน

ทหารรับจ้างกลุ่มนี้สนใจแต่เงิน ไม่สนใจคน แค่ให้เงินมา ไม่ว่าจะฆ่าคนวางเพลิง หรือข่มขืนลักพาตัว พวกเขาก็ทำได้ทั้งนั้น

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงมีชื่อเสียงในแง่ลบในวงการทหารรับจ้าง

แต่กองกำลังทหารรับจ้างพอยเซินแฟ็งมีความแข็งแกร่งมาก ตลอดอาชีพการรับจ้างของพวกเขา ไม่เคยพลาดเป้าหมายเลยสักครั้ง ทำภารกิจสำเร็จอย่างยอดเยี่ยมทุกครั้ง

เป้าหมายของพวกเขาคืนนี้คือ อัยการที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีนอย่างเสิ่นชิง

วันนี้ พวกเขาจะต้องเอาหัวของเสิ่นชิงให้ได้

“จิ๊ ๆ ค่าหัวของผู้หญิงคนนี้มากถึง 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ผู้ว่าจ้างครั้งนี้ใจป้ำจริง ๆ พี่สาม คุณว่าผู้ว่าจ้างมีสถานะอะไรกันแน่?”

ชายชุดดำเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราควรสนใจ พวกเราแค่ต้องเล็งที่ขมับเธอ แล้วตัดหัวเธอก็พอ

พวกเราต้องจัดการงานให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

เสิ่นชิงมีชื่อเสียงสูงมากในประเทศจีน หลังจากที่พวกเราฆ่าเธอแล้วต้องรีบหนีไปทันที ไม่อย่างนั้นเราอาจจะหนีไม่รอด”