สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 494 ใครบอกว่าฉันจะไปเมืองหางโจว

บทที่ 494 ใครบอกว่าฉันจะไปเมืองหางโจว

ตอนนี้เสิ่นชิงนั่งอยู่ในรถยนต์พิเศษ รถเกราะสีดำกลมกลืนไปกับความมืดของราตรี แล่นมุ่งหน้าสู่จุดหมายอันไกลโพ้น

ทั้งด้านข้างและด้านหน้าของรถเกราะสีดำมีรถคันอื่น ๆ แล่นเคียงข้างมาด้วย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในรถเหล่านั้นติดอาวุธครบมือ พวกเขาระแวดระวังอย่างเต็มที่ คอยคุ้มกันเสิ่นชิงอย่างใกล้ชิด

ครั้งนี้ผู้รับผิดชอบในการคุ้มกันเสิ่นชิงคือผู้กำกับจ้าว เขากำลังขับรถจี๊ปนำขบวนอยู่ด้านหน้า

สภาพถนนช่วงนี้ไม่ค่อยดี ถนนขรุขระมาก

ล้อรถบดทับแอ่งน้ำและก้อนหินเป็นระยะ ส่งเสียงดังกุกกัก

“โอ๊ย!”

จู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นจากในรถ

ผู้กำกับจ้าวมองไปด้านหลัง ในรถว่างเปล่า แต่เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน

ผู้กำกับจ้าวเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เขาขมวดคิ้วมองไปที่ท้ายรถ ดูเหมือนจะงุนงงอยู่บ้าง

ภายในรถเกราะสีดำ

เสิ่นชิงมองดูโทรศัพท์มือถือ เธอได้รับการแท็กจากชาวเน็ตมากมาย

หลายคนเรียกร้องให้คณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงลงโทษสตรีมเมอร์หญิงสองคนนั้นอย่างเด็ดขาด

เสิ่นชิงรีบใช้บัญชีทางการของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงตอบสนองต่อกระแสความคิดเห็นบนโลกออนไลน์

บัญชีทางการของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง

“กรณีพี่น้องตระกูลหวงที่เกี่ยวข้องกับสตรีมเมอร์ทั้งสองคน ทางทีมตรวจสอบได้ลงโทษทั้งสองคนอย่างหนักแล้ว

บัญชีของสตรีเมอร์จางและหลิวถูกแบนจากทุกแพลตฟอร์ม ทั้งสองคนถูกห้ามไม่ให้ประกอบอาชีพสตรีมเมอร์ตลอดชีวิต

ปัจจุบันสตรีมเมอร์ทั้งสองคนได้ยอมรับการปรับและขอโทษครอบครัวผู้เสียหายแล้ว

ทางคณะกรรมการขอเตือนทุกคนอีกครั้ง และเตือนสตรีมเมอร์ทุกท่าน อย่าได้เปิดเผยที่อยู่และข้อมูลส่วนตัวบนอินเทอร์เน็ตเด็ดขาด มิฉะนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย”

ช่วงเวลาสองทุ่มสามทุ่ม ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

ขบวนรถที่คุ้มกันเสิ่นชิงแล่นมาถึงทุ่งร้าง สองข้างทางมีหญ้าและต้นไม้รกครึ้ม ดูเงียบสงัดมาก

สภาพถนนช่วงนี้แย่มาก เต็มไปด้วยแอ่งน้ำและก้อนหิน รถแล่นสะดุดกระเด้ง ขึ้น ๆ ลง ๆ กระเทือนมาก

เสิ่นชิงนั่งอยู่ในรถเกราะสีดำยังพอทน เพราะรถเกราะมีช่วงล่างสูง ตัวรถแล่นได้นิ่มนวล

แต่รถของผู้กำกับจ้าวไม่เหมือนกัน เขาขับรถกระเด้งกระดอน ราวกับขับรถแทรกเตอร์ที่กำลังจะพังอยู่รอมร่อ

เขาแตกต่างจากคนอื่น ในขณะที่คนอื่นเห็นแอ่งน้ำก็หลบหลีก แต่ผู้กำกับจ้าวกลับขับรถทับผ่านแอ่งน้ำและเศษหินไปเลย

รถแล่นไปพร้อมเสียงดังกุกกักตลอดทาง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ในท้ายรถแทบจะโมโหตาย

ทั่วร่างเขาปวดร้าวไปหมด กระดูกแทบจะหลุดออกจากกันเพราะความสั่นสะเทือน

‘จ้าวเหิงสุ่ย ฝีมือการขับรถของคุณห่วยแตกมาก ผมใช้เท้าขับยังดีกว่าคุณเลย!’ เซี่ยเฉิงอวิ๋นแอบด่าอยู่ในท้ายรถ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เขาจำได้ว่าการเดินทางไปเมืองหางโจวต้องใช้ทางด่วน ถนนควรจะราบเรียบ ทำไมถึงได้สั่นสะเทือนขนาดนี้

ราวกับผู้กำกับจ้าวได้ยินคำสาปแช่งของเซี่ยเฉิงอวิ๋น จู่ ๆ ก็เบรกกะทันหัน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ทันตั้งตัว แขนที่ป้องกันศีรษะกระแทกเข้ากับฝาท้ายรถ

แขนของเซี่ยเฉิงอวิ๋นชาทันที เจ็บจนต้องร้องครางออกมา

“โอ๊ย! เจ็บจัง…”

บ้าฉิบ! ทำไมลุงจ้าวขับรถแย่ขนาดนี้ ขับรถเหมือนขับรถแทรกเตอร์

ในขณะที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังด่าผู้กำกับจ้าวอยู่ในใจ รถก็ค่อย ๆ จอดลง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นใจหายวาบ

เอ๊ะ? ถึงเมืองหางโจวแล้วเหรอ?

ทำไมเร็วจัง?

เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองดูโทรศัพท์ พบว่าเพิ่งจะสามทุ่มเท่านั้น

หลังจากผู้กำกับจ้าวจอดรถ ขบวนรถที่ตามมาก็จอดลงด้วย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบนรถต่างสีหน้าเคร่งเครียด ยกปืนขึ้นเตรียมยิงทันที

เสิ่นชิงใช้วิทยุสื่อสารเรียกผู้กำกับจ้าว “เกิดอะไรขึ้น? ผู้กำกับจ้าวพบอะไรเหรอ?”

“ทุกคนหยุดก่อน มีเหตุการณ์เล็กน้อย” ผู้กำกับจ้าวตอบกลับมา

หลังจากวางวิทยุสื่อสาร ผู้กำกับจ้าวสูดหายใจลึก กัดฟันกรามพูดว่า “เซี่ยเฉิงอวิ๋น! นายยังไม่ออกมาอีกหรือไง!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ซ่อนอยู่ในท้ายรถ “…”

หลายนาทีต่อมา ท้ายรถค่อย ๆ เปิดออก มีเงาร่างคนปีนออกมา

เจ้าหน้าที่รีบเล็งปืนไปที่เงาร่างดำทะมึนนั้นทันที

ผู้กำกับจ้าวรีบผลักประตูรถและก้าวลงมา พร้อมส่งสัญญาณให้ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก จากนั้นเขาก็รีบเดินไปหาเซี่ยเฉิงอวิ๋น เอาด้ามปืนจ่อที่หัวของเขา “เซี่ยเฉิงอวิ๋น นายถูกจับแล้วไอ้หนู!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกปั่นป่วนในท้อง

“เดี๋ยวก่อน… อ้วก…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกอดต้นไม้ใหญ่แล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก

หลังจากอาเจียนเสร็จ เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองรอบ ๆ ด้วยสายตาเลื่อนลอย “ที่นี่ที่ไหน? ทำไมเราไม่ได้อยู่บนทางด่วน?”

ไฟหน้ารถสีดำส่องมาที่ตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋น

เสิ่นชิงเห็นเซี่ยเฉิงอวิ๋นแล้วรู้สึกหมดคำพูดในใจ

แย่แล้ว ไอ้หมอนี่แอบตามมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“นี่มันที่ไหนกันแน่?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองไปยังทุ่งร้างกว้างใหญ่ ในทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เสิ่นชิงถอนหายใจพลางนวดขมับอย่างอ่อนแรง “ใครบอกนายว่าพวกเราจะไปเมืองหางโจว?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นสมองค้างไปสามวินาที “อะไรนะ?”

พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่มีตารางเข้าเวร จึงไม่ต้องปฏิบัติหน้าที่

เขาตั้งใจจะไปฉลองวันเกิดให้เค่ออวิ๋นที่เมืองหางโจว แต่เซี่ยจือจางคอยจับตาดูเขาอย่างเข้มงวด สั่งให้เขาอยู่บ้านทบทวนดี ๆ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่มีทางเลือก จึงแอบขึ้นรถของผู้กำกับจ้าว

แต่เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่า คืนนี้เสิ่นชิงไม่ได้ไปเมืองหางโจว