สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 496 ยืดหยุ่นหน่อย

บทที่ 496 ยืดหยุ่นหน่อย

ในรถเกราะสีดำ เสิ่นชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภูมิประเทศช่วงนี้ราบเรียบ มองเห็นได้กว้างไกล ไม่เหมาะกับการซุ่มโจมตี

หากพวกนั้นจะลงมือ พวกเขาต้องเลือกเส้นทางคดเคี้ยวและขรุขระของเขาเสี่ยวเหมย ที่นั่นเป็นจุดซุ่มโจมตีที่ดีที่สุด

เขาเสี่ยวเหมยตั้งอยู่ในชานเมืองเจียง เพราะภูมิประเทศอันตราย จึงได้ชื่อว่าประตูผีสิบแปดโค้ง

เสิ่นชิงและผู้กำกับจ้าวได้วางกำลังตำรวจไว้ล่วงหน้าที่เขาเสี่ยวเหมย

ภายในป่าทึบมืดมิด พงหญ้าสูงระดับคน ลำธารไหลริน หลังก้อนหินใหญ่แข็งแกร่ง ล้วนซ่อนเงาดำไว้อยู่

พวกเขาแทรกซึมไปทุกที่ อยู่ทุกแห่งหน

คืนนี้พวกเขามีภารกิจเดียว นั่นคือจับผู้ร้ายให้หมดในคราวเดียว

…

เมืองหางโจว คฤหาสน์เสี่ยวเหอซาน

ตระกูลจาง ตระกูลลู่ ตระกูลจู ตระกูลไห่ ตระกูลเจียง หลายตระกูลใหญ่มารวมตัวกันที่เสี่ยวเหอซาน

“คืนนี้จะฆ่าเสิ่นชิงได้ไหม? ผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญเหลือเกิน ฉันอยากให้เธอตายเสียที!”

“ทุกคนวางใจได้ กองกำลังรับจ้างพอยเซินแฟ็งไม่เคยพลาดมาก่อน พวกเขาผ่านสงครามมานับร้อย แม้แต่ประธานาธิบดีของประเทศยังเคยลอบสังหารสำเร็จ ฉันไม่เชื่อว่าจะจัดการเสิ่นชิงคนเดียวไม่ได้!”

“ถึงกองกำลังพอยเซินแฟ็งจะพลาดก็ไม่เป็นไร ฉันได้ลงประกาศค่าหัว 1 พันล้านในเว็บมืดแล้ว พอประกาศนี้ออกไป มือสังหารทั่วโลก กองกำลังรับจ้างทุกฝ่าย จะมุ่งเป้าไปที่เสิ่นชิง”

“เธอไม่มีทางรอดแน่นอน พวกเรารอฟังข่าวดีได้เลย”

“ถึงเธอจะโชคดีกลับมาถึงหางโจว พวกเรายังมีวิธีจัดการเธออยู่!”

คนจากตระกูลเหล่านี้เกลียดเสิ่นชิงอย่างที่สุด พวกเขาอยากดื่มเลือดกินเนื้อเธอ อยากบดกระดูกเธอ

ตั้งแต่เสิ่นชิงผงาดขึ้นมา ชีวิตของคนตระกูลเหล่านี้ในหางโจวก็ยากลำบากขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเขาคิดถึงวันที่ไม่มีเสิ่นชิงอย่างยิ่ง

ตอนนั้นตระกูลใหญ่ของพวกเขาครองอำนาจในหางโจว อยากได้อะไรก็ได้ ไม่มีใครตรวจสอบได้ ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

แต่ตอนนี้ พวกเขาเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ ทุกวันต้องระแวดระวัง กินไม่ได้นอนไม่หลับ

และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเสิ่นชิง

คราวนี้พวกเขาจะทำให้เสิ่นชิงตายไม่มีที่ฝังศพ

…

อีกด้านหนึ่ง

รถที่กำลังคุมตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังแล่นโคลงเคลงไปตามถนน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นก้มหลังด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขาใช้มือยันศีรษะ ท่าทางมึนงงไปหมด

หลังจากเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หยุดรถ! หยุดรถ! รีบหยุดรถเร็ว! ผมทนไม่ไหวแล้ว จะอ้วกแล้ว!” เซี่ยเฉิงอวิ๋นสั่งให้เจ้าหน้าที่ที่ขับรถอยู่รีบหยุดรถ

“อุ๊ก…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเอามือปิดปาก ทำท่าเหมือนจะอ้วกออกมา

“ให้ผมลงรถ…ผมจะอ้วกแล้ว…” เซี่ยเฉิงอวิ๋นยื่นมือไปจับที่เปิดประตูรถ

ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ที่นั่งข้างเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็กดมือเขาไว้ทันที “ไม่ได้ ผู้กำกับจ้าวสั่งไว้ว่า ห้ามให้คุณลงรถระหว่างทาง พวกเราต้องส่งคุณกลับเมืองเจียงโดยตรง”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นโมโหจนทนไม่ไหว กลอกตาไป๋พูดว่า “อุ๊ก…รีบให้ผมลงไปเร็ว ถ้าคุณไม่ให้ผมลง ผมจะอ้วกใส่ตัวคุณเลย!”

เจ้าหน้าที่ “…”

หัวหน้าที่รับผิดชอบคุมตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นพูดว่า “ก็ปล่อยให้เขาลงไปอ้วกเถอะ พวกนายสองคนคอยจับตาดูเขาไว้ อย่าให้เขาหนีไป รอเขาอ้วกเสร็จแล้วก็พากลับมา”

“ฮู…”

หลังจากลงจากรถ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในทั้งหมดกลับเข้าที่แล้ว

ในยามค่ำคืนมีกลิ่นหอมของพืชพรรณ ดอกไม้ผสมกับกลิ่นดิน หอมมากจริง ๆ

พอเท้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแตะพื้น เขาก็หายมึนในทันที ไม่มีความรู้สึกอยากอ้วกเลยสักนิด

ที่จริงเขาคิดจะหนี

แต่เจ้าหน้าที่สองคนด้านหลังก็ติดตามเขาตลอดเวลา

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดกับเซี่ยเฉิงอวิ๋นว่า “คุณชายเซี่ย รีบอ้วกเถอะ รอคุณอ้วกเสร็จ พวกเราต้องรีบเดินทางต่อนะ”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลอกตาขึ้นฟ้า แล้วก็เอามือยันลำต้นไม้แล้วเริ่มแสร้งอ้วก

แต่เขาอ้วกอยู่นานก็ไม่มีอะไรออกมาสักอย่าง

เจ้าหน้าที่ข้าง ๆ ส่ายหัวอย่างหมดหนทาง “คุณชายเซี่ย ถ้าอ้วกไม่ออกก็ไม่ต้องแกล้งอ้วกแล้ว”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเบิกตาโพลง “ผมอยากอ้วกออกมาจริง ๆ แต่เสียดายอาหารเลยพยายามกลืนกลับลงไป”

พอพูดประโยคนี้จบ เจ้าหน้าที่ข้าง ๆ ก็รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัวในทันที

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอ้วกขึ้นมา

ทันใดนั้น เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ก้มตัวลงกุมท้องพลางร้องออกมา “โอ๊ย…ท้องฉันปวดมาก ฉันปวดท้องจะถ่าย”

หลังพูดจบ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็หันไปมองเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ

แต่เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนกลับไม่มีทีท่าว่าจะจากไปแต่อย่างใด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถึงกับพูดไม่ออก “ไม่จริงใช่ไหม? ฉันปวดท้องจะถ่ายนะ ทำไมพวกนายไม่ไปสักที? พวกนายไม่กลัวกลิ่นเหม็นหรือไง?”

เจ้าหน้าที่พูดอย่างจนใจ “คุณชายเซี่ย อย่าเล่นลูกไม้เลยครับ กลับไปกับพวกเราดี ๆ เถอะ”

เมื่อเห็นว่าสลัดคนพวกนี้ไม่หลุด เซี่ยเฉิงอวิ๋นจึงต้องทำเสียงอ่อนลง

“พี่ชาย ช่วยผ่อนปรนหน่อยเถอะ พวกคุณขับรถพาผมไปเมืองหางโจวก็พอ

ขอร้องละ ถ้าคุณช่วยผม ต่อไปเราก็จะเป็นพี่น้องต่างพ่อต่างแม่กัน!”