สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 493 พวกเราต้องดูแลเสี่ยวอวิ๋น ไม่งั้นจะโดนคนอื่นแย่งไป

บทที่ 493 พวกเราต้องดูแลเสี่ยวอวิ๋น ไม่งั้นจะโดนคนอื่นแย่งไป

เค่ออวิ๋นวิ่งนำหน้า เซี่ยเฉิงอวิ๋นวิ่งไล่ตามหลัง

เธอหนี เขาไล่ตาม

“เค่ออวิ๋นของเราดูไม่เหมาะกับไอ้หนุ่มเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ทั้งดื้อทั้งโง่นี่เลย”

สวีลี่ทำปากจู๋พลางมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นด้วยสายตารังเกียจ ดูเหมือนพ่อตามองลูกเขย มองจมูกก็ไม่ชอบจมูก มองตาก็ไม่ชอบตา มองยังไงก็ไม่ถูกใจสักที

“เฮ้อ… พี่เสิ่นชิงพวกเราต้องดูแลเสี่ยวอวิ๋นให้ดี ๆ นะ ไม่งั้นจะโดนคนอื่นแย่งไปหรอก” สวีลี่หรี่ตามอง

เสิ่นชิงส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างจนใจ “เธอดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ”

พูดจบ เสิ่นชิงก็กระทุ้งแขนสวีลี่ “แล้วตอนนี้เธอกับเฉาเล่อเป็นยังไงบ้างล่ะ? พวกเราไม่ได้ต่อต้านความรักในที่ทำงานนะ…”

“เอ่อ เอ่อ…” สวีลี่กระแอมสองที พูดอ้อมแอ้ม “ฉัน… พวกเราน่ะเหรอ ก็แบบนั้นแหละ แต่คุณสิ คุณกับคุณชายลู่คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”

เสิ่นชิงยกถ้วยชาขึ้นจิบน้ำ ทำท่าจนปัญญา “จะมีความคืบหน้าอะไรล่ะ? ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย”

พอลู่เย่กลับเข้ากองทัพก็เหมือนวัวหายเข้าทะเล ไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด

สวีลี่ถอนหายใจ “เฮ้อ ก็จริง ใครใช้ให้คุณชายลู่เป็นหน่วยรบพิเศษล่ะ พวกคุณสองคนก็ลำบากจริง ๆ”

ตอนนี้เป็นเดือนเมษายน และปลายเดือนเมษายนก็จะมีการแข่งขันทหารหน่วยรบพิเศษระดับนานาชาติ การฝึกของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น

ประเทศจีนไม่เคยได้รางวัลจากการแข่งขันทหารหน่วยรบพิเศษระดับนานาชาติมาก่อน ดังนั้นประเทศจึงให้ความสำคัญกับการแข่งขันครั้งนี้มาก

เมื่อเทียบกับชาติบ้านเมือง เรื่องส่วนตัวต้องรอไว้ก่อน ดังนั้นลู่เย่จึงตั้งใจฝึกซ้อม เขาอยากสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ อยากนำทีมคว้าชัยชนะ

เขาอยากถือถ้วยรางวัลชนะเลิศมาให้เสิ่นชิง อยากขอแต่งงานเสิ่นชิงต่อหน้าผู้คนทั่วโลก

…

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นในที่สุดก็ไล่ตามเค่ออวิ๋นทัน

“อาอวิ๋น ขอโทษ เมื่อกี้ผมพูดผิดไป ผมขอโทษ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น อย่าโกรธเลยนะ”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่เคยพูดอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

พอเห็นเค่ออวิ๋นโกรธ เขาก็ตกใจ จิตใจปั่นป่วนไปหมด

เค่ออวิ๋นจับชายเสื้อ จ้องเซี่ยเฉิงอวิ๋นตาขวาง “ฮึ แล้วคุณผิดตรงไหน?”

คำถามนี้ทำให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นงงไปเลย

เขาไม่รู้เลยว่าประโยคไหนที่พูดไปทำให้เค่ออวิ๋นโกรธ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้แค่ว่าเค่ออวิ๋นโกรธ เขาต้องง้อเธอ แต่ที่เค่ออวิ๋นโกรธเพราะอะไร เขาก็ไม่รู้จริง ๆ

เค่ออวิ๋นจ้องตาโตมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น “บอกมาสิ ตัวเองทำอะไรผิด”

“ผม…ผม…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นคิดจนหัวแทบแตก ว่าเมื่อกี้พูดประโยคไหนผิดไป

สีหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นทรมานขึ้นเรื่อย ๆ

พระเจ้า แม้แต่เขียนรายงานยังไม่ยากเท่านี้

สุดท้าย เซี่ยเฉิงอวิ๋นอึดอัดอยู่นาน ในที่สุดก็พูดออกมาได้ “ผม…ผมผิดทุกอย่าง! ผมเป็นคนโง่ ไม่เก่งเรื่องง้อคน อาอวิ๋นอย่าถือสาผมเลยนะ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ผมจะเขียนรายงานให้คุณ”

“พรืด…”

เค่ออวิ๋นหัวเราะขึ้นมาทันที “เซี่ยเฉิงอวิ๋น คุณคงเขียนรายงานมาไม่น้อยสินะ”

“เฮ่ ๆ…” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเกาหัวแล้วยิ้มเขินโดยไม่พูดอะไร

วันที่ใบไม้ผลิอากาศอบอุ่น นกร้องผีเสื้อบิน คนหนุ่มสาวสองคนยืนมองหน้ากัน จ้องมองกันเงียบ ๆ

เวลาเหมือนหยุดนิ่งในช่วงเวลานี้

มีหลายเรื่องอยากคุยกับคุณ มีหลายทิวทัศน์อยากดูกับคุณ มีอาหารอร่อยและเรื่องสนุก ๆ มากมายอยากแบ่งปันกับคุณ

แต่ว่า ไม่มีเวลาแล้ว

“นี่ พวกเธอสองคนอย่าทำหน้าเหมือนจะต้องพรากจากกันตายแบบนี้ได้ไหม” สวีลี่ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

“จากเมืองหางโจวไปเมืองเจียงใช้เวลาแค่สามสี่ชั่วโมงเอง ทำไมพวกเธอทำเหมือนอยู่กันคนละภพละชาติแบบนี้”

บรรยากาศเศร้า ๆ ของการจากลาถูกสวีลี่ทำลายลงในทันที

เค่ออวิ๋น “…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋น “…”

ช่วงบ่ายวันนั้น ทีมตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงก็ออกเดินทางกลับ

เฉาเล่อ สวีลี่ เค่ออวิ๋นสามคนออกจากเมืองเจียงก่อน ส่วนเสิ่นชิงไม่ได้ออกเดินทางทันที แต่ไปพบเซี่ยจือจาง

ที่สำนักงานนายกเทศมนตรีเมืองเจียง

เซี่ยจือจางกับเสิ่นชิงนั่งหันหน้าเข้าหากัน

เสิ่นชิง “ท่านนายกเทศมนตรีเซี่ย ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่จากคุณ พวกเราคงไม่สามารถดำเนินงานได้ราบรื่นขนาดนี้”

เซี่ยจือจางพูดอย่างถ่อมตัว “คุณเสิ่นพูดเกินไปแล้ว เซี่ยเฉิงอวิ๋นเด็กคนนั้นก็สร้างปัญหาให้คุณไม่น้อย ทั้งหมดเป็นความผิดของผมที่ตามใจเขามากเกินไป จนเขาทำอะไรตามใจชอบไปหมด”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำปากเบะ สีหน้าไม่พอใจ “ลุงใหญ่ครับ ผมต่างหากที่เป็นผู้มีบุญคุณ ทำไมคุณชอบดูถูกผมอย่างนี้”

“เฮอะ! ไอ้เด็กคนนี้ พูดจาอะไรแบบนี้!”

เมื่อเห็นท่าทางส่ายหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋น เซี่ยจือจางแทบจะตบหน้าเขาสักที

“ให้เวลานายสามวินาที รีบไสหัวออกไป ไม่งั้นฉันจะส่งนายไปล้างท่อระบายน้ำจริง ๆ”

“ครับ ๆ ผมไปละ!” เซี่ยเฉิงอวิ๋นตกใจ รีบวิ่งหนีออกไปไกลสามเมตรทันที

หลังจากถูกไล่ออกจากห้องทำงาน เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ไม่ได้ไปไหนไกล แต่นั่งยอง ๆ รออยู่หน้าประตูเพื่อรอเสิ่นชิง

เสิ่นชิงคุยอะไรกับเซี่ยจือจางก็ไม่รู้ กว่าจะออกมาจากห้องทำงานก็ตะวันตกดินแล้ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรีบวิ่งตามเสิ่นชิง “เอ่อ พี่เสิ่นชิงครับ รอผมแป๊บหนึ่ง”

เมื่อได้ยินคำว่าพี่เสิ่นชิงเธอชะงักและหยุดเดิน

เธอเลิกคิ้วมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น “ฉันจำได้ว่ามีคนบางคนเคยบอกว่า ฉันเป็นตัวปัญหานี่นา?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นอึ้งไป คำพูดมากมายติดอยู่ในลำคอ

จากนั้นเขาก็รีบกลอกตาไปมา แล้วพูดเสียงดัง “ใครกันที่พูดแบบนั้น? กล้าดียังไงมาว่าพี่เสิ่นชิงของผม? ถ้าผมเจอตัว จะต้องซัดให้หัวโนไปเลย!”

เสิ่นชิงยิ้มเยาะ พูดตรงประเด็น “พูดมาเถอะ มีอะไรกับฉัน?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นหัวเราะเก้อ ๆ สองที “แหะ ๆ ผมรู้ว่าพี่เสิ่นชิงใจดีที่สุดแล้ว”

พูดพลางหยิบกล่องเครื่องประดับที่ห่อสวยงามออกมาจากอก ยื่นให้เสิ่นชิงด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่องเครื่องประดับนั้นประณีตหรูหรา ของข้างในต้องมีราคาแพงแน่ ๆ

“หมายความว่าไง?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยิ้มเขิน ๆ “อ๋อ ผมอยากจะเอาไปให้เค่ออวิ๋น ผมได้ยินว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดเธอ ตอนบ่ายผมลืมให้ พี่ช่วยเอาไปให้เธอหน่อยได้ไหมครับ”

เสิ่นชิงกอดอก มองเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างล้อเลียน “นายไม่ได้ลืม แต่ไม่กล้าให้ต่อหน้าต่างหากล่ะ?”

เสิ่นชิงพูดถูกใจดำ ใบหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแดงขึ้นทันที เขาหัวเราะเก้อ ๆ สองที “พี่สาว ช่วยผมสักครั้งนะ”

เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก “น้องชาย ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากช่วย แต่ของบางอย่างต้องให้ด้วยตัวเองถึงจะมีความหมายกว่า”

พูดจบ เสิ่นชิงก็เดินผ่านเซี่ยเฉิงอวิ๋นไป

ทิ้งให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว เกาหัวเกาหูด้วยความร้อนใจ

ตอน 2 ทุ่มของวันนั้น

ข่าวที่สร้างความตื่นตระหนกได้ครอบครองการค้นหายอดนิยมบนแพลตฟอร์มใหญ่ทั้งหมด

สถานีตำรวจเมืองเจียงได้เปิดเผยคดีฆาตกรรมสยองขวัญของพี่น้องตระกูลหวงพร้อมทั้งเปิดเผยสาเหตุและผลของเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ไม่ได้พาดพิงถึงเรื่องของหวงโฮ่วเซิง

หลังจากที่ข่าวถูกเผยแพร่ ไม่นานก็ขึ้นติดเทรนด์ยอดนิยม

เหตุการณ์ครั้งนี้มีลักษณะที่เลวร้ายมาก

สตรีมเมอร์สาวสองคนจงใจเขียนที่อยู่ผิด ตัวเองได้รับผลประโยชน์ แต่กลับให้คนอื่นต้องแบกรับความเสี่ยง

ชาวเน็ตลองสวมบทบาทเป็นผู้เสียหายดู ก็โกรธจนทนไม่ไหว

ชาวเน็ต : เรื่องแบบนี้มันน่าขยะแขยง ชั่วช้ามาก! ไอ้เฉียนจิ่วคนนั้น รวมถึงสตรีมเมอร์สองคนนั่นมันไม่ใช่คน!

ชาวเน็ต : ถ้าให้ฉันพูด ที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือสตรีมเมอร์สองคนนั่นแหละ ทั้งที่ได้รับผลประโยชน์ทั้งหมด แต่กลับให้ผู้หญิงบริสุทธิ์สองคนต้องมารับกรรมแทน ฉันว่าพวกเธอควรถูกตัดสินจำคุกด้วย!

ชาวเน็ต : ใช่! สตรีมเมอร์สองคนนั่นมันไม่ใช่คนดี ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ พวกเธอรู้ดีว่าการเปิดเผยที่อยู่อาจมีความเสี่ยง

ชาวเน็ต : พี่น้องตระกูลหวงนี่โชคร้ายจริง ๆ ถ้าเป็นฉัน ตายไปเป็นผีก็ไม่มีทางปล่อยสองคนนั่นไปง่าย ๆ!

ชาวเน็ต : @คณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง @เสิ่นชิงเรื่องนี้พวกคุณจะจัดการไหม? ขอเสนอให้แบนสองคนนี้ทั้งเน็ต และห้ามออกอากาศตลอดชีวิต!

กระแสวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์ยิ่งทวีความรุนแรง ถึงขั้นที่ชาวเน็ตหลายคนเริ่มโจมตีสตรีมเมอร์แบบไม่เลือกหน้า

ชาวเน็ต : แม่เจ้า น่ากลัวจัง ห้องข้าง ๆ ฉันก็มีสตรีมเมอร์อยู่คนหนึ่ง เธอจะไม่ทำร้ายฉันแบบนี้ใช่ไหม?

ชาวเน็ต : ถ้างั้นคุณต้องระวังตัวหน่อยแล้ว ไม่รู้ว่าวันไหนที่ขวานอาจจะฟันลงบนประตูบ้านคุณก็ได้

ชาวเน็ต : ฉันเสนอให้สตรีมเมอร์ทั้งหมดไปอยู่ด้วยกัน ให้พวกเธอทำร้ายกันเอง อย่ามาทำร้ายพวกเราคนธรรมดาเลย

ชาวเน็ต : ถ้าฉันเจอคนแบบนี้ ฉันจะไปนั่งเฝ้าหน้าประตูทุกวัน แล้วกินอาหารเดลิเวอรี่ของพวกเธอให้หมด!