สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 487 ปัญญาเกิดในยามคับขัน

บทที่ 487 ปัญญาเกิดในยามคับขัน

เพื่อไม่ให้เพื่อนร่วมทีมถูกค้นพบ สวีลี่จงใจเผยตำแหน่งของตัวเองเพื่อล่อพวกคนร้ายไปทางอื่น

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอเพิ่งจากไปไม่นาน เค่ออวิ๋นก็พาเสิ่นชิงและคนอื่น ๆ มาถึง

เมื่อเสิ่นชิงมาถึง เจ้าหน้าที่สื่อสารเสี่ยวหลิวก็ฟื้นขึ้นมา ขาของเขาถูกกระสุนยิงทะลุ แขนได้รับบาดแผลจากการถูกฟันในระดับต่าง ๆ

“พี่เสิ่นชิง…สวีลี่ไปล่อพวกมัน…เธออันตราย…”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ เสี่ยวหลิวก็หมดสติไปอีกครั้ง

“เค่ออวิ๋นยังเหลือคนที่ยังไม่ถูกจับกี่คน?” เสิ่นชิงมองไปที่เค่ออวิ๋นที่ใบหน้าซีดขาว

เค่ออวิ๋นเอียงหัวคิดสักครู่ “น่าจะเหลืออีกประมาณหกเจ็ดคน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของเสิ่นชิงก็หม่นลง “ผู้กำกับจ้าว รบกวนคุณนำกองกำลังหนึ่งไปช่วยสวีลี่ ได้โปรด…พาเธอกลับมาอย่างปลอดภัย”

กองกำลังหนึ่งมีคนประมาณร้อยกว่าคน ร้อยกว่าคนจัดการกับหกเจ็ดคนนั้นเกินพอ

ผู้กำกับจ้าวพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”

เฉาเล่อกลืนน้ำลาย “พี่เสิ่นชิง ผม…”

เมื่อได้ยินว่าสวีลี่ไปล่อพวกคนร้ายคนเดียว เฉาเล่อกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เขาอยากไปกับผู้กำกับจ้าวมาก แต่หน้าที่สำคัญที่สุดของเขาคือปกป้องเสิ่นชิง

ดังนั้นเฉาเล่อจึงทั้งกังวลทั้งลำบากใจ

“นายไปกับผู้กำกับจ้าวด้วยก็ได้ ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของฉัน ฉันมีเจ้าหน้าที่จากทีมที่หนึ่งและสองคอยคุ้มครอง”

เสิ่นชิงเข้าใจความรู้สึกของเฉาเล่อเป็นอย่างดี

เฉาเล่อมองไปที่เสิ่นชิงด้วยความซาบซึ้ง พยักหน้าหนัก ๆ

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น รบกวนคุณพาคนอีกกองกำลังหนึ่งส่งผู้บาดเจ็บออกไปก่อน”

คำนึงถึงความปลอดภัยของเซี่ยเฉิงอวิ๋น เสิ่นชิงจึงตัดสินใจให้เขาไปก่อน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกะพริบตา “ฮะ? ผมไม่กลับ ยังจับคนไม่หมดเลย”

เสิ่นชิงเงยหน้ามองไปที่เค่ออวิ๋น บนตัวเค่ออวิ๋นมีรอยถลอกหลายแห่ง ทั้งบนใบหน้า แขน และขามีรอยช้ำเต็มไปหมด ดูแล้วน่าสงสาร

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น รบกวนคุณพาเค่ออวิ๋นไปโรงพยาบาลด้วย เรื่องเมื่อกี้ ขอบคุณมาก” เสิ่นชิงตบไหล่เซี่ยเฉิงอวิ๋น

ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยเฉิงอวิ๋น ตอนนี้เค่ออวิ๋นคงถูกลงมือแล้ว

“ไม่! ฉันไม่เป็นไร! ฉันจะอยู่ที่นี่!” เค่ออวิ๋นทั้งเป็นห่วงพี่สวีลี่และพี่เสิ่นชิง เธอไม่ยอมจากไป

เสิ่นชิงมองไปที่เค่ออวิ๋นอย่างนิ่ง ๆ “นี่เป็นคำสั่ง”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยินดีที่จะกลับไปพร้อมกับเค่ออวิ๋น เขารีบวิ่งไปจัดการเรื่องเปลหาม

หลังจากนั้นเค่ออวิ๋น หวงโฮ่วเซิงที่หมดสติ และเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาตรวจสอบ ก็ถูกหามออกไปด้วยเปล

ตำรวจจราจรร่างอ้วนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำเห็นคนกลุ่มใหญ่เดินออกมา แทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ

ตำรวจจราจรร่างอ้วน “ฮือ ๆ ดีจังเลย ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้ว”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับขึ้นมาบนพื้นดินแล้วพบว่าตำรวจจราจรที่เข้าไปพร้อมกับเขา หนีกลับบ้านผ่านทางออกอื่นไปหมดแล้ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋นโมโหจนด่าออกมา “ไอ้พวกไม่รู้จักน้ำใจ!”

ตำรวจจราจรร่างอ้วนรีบพูดกลบเกลื่อน “โอ๊ย หัวหน้าครับ พวกเขามีทั้งพ่อแม่และลูกที่ต้องดูแล กลับบ้านช้าเดี๋ยวโดนเมียดุเอาหรอกครับ”

เค่ออวิ๋นเอียงคอมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น “ฮะ? ที่แท้คุณก็เป็นหัวหน้าตำรวจจราจรนี่เอง?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยืดอกเหมือนไก่ตัวผู้ที่ภาคภูมิใจ

“แน่นอนสิ ไม่งั้นคุณคิดว่าผมเป็นใครล่ะ?”

เค่ออวิ๋นแลบลิ้น “ฉันนึกว่าคุณเป็นคนจากสำนักงานบริหารเมือง… ที่ส่งมาล้างท่อระบายน้ำซะอีก”

“ฮะ?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเซไปนิดหน่อย

เซี่ยเฉิงอวิ๋นหน้าดำทะมึน “ผมดูเหมือนคนล้างท่อระบายน้ำเหรอ?”

“ฮึ ๆ ไม่เหมือนหรอก”

เค่ออวิ๋นยิ้มตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ดูน่ารักมาก

เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองจนเหม่อ ในใจเต็มไปด้วยภาพเค่ออวิ๋นที่ยิ้มหวาน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นคิดในใจ เธอยิ้มสวยจังเลย

ตำรวจจราจรร่างอ้วนมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น แล้วมองเค่ออวิ๋น เขาได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดา

ฮ่า ๆ สองคนนี้ มีอะไรในกอไผ่แน่ ๆ

…

ที่เสิ่นชิงส่งคนอื่นออกไปก็เพราะเธอคิดอะไรบางอย่างออกแล้ว

นั่นก็คือคนที่พยายามลอบฆ่าเธอ กับคนที่ไล่ล่าหวงโฮ่วเซิง น่าจะเป็นคนคนละกลุ่มกัน

ดังนั้น เธอจึงต้องวางแผน แผนที่จะล่อให้ศัตรูติดกับ

ในท่อระบายน้ำ

สวีลี่วิ่งฝ่าน้ำอย่างบ้าคลั่ง ด้านหลังมีกลุ่มคนร้ายไล่ตามมา

“ปัง! ปัง!”

ด้านหลังมีคนยิงปืน สวีลี่เอียงหัวหลบโดยสัญชาตญาณ

กระสุนปืนยิงโดนท่อ ทำให้เกิดประกายไฟกระเด็น

“อย่าวิ่ง! วิ่งอีกจะยิงขาให้หัก!”

พวกคนร้ายตะโกนข่มขู่ แต่สวีลี่ไม่กล้าชะลอฝีเท้าเลย เธอแค่อยากวิ่งให้เร็วขึ้น วิ่งให้ไกลขึ้น เพื่อให้เพื่อนร่วมทีมมีความหวังที่จะรอดชีวิต

เสียงปืนนี้ดึงดูดความสนใจของเฉาเล่อและผู้กำกับจ้าวได้สำเร็จ

เฉาเล่อรู้สึกใจหาย “อยู่ทางทิศ 11 นาฬิกา คนอยู่ทางนั้น!”

ผู้กำกับจ้าวตาวาววับ โบกมือสั่ง “ทุกคนระวังตัว เข้าสู่สถานะการรบ ทีม 4 และทีม 5 โอบล้อมจากด้านข้าง ทีม 6 และทีม 7 ตามฉันมา!”

ด้านหลังเต็มไปด้วยห่ากระสุน

กระสุนถูกยิงใส่สวีลี่ราวกับไม่มีค่า

แต่โชคดีที่ท่อระบายน้ำใต้ดินคดเคี้ยว กระสุนส่วนใหญ่จึงยิงโดนกำแพงและท่อ

ท่อบางส่วนที่ไม่ได้ซ่อมบำรุงมานาน เมื่อถูกกระสุนเจาะทะลุ น้ำก็พุ่งออกมาทันที

ที่นี่คืออุโมงค์ใต้น้ำ ด้านบนคือเมืองเจียง น้ำจากเมืองเจียงไหลเข้าท่อไม่หยุด

สวีลี่รู้สึกว่าน้ำที่เท้าลึกขึ้นเรื่อย ๆ การวิ่งในท่อก็ยากลำบากขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งน้ำมาก แรงลอยตัวก็ยิ่งมาก คนก็ยิ่งวิ่งช้าลง

“หยุดยิง เธอวิ่งไม่เร็วหรอก พวกเราจับเธอเป็น ๆ นี่แหละ!”

พวกคนร้ายไล่ตามมาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ความกลัวในใจของสวีลี่ก็ยิ่งลึกขึ้น

ขณะที่วิ่ง จู่ ๆ เธอก็ได้กลิ่นอากาศเย็นสดชื่น

ท่อระบายน้ำใต้ดินเต็มไปด้วยความสกปรกและกลิ่นเหม็น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้หายใจเอาอากาศที่สดชื่นขนาดนี้

กระแสน้ำที่เท้าไหลเชี่ยวกรากขึ้นเรื่อยๆ สวีลี่รู้สึกดีใจ

ข้างหน้าอาจจะมีทางออก!

สวีลี่วิ่งไปอีกพักหนึ่ง เห็นแสงริบหรี่สายหนึ่ง

สวีลี่ไม่คิดว่า เธอจะบังเอิญวิ่งมาเจอทางออก

“โอ้แม่เจ้า! สวรรค์ยังเมตตาเธออยู่!”

“จับตัวเธอไว้!”

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ พวกโจรก็ไล่ตามสวีลี่มาติด ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขากับสวีลี่มีเพียงสองช่วงตัวเท่านั้น

เมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกไล่ทัน สวีลี่คิดแผนฉับพลัน ใช้กระสุนที่เหลือเพียงสองนัดยิงทะลุท่อด้านบน

โครม…

ท่อที่เสียหายไม่สามารถต้านทานแรงดันน้ำจากแม่น้ำเจียงได้ จึงพังทลายลงในทันที

น้ำจากแม่น้ำเจียงไหลทะลักลงมาจากด้านบน ระดับน้ำในท่อเพิ่มสูงขึ้นในพริบตา เนื่องจากอยู่ใกล้ทางออก กระแสน้ำจึงไหลเชี่ยวกรากมากขึ้น

น้ำที่ไหลทะลักมาอย่างกะทันหัน ทำให้พวกโจรแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

แต่สวีลี่ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีกว่า เธอถูกน้ำพัดจมลงไปและถูกซัดเข้าไปในแม่น้ำเจียง

แม่น้ำเจียงลึก แม้จะเป็นเดือนเมษายน แต่น้ำในแม่น้ำก็ยังเย็นจนแทบแข็ง

น้ำไหลเข้าทั้งตา หู จมูก และปากของสวีลี่กดดันจนเธอหายใจไม่ออกแม้แต่น้อย

สวีลี่ลอยขึ้นลงในกระแสน้ำ คลื่นลูกใหญ่ซัดมาอย่างรุนแรง พัดเธอไปกระแทกกับโขดหินกลางแม่น้ำ

โขดหินกระแทกเข้าที่หลังของสวีลี่พอดี เจ็บจนเธอต้องอ้าปาก

“อึก…”

ฟองอากาศพวยพุ่งออกมาจากปากของสวีลี่

ออกซิเจนที่เหลืออยู่น้อยนิดหมดลง สวีลี่รู้สึกเหมือนอากาศในทรวงอกถูกดูดออกไปจนหมด

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเขียวคล้ำ ในลำคอมีรสคาวเลือดรุนแรง

จบแล้ว…

กำลังจะตาย…

ม่านตาของสวีลี่เริ่มพร่าเลือน ค่อย ๆ สูญเสียจุดโฟกัส

บนเรือที่อยู่ไม่ไกลจากกลางแม่น้ำ มีชายร่างสูงใหญ่หลายคนยืนเคียงข้างกัน

“มีคนออกมา เป็นสาวน้อย โอ้โห ถูกน้ำพัดไป ดูเหมือนจะตายแล้ว พวกเราจะช่วยไหม?”

“อย่ายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง พวกเรายังมีภารกิจต้องทำ”

“แองกัส พวกเราออกมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ไอ้หมานั่นยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ก็เริ่มร้อนใจแล้ว”

ชายที่ถูกเรียกว่าแองกัสมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นชวนให้คนหลงใหล

ในตอนนี้ เขากำลังจ้องมองที่ผิวน้ำ

แองกัสขมวดคิ้ว

หญิงสาวในน้ำคนนั้น เขารู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้น แองกัสราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถอดเสื้อนอกและรองเท้า แล้วกระโจนลงไปในแม่น้ำ

เมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาเคยเจอกับหญิงสาวคนนี้ที่ร้านกาแฟ

หญิงสาวคนนี้ชื่อสวีลี่เป็นคนของสำนักงานอัยการ ตอนนั้นเธอเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคู่เดต

ตอนนั้นเขาเพิ่งมาถึงประเทศจีน ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จึงอยากหาเพื่อนผู้หญิง

ดังนั้นวันนั้นที่ร้านกาแฟ เขาจึงเสนอที่จะจดทะเบียนสมรสกับสวีลี่

อย่างไรก็ตาม เขามีตัวตนปลอมอยู่สิบกว่าตัวตน สามารถแต่งงานได้หลายครั้ง…

ใต้น้ำ แองกัสว่ายไปข้าง ๆ สวีลี่แล้วค่อย ๆ ประคองร่างของเธอ พาขึ้นมาบนเรือ

ในความพร่ามัว สวีลี่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของแองกัส