สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 486 สวรรค์ไม่ได้บอด

บทที่ 486 สวรรค์ไม่ได้บอด

มุมปากที่เม้มแน่นของเซี่ยเฉิงอวิ๋นเริ่มผ่อนคลายแล้วยกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่า ๆ สวรรค์ ขอโทษนะ ฉันเข้าใจผิดไปแล้ว คุณไม่ได้ตาบอด”

จู่ ๆ สถานการณ์ก็พลิกผัน ทำให้พวกคนร้ายทั้งหมดไม่ทันตั้งตัว

เสิ่นชิงเห็นเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกจ่อปืน ก็เข้าใจสถานการณ์ของเขาทันที

เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเค่ออวิ๋นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เสิ่นชิงรู้สึกปวดใจ

ขอโทษนะ ฉันมาช้าไป

เสิ่นชิงทำสัญญาณมือติดต่อกันหลายครั้ง เจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังเธอก็กระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วปรากฏตัวที่ทางแยกต่าง ๆ พร้อมกัน

ปืนหลายสิบกระบอกเล็งไปที่พวกคนร้ายพร้อมกัน

“วางปืนลง ไม่งั้นฆ่าทันที” เสียงของเสิ่นชิงเย็นชามาก

คนร้ายทั้งสิบคนสบตากัน

จะตายหรือจะสู้?

สู้อะไรกัน? พวกเขามีคนมากขนาดนี้ จะสู้ชนะได้ยังไง?

พวกเรามีปืนแค่หกกระบอก ฝ่ายนั้นมีหลายสิบกระบอก พวกเรายังไม่ทันลั่นไกก็โดนยิงเป็นรังผึ้งแล้ว

งั้นจะยอมแพ้ไหม?

ยอมแพ้อาจจะยังมีชีวิตรอด คนที่ทำผิดไม่มากก็แค่ติดคุกไม่กี่ปี

ยังจะลังเลอะไรอีก!

ยอมแพ้สิ!

โครมคราม ๆ…

พวกคนร้ายโยนปืนลงพื้น แล้วยกมือขึ้นสูง

ผู้กำกับจ้าวรีบนำคนเข้าควบคุมตัวคนร้าย ใส่กุญแจมือพวกเขา “เอามือกอดหัว ไปนั่งยอง ๆ ด้านข้าง”

เมื่อวิกฤตคลี่คลาย เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เอ่อ… คุณปล่อยฉันลงได้ไหม…” เค่ออวิ๋นยังถูกเซี่ยเฉิงอวิ๋นอุ้มอยู่ เธอพูดเสียงแผ่วเบาเหมือนยุงบินผ่านใบหน้าแดง ๆ

“อ๋อ ๆ…” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเพิ่งรู้ตัวว่ายังอุ้มสาวน้อยอยู่ จึงปล่อยมืออย่างงุ่มง่าม

“พี่เสิ่นชิง!”

เค่ออวิ๋นวิ่งเข้าไปกอดเสิ่นชิงแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

ในแผนก เค่ออวิ๋นอายุน้อยที่สุด ทุกคนจึงตามใจเธอเหมือนน้องสาว

ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร เฉาเล่อกับสวีลี่มักจะเป็นคนออกหน้าเสมอ

เค่ออวิ๋นแทบไม่เคยเผชิญหน้ากับผู้ร้ายที่โหดเหี้ยมแบบนี้มาก่อน

เสิ่นชิงลูบหัวเค่ออวิ๋นเบา ๆ พลางปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “เค่ออวิ๋นไม่เป็นไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”

“เค่ออวิ๋นแล้วสวีลี่กับคนอื่นล่ะ?”

เฉาเล่อไม่เห็นสวีลี่จึงรู้สึกกังวลใจ

เค่ออวิ๋นเช็ดน้ำตา “สวีลี่พี่กับคนอื่น ๆ บาดเจ็บกันหมด ตอนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่อื่น…”

เสิ่นชิง “พวกเขาอยู่ในท่อระบายน้ำใต้ดินด้วยเหรอ?”

เค่ออวิ๋นพยักหน้า “ใช่ พวกเราติดอยู่ที่นี่ ที่นี่เหมือนเขาวงกต พอเข้ามาแล้วออกไปไม่ได้เลย”

เสิ่นชิง “แล้วเธอรู้ไหมว่าสวีลี่กับคนอื่น ๆ อยู่ตรงไหน?”

เค่ออวิ๋น “รู้ค่ะ ฉันจะพาพวกคุณไป”

ลุงฉินเห็นว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่เป็นอะไร จึงเดินบ่นพึมพำเข้าไปชกอกเขาทีหนึ่ง

“นายทำให้ฉันแย่เลย ทำตัวเป็นฮีโร่บุกเดี่ยว แต่ฉันโดนด่า”

ก่อนมาที่นี่ลุงฉินโดนนายกเทศมนตรีด่าจนยับ ถ้าพาเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับไปไม่ได้ ก็ต้องเก็บข้าวของกลับบ้าน

ลุงฉินทำงานอย่างขยันขันแข็งมาครึ่งชีวิต ใกล้จะเกษียณอยู่แล้ว แต่เกือบจะเสียชื่อเสียงในบั้นปลาย

เซี่ยเฉิงอวิ๋นคล้องคอลุงฉิน “ฮ่า ๆ ลุงฉิน ขอโทษนะ พอออกไปแล้วผมจะพูดดี ๆ กับลุงใหญ่ให้ช่วยผลักดันคุณขึ้นไป”

ลุงฉินถ่มน้ำลาย “เชอะ! ลุงใหญ่นายไม่ฆ่านายก็ดีแล้ว นายยังกล้าไปหาเขาอีกเหรอ?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยิ้มมุมปาก “ฮ่ะ ๆ เขาไม่มีทางทำร้ายผมหรอก”

…

ในท่อระบายน้ำใต้ดินที่มืดสลัว มีเสียงน้ำหยดลงบนท่อดังแปะ ๆ เป็นระยะ

สวีลี่ถือปืนไว้ มองทางแยกข้างหน้าด้วยความตึงเครียด

แขนซ้ายของเธอพันผ้าพันแผลไว้ มีเลือดซึมออกมาเป็นทาง

ข้าง ๆ เธอมีตำรวจในเครื่องแบบนอนอยู่สี่ห้าคน

หวงโฮ่วเซิงก็นอนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น เขาหลับตาแน่น ดูเหมือนคนแทบไม่มีชีวิต

คนเหล่านี้ล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส ตามร่างกายมีคราบเลือดติดอยู่เต็มไปหมด หากไม่ใช่เพราะกลิ่นเหม็นของท่อระบายน้ำที่รุนแรง พวกคนร้ายคงตามกลิ่นคาวเลือดมาเจอพวกเธอได้แล้ว

แม้พวกเธอจะบาดเจ็บสาหัส แต่โชคดีที่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที

เรื่องนี้ต้องขอบคุณเค่ออวิ๋น เธอมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้าง และยังนำกล่องยามาด้วยก่อนมาที่นี่

แต่สภาพแวดล้อมในท่อระบายน้ำใต้ดินแย่มาก มีน้ำสกปรกหยดลงมาจากเพดานเป็นระยะ ทำให้แผลของคนเหล่านี้ติดเชื้ออย่างรุนแรง

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ร่างกายของทุกคนเริ่มมีไข้ขึ้นเรื่อย ๆ หนึ่งในนั้นมีไข้สูงถึง 40 องศา

สวีลี่จ้องมองโทรศัพท์มือถือด้วยความกังวลที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เค่ออวิ๋นออกไปล่อพวกนั้นให้หลงทางนานมากแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

เธอเป็นห่วงเค่ออวิ๋นมาก กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เค่ออวิ๋นยังเด็กมาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เธอคงจะรู้สึกผิดจนตายเลย

ทันใดนั้น สวีลี่ก็เบิกตากว้าง แล้วเอาหูแนบกับท่อ

มีคนมาแล้ว!

เธอได้ยินเสียงย่ำน้ำ

เสียงไม่ดังมาก แต่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฟังดูแล้วน่าจะมีแค่ไม่กี่คน

เธอมองดูคนที่หมดสติข้าง ๆ รู้สึกหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

จะทำยังไงดี?

ตอนนี้ควรทำอย่างไร?

สวีลี่กัดฟันแน่น ในดวงตาวาบไปด้วยความมุ่งมั่น

เธอถือปืน ค่อย ๆ ย่องไปอีกทางหนึ่งของทางแยก แล้วเปิดไฟฉาย

“อยู่ทางนั้น! มีแสงสว่างทางนั้น! เร็วเข้า! จับตัวพวกมันให้ได้!”

คนพวกนี้เป็นพวกเดียวกับเสี่ยวหวงแค่พวกเขาพลัดหลงกันมา

แต่พวกเขากลับบังเอิญมาเจอที่ซ่อนของสวีลี่เข้า

ในความมืด

สวีลี่กัดฟันแน่น แล้วสบถออกมาอย่างขุ่นเคือง “สวรรค์นี่ช่างตาบอดจริง ๆ!”