สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 485 สวรรค์ตาบอด
บทที่ 485 สวรรค์ตาบอด
เสิ่นชิงออกคำสั่ง เหล่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังทยอยเดินเข้าไปตามลำดับ
“โครมคราม…”
ชั่วครู่ต่อมา ทุกคนก็มุดเข้าไปในท่อระบายน้ำ
ตำรวจจราจรร่างอ้วนเพิ่งรู้สึกตัวว่ารอบ ๆ เหลือแค่เขาคนเดียว
ท่อระบายน้ำมืดมิด ลมเย็นพัดโชย เสียงจี๊ด ๆ ดังขึ้นเป็นระยะจากที่มืด เพียงพอที่จะทำให้เขาจินตนาการถึงหนังผีได้หลายเรื่อง
เนื้อที่แก้มของเขาสั่นระริก แล้วเขาก็ตะโกนเข้าไปในท่อด้วยความร้อนรน “อย่าทิ้งผมนะ! อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว! ผม…กลัว!”
อย่างไรก็ตาม มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวตอบกลับมา เสียงลมนั้นคล้ายเสียงร้องไห้ครวญคราง ราวกับเสียงผีร้องหรือเสียงหมาป่าหอน
ตำรวจจราจรร่างอ้วนกอดตัวเองด้วยความน้อยใจ “ฮือ ๆ อย่างน้อยก็ทิ้งใครสักคนไว้เป็นเพื่อนผมหน่อยสิ…”
…
อีกด้านหนึ่ง
เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังเผชิญหน้ากับพวกคนร้ายอยู่
เสี่ยวหวง “ปล่อยพี่หกของพวกเราเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “พวกนายปล่อยผู้หญิงคนนั้นก่อน!”
เสี่ยวหวง “ไม่ได้ ถ้าจะปล่อยก็ต้องปล่อยพร้อมกัน ไม่งั้นก็มาดูกันว่าใครจะอยู่ได้นานกว่ากัน”
เสี่ยวหวงพูดเสียงดังมาก ราวกับตั้งใจเปล่งเสียงให้ดังขึ้น
เซี่ยเฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว เขาสงสัยว่าที่เสี่ยวหวงพูดเสียงดังขนาดนี้ เป็นการเรียกพวกมาช่วย
พวกนี้ต้องมีพรรคพวกอีกแน่ ๆ!
เมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ไม่เป็นผลดีต่อเขา เซี่ยเฉิงอวิ๋นเอียงศีรษะเล็กน้อย “งั้นแบบนี้ พวกเรานับหนึ่งสองสาม พอนับถึงหนึ่งก็ปล่อยพร้อมกัน”
เสี่ยวหวงพยักหน้า ดวงตาวาบขึ้นด้วยแววเจ้าเล่ห์
“ได้!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีแค่คนเดียว แต่พวกเขามีสี่คน แค่ช่วยพี่หกออกมาได้ พวกตนก็จะรุมตีเขาทันที
เค่ออวิ๋นที่ตกใจกลัวในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ลง สติของเธอค่อย ๆ กลับคืนมา “ไม่ได้นะ ถ้าคุณปล่อยเขา พวกเขาจะหันมาโจมตีพวกเราทันที”
“ไม่เป็นไร พวกเขาวิ่งไม่ทันพวกเราหรอก” เซี่ยเฉิงอวิ๋นโบกแผนผังท่อระบายน้ำในมือ
ท่อระบายน้ำใต้ดินนี้มีทางแยกเป็นร้อยทาง ทางแยกตัดกันไปมา เหมือนเขาวงกต
แค่พวกเขาวิ่งเร็วหน่อยแล้วมุดเข้าทางแยก คนที่ตามมาก็ไล่ไม่ทันแล้ว
พี่หกเห็นพิมพ์เขียวในมือของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ตาเบิกกว้างอย่างตกใจ
ไอ้หมอนี่แอบเอาแผนที่กลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
“เร็วเข้า! อย่ามัวแต่ชักช้า!” เซี่ยเฉิงอวิ๋นออกแรงกดมือแรงขึ้น เศษแก้วในมือแทบจะจมเข้าไปในลำคอของพี่หก เลือดสีแดงสดไหลลงน้ำตามลำคอ
“ซี้ดดด…”
พี่หกเจ็บจนจมูกและตาย่นเข้าหากัน “เร็วสิ เร็วเข้า!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นชี้ไปที่สมุนข้างตัวเสี่ยวหวง “นายมานับสามสองหนึ่ง”
อาเฉียงสมุนข้างตัวเสี่ยวหวงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้ งั้นฉันจะเริ่มนับแล้วนะ”
“สาม…”
“สอง…”
“หนึ่ง!”
เมื่ออาเฉียงนับถึงหนึ่ง เหตุการณ์ชวนขันก็เกิดขึ้น
ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครขยับเขยื้อน ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยตัวประกัน
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “…”
เสี่ยวหวง “…”
บรรยากาศอึดอัดผิดปกติ เวลาราวกับหยุดนิ่ง
ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดโหยหวน
เซี่ยเฉิงอวิ๋นตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เอ่ยขึ้นว่า “ทำไมพวกนายถึงไม่รักษาคำพูด? ตกลงกันแล้วว่าพอนับถึงหนึ่งจะปล่อยคนไม่ใช่เหรอ!”
คนฝั่งตรงข้ามหน้าดำคร่ำเครียด
ไอ้บ้านี่ก็ไม่รักษาคำพูดเหมือนกัน
มีหน้ามาประณามพวกเราได้ยังไง?
สถานการณ์ตึงเครียดอีกครั้ง แต่ไม่นาน ก็มีเสียงย่ำน้ำดังมาจากที่ไกล ๆ
สีหน้าเซี่ยเฉิงอวิ๋นเปลี่ยนไป
แย่แล้ว แค่ฟังก็รู้ว่ามีคนมาเยอะ ต้องเป็นพวกคนร้ายแน่ ๆ
และเสียงนั้นดังมาจากด้านหลังเขาด้วย
เสี่ยวหวงและพวกได้ยินเสียงนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“ดีมาก พวกมันมาแล้ว!”
เสี่ยวหวงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความพึงพอใจ มองไปที่เซี่ยเฉิงอวิ๋น “พูดมาสิ แกอยากตายยังไง? ตอนนี้แกบินหนีไปไหนก็ไม่รอดแล้ว”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีเหงื่อเต็มฝ่ามือ บ้าจริง ทำไมวันนี้ถึงได้โชคร้ายขนาดนี้
“รีบไปเถอะ! ไม่ต้องสนใจฉัน” ใบหน้าของเค่ออวิ๋นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงมีแววสะอื้น
เธอไม่กลัวเหรอ?
แน่นอนว่าเธอกลัว เธอรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าตกอยู่ในมือคนพวกนี้
หลังจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นจากไป เธอจะตกลงสู่นรก
แต่ตอนนี้ใครหนีรอดได้ก็ให้หนีไป เธอไม่อยากให้โลกนี้มีคนตายฟรีเพิ่มขึ้นอีก
“รีบไปเถอะ! อย่าสนใจฉัน คุณมีแผนผังอยู่ คุณหนีรอดได้!”
เสียงย่ำน้ำด้านหลังดังขึ้นเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาทุกที เค่ออวิ๋นแทบจะร้องไห้ออกมา
ขมับของเซี่ยเฉิงอวิ๋นเต้นตุบ ๆ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลอง
ถ้าเขาหนีไปตอนนี้ เด็กสาวตรงหน้าจะต้องตายแน่
และจะต้องจบชีวิตอย่างน่าเวทนามาก
พอคิดถึงสิ่งที่เด็กสาวคนนี้จะต้องเผชิญ เท้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็เหมือนมีรากงอก ไม่ยอมขยับไปไหน
เขาตาแดง บีบเศษแก้วในมือแน่น แล้วหัวเราะอย่างดุร้าย
“ฉันให้พวกแกเลือกสองทาง
ทางแรก ปล่อยเธอไป
ทางที่สอง ฉันจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้ ถึงฉันตาย ก็จะลากมันไปตายด้วย
ฉันจะนับถึงสาม ถ้าพวกแกยังไม่ปล่อย ฉันจะฆ่ามัน!”
เมื่อเซี่ยเฉิงอวิ๋นโหดขึ้นมา ใบหน้าของเขาดูน่ากลัว ราวกับยมทูตหน้าหยก
เขาตาแดง แผ่กลิ่นอายสังหาร
เศษแก้วในมือแทงเข้าที่ลำคอของพี่หก เลือดพุ่งออกมาจากคอทันที
ท่าทางดุร้ายขนาดนี้ ทำเอาพวกคนร้ายถอยกรูดด้วยความกลัว
บ้าเอ๊ย ใครกันแน่ที่เป็นคนร้าย!
เพราะออกแรงมากเกินไป มือขวาที่ถือเศษแก้วของเซี่ยเฉิงอวิ๋นสั่นเล็กน้อย เขาเค้นเสียงนับตัวเลขออกมาจากลำคอ
“สาม…”
“สอง…”
“หนึ่ง!”
“เดี๋ยวก่อน! พวกเราจะปล่อยตัวประกัน!”
เสี่ยวหวงยอมประนีประนอมในที่สุด การใช้ผู้หญิงคนหนึ่งแลกกับชีวิตพี่หกนั้นไม่คุ้มค่า
เสี่ยวหวงผลักเค่ออวิ๋นออกไปอย่างแรง
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเตะพี่หกไปด้านข้างทีหนึ่ง แล้วยื่นมือไปรับเค่ออวิ๋น
เค่ออวิ๋นตัวเบามาก เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มก้อนเมฆ
“พี่หก!”
เสี่ยวหวงและคนอื่น ๆ รีบไปประคองพี่หก
เพียงชั่วพริบตา เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็อุ้มเค่ออวิ๋นหลบเข้าไปในทางแยกข้าง ๆ แล้ววิ่งหนีทันที
“กอดคอฉันให้แน่น อย่าตกลงมาล่ะ” เซี่ยเฉิงอวิ๋นกระซิบข้างหูเค่ออวิ๋นเบา ๆ
ในความมืด สองแก้มของเค่ออวิ๋นแดงระเรื่อขึ้นมา เธอแก้มแดงอย่างเงียบ ๆ
คนนี้…เขา…
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉิงอวิ๋นวิ่งได้ไม่กี่ก้าว
ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาตามทางเดินด้านหน้า พวกเขาถือปืนและกำลังเล็งมาที่เซี่ยเฉิงอวิ๋น
หัวใจของเซี่ยเฉิงอวิ๋นหล่นวูบ
แย่แล้ว…
มองดูคนที่เดินมาพร้อมรอยยิ้มประหลาด เซี่ยเฉิงอวิ๋นสบถออกมาอย่างแรง
“บ้าชิบ! สวรรค์ตาบอดแล้ว!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นต้องยอมรับว่า วันนี้โชคของเขาแย่มาก
เขาเลือกเข้าทางแยกส่งเดช กลับเจอกับระเบิด
พวกคนร้ายชี้ปืนไปข้างหน้า บอกให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นถอยกลับไปดี ๆ
เซี่ยเฉิงอวิ๋นกัดฟันกราม ได้แต่อุ้มเค่ออวิ๋นถอยกลับออกมาทีละก้าว กลับไปที่จุดเดิม
เมื่อเสี่ยวหวงและพวกเห็นเซี่ยเฉิงอวิ๋นถอยกลับมา พวกเขาตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่พอเห็นพรรคพวกที่เดินมาจากอีกทิศทาง ก็หัวเราะลั่นออกมา
“ฮ่า ๆ สวรรค์อยู่ข้างพวกเรา บอกมาสิ พวกแกอยากตายยังไง?”
เค่ออวิ๋นใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอซบหน้าลงบนอกของเซี่ยเฉิงอวิ๋น น้ำตาร้อน ๆ ไหลออกมา
เธอไม่ได้กลัว แค่รู้สึกผิดที่ทำให้คนอื่นต้องลำบาก
“ขอโทษนะ…”
เมื่อรู้สึกถึงความชื้นบนอก เซี่ยเฉิงอวิ๋นตัวสั่น เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกแผดเผา
เขาตบไหล่เค่ออวิ๋นเบา ๆ “อย่าร้องไห้…”
เสี่ยวหวงกำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ เขายิ้มอย่างโหดเหี้ยมเดินเข้าหาเซี่ยเฉิงอวิ๋น “บอกมา ไอ้หนู แกอยากตายแบบไหน?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นถอนหายใจ “ฉันขอไม่ตายได้ไหม?”
เสี่ยวหวง “ไม่ได้”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นหูกระดิก เขาได้ยินเสียงย่ำน้ำอีกครั้ง และดังกว่าครั้งก่อน
เสี่ยวหวงก็ได้ยินเช่นกัน เขายิ่งยิ้มเหิมเกริมขึ้น “ขอโทษนะ นั่นก็เป็นคนของพวกเรา”
พูดจบ เสี่ยวหวงก็ตะโกนเสียงดัง “มานี่เร็ว! มานี่เร็ว! พวกเราอยู่ตรงนี้! พวกเราอยู่ตรงนี้!”
เสียงตะโกนของเสี่ยวหวงเจือไปด้วยความภาคภูมิใจที่บรรยายไม่ถูก
อีกด้านหนึ่ง
เสิ่นชิงและลุงฉินได้ยินเสียงตะโกนของเสี่ยวหวง
เสิ่นชิงโบกมือ ให้สัญญาณทุกคนเร่งฝีเท้า
เพราะกลัวว่าข้างหน้าจะมีอันตราย เจ้าหน้าที่หลายคนจึงวิ่งนำหน้าเสิ่นชิง
เสียงย่ำน้ำดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เสี่ยวหวงยิ้มอย่างภูมิใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ซีดลงเรื่อย ๆ
แต่ในวินาทีที่เจ้าหน้าที่วิ่งออกมาจากทางแยก ทุกคนในที่นั้นก็ชะงักค้าง
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “!”
เสี่ยวหวง “!”
เงียบสนิท เงียบตาย!
ตกใจ วุ่นวาย ตื่นตระหนก!
ลูกตาของพวกคนร้ายเกือบจะถลนออกมา
บ้าเอ๊ย คนที่มาทำไมเป็นตำรวจ!
Comments for chapter "บทที่ 485 สวรรค์ตาบอด"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
