สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 475 อันตรายอะไรกัน!
บทที่ 475 อันตรายอะไรกัน!
เมื่อเซี่ยจือจางมาถึงโรงพยาบาล เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังโวยวายจะออกจากโรงพยาบาล
“โอ๊ย ฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่จำเป็นต้องให้น้ำเกลือ เสียเวลาเปล่า ๆ”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นพูดพลางพยายามดึงเข็มที่มือออก
“ไอ้หนู ห้ามขยับ! นอนพักรักษาตัวให้ดี ๆ” เซี่ยจือจางหน้าบึ้งตึง ก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องผู้ป่วย
เซี่ยจือจางมีลูกสาวเพียงคนเดียว จึงรักและเอ็นดูเซี่ยเฉิงอวิ๋นหลานชายคนนี้มาก แทบจะเลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ ๆ
“เกิดอะไรขึ้นกับนาย ทำไมถึงโดนไฟดูดได้ล่ะ?” เซี่ยจือจางมองหลานชายด้วยความเป็นห่วง
พอเห็นเซี่ยจือจาง ความน้อยใจในใจของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็พลุ่งพล่านขึ้นมา “ลุงใหญ่ครับ ผมจะบอกให้นะ มันเป็นความผิดของรถที่ดัดแปลงมาคันนั้น พอผมนั่งลงไป เบาะมันก็เริ่มปล่อยไฟฟ้าออกมา”
พูดพลาง เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ดึงเข็มที่หลังมือออกทันที สวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปข้างนอก
ดูเหมือนจะรีบร้อนอยู่บ้าง “หยุดนะ นายควรนอนพักในโรงพยาบาลดี ๆ แล้วจะไปไหน…” เซี่ยจือจางตะโกนห้ามเซี่ยเฉิงอวิ๋น
เซี่ยเฉิงอวิ๋นสายตาเคร่งขรึม พูดอย่างจริงจัง “ลุงใหญ่ครับ คุณไม่รู้หรอก รถที่ดัดแปลงคันนั้นยังมีเครื่องยิงลูกระเบิดด้วย เจ้าของรถคันนี้ต้องเป็นพวกอันตรายแน่ ๆ ผมต้องรีบจับกุมเขามาลงโทษโดยเร็ว!”
เซี่ยจือจางกระตุกมุมปาก ยกมือขึ้นตีหัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างแรง
เซี่ยจือจางโกรธจนกัดฟันกรอด “จับบ้าอะไรของแก! แกรู้หรือเปล่าว่านั่นเป็นรถของใคร?”
โดนตีอย่างไม่ทันตั้งตัว เซี่ยเฉิงอวิ๋นเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว “ผมไม่สนหรอกว่าเป็นรถของใคร การซ่อนอาวุธเป็นความผิดร้ายแรง! เราไม่สามารถปล่อยให้คนอันตรายพวกนี้ลอยนวลได้!”
เซี่ยจือจางมองหลานชายของตัวเองเหมือนมองคนโง่ “อะไร อันตรายอะไรกัน! สมองแกเพี้ยนไปแล้วหรือไง ในประเทศจีนใครกล้าซ่อนอาวุธกัน?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองลุงของเขาอย่างประหลาดใจ “ลุงใหญ่ครับ คุณคงไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้หรอกนะ? การที่ประชาชนซ่อนอาวุธเป็นความผิดร้ายแรงจริง ๆ คุณกลัวว่าถ้าเรื่องนี้เปิดเผยออกไปจะส่งผลกระทบต่อคุณเหรอ?”
ประเทศจีนมีการควบคุมอาวุธปืนอย่างเข้มงวด ถ้ามีอาวุธปืนแพร่หลายในหมู่ประชาชน ผลกระทบจะร้ายแรงมาก หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะถูกมองว่าควบคุมดูแลไม่ดีพอ นายกเทศมนตรีก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้
เซี่ยเฉิงอวิ๋นพูดไปเรื่อย ๆ โดยไม่สังเกตเห็นว่าใบหน้าของลุงเขาดำเหมือนก้นหม้อแค่ไหน
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเอามือไพล่หลัง ส่ายหน้าพลางพูด “ลุงใหญ่ครับ จิตสำนึกของคุณไม่ดีเลย ผมต้องตักเตือนคุณหน่อยแล้ว ทำไมคุณถึงยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังแบบนี้? คุณไม่ควรทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพียงเพราะกลัวเรื่องยุ่งยาก…” ใบหน้าของเซี่ยจือจางดำคล้ำลงเรื่อย ๆ
บ้าเอ๊ย ไอ้เด็กนี่คิดว่าเขาเป็นใครกัน?
“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”
เซี่ยจือจางตบหัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นติด ๆ กันหลายที
เซี่ยเฉิงอวิ๋นร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เอามือกุมหัวพลางทำหน้าเศร้าสร้อยพูดว่า “ลุงใหญ่ ทำไมลุงถึงตีผมล่ะ?”
เซี่ยจือจางทำหน้าเย็นชา พูดผ่านไรฟันว่า “เซี่ยเฉิงอวิ๋น แกฟังให้ดีนะ รถคันนั้นเป็นของสำนักงานอัยการ! แกรีบเอาไปคืนเขาและห้ามแตะต้องอะไร! อย่าลืมขอโทษด้วยล่ะ!”
“ฮะ? ลุงใหญ่…ลุงใหญ่พูดว่าอะไรนะ?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นงงไปเลย
เซี่ยจือจางพูดทีละคำว่า “รถที่แกลากไปน่ะ เป็นของสำนักงานอัยการ รีบเอาไปคืนเขาเดี๋ยวนี้!”
“เอ่อ…”
ลูกตาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นเกือบจะถลนออกมาแล้ว “อะไรนะ? นั่นเป็นรถของสำนักงานอัยการเหรอ?”
แย่แล้ว แย่แล้ว น้ำท่วมวัดเจ้าแม่กวนอิมซะแล้ว!
เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลืนน้ำลายลงคอ “โอ้โห สำนักงานอัยการส่งคนมาแล้วเหรอ? คนที่มาต้องเป็นบุคคลสำคัญแน่ ๆ สินะ?”
เซี่ยจือจางไม่อยากคุยกับหลานชายโง่ ๆ “พอได้แล้ว อย่าพูดเรื่อยเปื่อยอีก รีบไปเปิดประตูให้เขาเข้ามาเร็ว พวกเขากำลังรอใช้รถอยู่นะ”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นรีบวิ่งออกไปทันที “ได้ครับ ได้ครับ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย~”
“เดี๋ยวก่อน กลับมานี่!” เซี่ยจือจางเรียกเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมา สายตามองสำรวจศีรษะของเขาไปมา
เซี่ยจือจาง “ทำไมผมแกตั้งชันขึ้นมาแบบนี้ล่ะ?”
“อ๋อ อันนี้เหรอ” เซี่ยเฉิงอวิ๋นชี้ไปที่หน้าผากอย่างซื่อ ๆ “ฮ่า ๆ นี่มันโดนไฟช็อตเมื่อกี้น่ะครับ…”
เซี่ยจือจางพยักหน้า “อืม ดีนี่ ทรงผมนี้เหมาะกับดแกดี”
…
ยี่สิบนาทีต่อมา เสิ่นชิงเผชิญหน้ากับเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่มีผมยุ่งเหยิงราวกับรังไก่
“โอ้โห! คุณเสิ่น! ที่แท้รถคันนี้เป็นของคุณนี่เอง!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นจำเสิ่นชิงได้ ตกใจจนคางแทบจะหล่นลงพื้น
เสิ่นชิงมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นแล้วเลิกคิ้ว “เราสนิทกันเหรอ?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “ผมสนิทกับคุณ แต่คุณไม่สนิทกับผม”
เสิ่นชิงขึ้นข่าวบ่อย ๆ ในประเทศจีน ใคร ๆ ก็รู้จักเธอ
“ถ้ารู้ก่อนว่ารถคันนี้เป็นของคุณ ต่อให้มีความกล้าร้อยเท่า ผมก็ไม่กล้าลากมันหรอก…” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเกาหัวแกรก ๆ
เพราะไฟฟ้าสถิต ผมของเขาตอนนี้ยังตั้งชันอยู่ ดูตลกนิด ๆ
เสิ่นชิงเปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไปข้างใน “ไปกันเถอะ เราไปตามผู้กำกับจ้าว”
“เฮ้ รอก่อน พาผมไปด้วยสิ ผมจะไปกับพวกคุณ” เซี่ยเฉิงอวิ๋นเคาะกระจกรถอยู่ข้างนอก
เสิ่นชิงมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณไม่ใช่ตำรวจจราจรหรอกเหรอ? ตำรวจจราจรของเมืองเจียงของพวกคุณยังดูแลคดีอาญาด้วยเหรอ?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกอึดอัด
เขาเคยเห็นเสิ่นชิงแค่ในโทรทัศน์เท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเสิ่นชิงตัวจริง
รู้สึกว่ามันแปลกใหม่มาก
ที่สำคัญคือ เขารู้สึกสงสัยเกี่ยวกับรถของสำนักงานอัยการคันนี้มาก
เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลอกตาไปมา “โอ้! ลุงใหญ่ของผมบอกให้ผมมาติดตามพวกคุณน่ะ เขาบอกว่าพวกคุณเพิ่งมาถึง ไม่คุ้นเคยกับเมืองเจียง ให้ผมมาเป็นไกด์ให้พวกคุณ”
“ลุงใหญ่ของคุณคือใคร?” เสิ่นชิงมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างเรียบเฉย
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “ลุงใหญ่ของผมน่ะเหรอ? ลุงใหญ่ของผมคือเซี่ยจือจางไงครับ นายกเทศมนตรีของเมืองเจียง”
เสิ่นชิงคิดสักครู่ พวกเขาเพิ่งมาถึงเมืองเจียง จริง ๆแล้วก็ไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน ขาดไกด์ที่น่าเชื่อถือสักคน
เสิ่นชิง “ได้ งั้นคุณขึ้นรถมาสิ”
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “รับทราบครับ!”
บนรถ เซี่ยเฉิงอวิ๋นทำตัวเหมือนคนโง่ มองซ้ายมองขวา ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้
“เฮ้ พี่ชาย รถของพวกคุณนี่เจ๋งจริง ๆ ใครเป็นคนดัดแปลงกันแน่? มีอาวุธลับอะไรอีกไหม?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีคำถามมากมายในหัว ถามไม่หยุดตลอดทาง จนทำให้เสิ่นชิงและเฉาเล่อรู้สึกรำคาญ
“พระเจ้า ผมเช็กดูแล้ว รถคันนี้มีแค่ 5 คันทั่วประเทศ แม้แต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมอยากจะนั่งรถคันนี้ก็ต้องขออนุมัติก่อน”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นตื่นเต้นมาก พูดจาเสียงดังไม่หยุด
เสิ่นชิงได้แต่นวดขมับอย่างหมดหนทาง
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเซี่ยจือจาง เธอคงโยนไอ้โง่คนนี้ออกไปนานแล้ว
…
เฉียนจิ่วอาศัยอยู่ที่ย่านไป๋สุ่ย ย่านไป๋สุ่ยเป็นย่านคนรวย บ้านหนึ่งหลังมีราคาหลายสิบล้าน ผู้กำกับจ้าวมาถึงที่พักของเฉียนจิ่วก่อนเสิ่นชิงหนึ่งก้าว
ย่านไป๋สุ่ยถูกรถตำรวจล้อมจนแน่นขนัด
“เป็นยังไงบ้าง? จับตัวคนได้หรือยัง?” เสิ่นชิงโทรหาผู้กำกับจ้าวเพื่อสอบถามความคืบหน้าของการสืบสวน
ผู้กำกับจ้าว “จับได้แล้ว ตอนที่พวกเราบุกเข้าไป เฉียนจิ่วยังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเปื้อนเลือดด้วยซ้ำ คนคนนี้ช่างใจกล้าจริง ๆ”
เมื่อเฉียนจิ่วถูกพามาอยู่ต่อหน้าเสิ่นชิง ทั้งตัวยังงัวเงียอยู่
ดูท่าทางแล้ว ฤทธิ์เหล้ายังไม่สร่าง
เสิ่นชิงส่งสัญญาณทางตาให้เฉาเล่อ
“โครม…”
น้ำแข็งหนึ่งถังถูกสาดลงมาจากศีรษะ เฉียนจิ่วสร่างเมาไปครึ่งหนึ่ง
“ไอ้บ้าเอ๊ย….ใครมันถึงขนาดกล้าเอาน้ำแข็งมาสาดใส่ฉัน?” เฉียนจิ่วตะโกนโวยวาย
เสิ่นชิงชายตามองเฉียนจิ่วแวบหนึ่ง “ดูเหมือนว่าฤทธิ์เหล้ายังไม่สร่างเลยนะ”
“โครม…”
ถังน้ำแข็งเต็มไปด้วยน้ำถูกเทราดลงมาจากด้านบนอีกคร้ง เฉียนจิ่วถูกน้ำแข็งกระแทกจนศีรษะปวดร้าว
“โอ๊ย เมาจนจำอะไรไม่ได้เลย ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?” เฉียนจิ่วมองตำรวจตรงหน้าอย่างงุนงง
เฉาเล่อคว้าปกเสื้อของเฉียนจิ่วเอาไว้ “เฉียนจิ่ว เมื่อคืนนายอยู่ที่ไหน? ตอนตีสองถึงตีสาม กำลังทำอะไรอยู่?”
เฉียนจิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
เฉียนจิ่วพูดติด ๆ ขัด ๆ “ฉัน…เมื่อคืนฉันอยู่บ้านดื่มเหล้า ดื่มไปดูไลฟ์ไป นอกจากนั้นก็ไม่ได้ไปไหนเลย”
“เฉียนจิ่ว อย่าโกหกอีกเลย คุณไปที่เขตชุมชนเส้อเยว่ตอนตีสามวันนี้ แล้วก็ทำร้ายและฆ่าผู้หญิงสองคน”
เสิ่นชิงมองเฉียนจิ่วด้วยสายตาเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและดูถูก
เฉียนจิ่วเบิกตากว้าง ใบหน้าปรากฏความโกรธ “คุณหมายถึงผู้หญิงสองคนนั่นน่ะเหรอ? พวกเธอสมควรตาย!”
“บ้าเอ๊ย หน้าตาน่าเกลียดขนาดนั้น ยังหลอกให้ฉันสมนาคุณเป็นของขวัญหลายแสน แถมยังไม่ยอมให้ฉันขี่อีก
ในไลฟ์สวยราวกับดอกไม้ แต่ในความเป็นจริงหน้าตาน่าเกลียดจนน่าตกใจ ไอ้พวกหลอกลวง! พวกมันทั้งหมดนั่นแหละคือพวกหลอกลวง!”
ตามคำบอกเล่าของเฉียนจิ่ว
เมื่อตอนตีสาม เขาได้แอบไปที่หน้าห้อง 701 ตามที่อยู่ส่งอาหารที่สตรีมเมอร์สาวให้มา
ตอนนั้น คนที่เปิดประตูคือพี่สาวของหวงโฮ่วเซิง
เมื่อเขาเห็นหน้าตาของพี่น้องสองคนนั้น ก็รู้สึกทันทีว่าถูกหลอกเสียแล้ว
บ้าเอ๊ย ในไลฟ์สวยขนาดนั้น แต่ความจริงกลับหน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้เชียวเหรอ?
Comments for chapter "บทที่ 475 อันตรายอะไรกัน!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
