สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 473 รถของฉันอยู่ไหน?

บทที่ 473 รถของฉันอยู่ไหน?

ภายในห้องเงียบสนิท แม้แต่เข็มตกพื้นก็ยังได้ยิน

ร่างของหญิงสาวทั้งสองสั่นสะท้าน ดวงตาเผยความหวาดกลัว

“อะไรนะ…คุณพูดเหลวไหลอะไร? อะไรคือเจตนาเขียนที่อยู่ผิด” หญิงสาวผมยาวชี้นิ้วไปที่เสิ่นชิง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

หญิงสาวผมสั้นกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น เล็บจิกลึกลงในฝ่ามือ

เสิ่นชิงมองด้วยสายตาเย็นชา พูดเสียงเย็น “พลเมืองทุกคนมีหน้าที่แจ้งความผิดทางกฎหมาย การรายงานเท็จหรือปิดบังเป็นอาชญากรรม ถึงตอนนี้แล้ว พวกคุณยังไม่พูดความจริงอีกเหรอ?”

หญิงสาวทั้งสองกัดริมฝีปาก จิตใจสับสนวุ่นวาย

“ถ้าพวกคุณไม่อยากพูดความจริงก็ได้ บริษัทบันเทิงเจียงไหวคงต้องตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วละ” เสิ่นชิงหันหลังให้ ทำท่าจะเดินออกไป

พวกเธอทั้งสองเป็นศิลปินในสังกัดของบริษัทบันเทิงเจียงไหว ถ้าการกระทำของพวกเธอสร้างปัญหาให้กับบริษัท พวกเธอจะต้องจ่ายค่าปรับฐานผิดสัญญา

“ปึก…” หญิงสาวผมสั้นตกใจจนล้มลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระเบื้องเคลือบ ทั้งร่างดูเหมือนไร้วิญญาณ

“รอก่อนฉันจะพูด…” หญิงสาวผมยาวหลับตาลงอย่างยอมจำนน ทั้งร่างสั่นระริก

หญิงสาวผมยาวหยุดชั่วครู่ แล้วเค้นคำพูดออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “พวกเราเจตนาเขียนที่อยู่ผิดจริง ๆ

คุณก็รู้ ที่พวกเราบอกว่าเป็นสตรีมเมอร์ด้านการเต้น พวกเราเพียงหลีกเลี่ยงความยุ่งยากเท่านั้น

เพราะบางครั้ง แฟนคลับอันดับหนึ่งของเราอยากส่งอาหารหรือส่งของขวัญมาให้ พวกเราก็ไม่กล้าปฏิเสธ

และการทำงานแบบพวกเรา ก็มักจะถูกคนไม่หวังดีจ้องมอง เพื่อความปลอดภัย พวกเราเลยใส่ที่อยู่ห้อง 701 แล้วยังเขียนหมายเหตุว่า อย่าเคาะประตู อย่าโทรศัพท์”

“ฮึ…” เสิ่นชิง หัวเราะเยาะ “พวกคุณไม่ใช่ไม่กล้าปฏิเสธหรอก แต่เสียดายที่จะปฏิเสธต่างหาก”

หญิงสาวผมยาวสีหน้าซีดเผือด ลำคอเหมือนติดก้าง พูดอะไรไม่ออกอีกแม้แต่คำเดียว

เสิ่นชิง “พวกคุณเอาแต่รับผลประโยชน์ แต่กลับให้คนอื่นแบกรับความเสี่ยง ช่างเป็นการคำนวณที่ดีจริง ๆ”

หญิงสาวผมสั้นโบกมือแก้ตัว “พวกเราแค่ผู้หญิงสองคน ฝั่งตรงข้ามเป็นผู้ชาย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ก็ยังดีกว่าพวกเรา…”

“ถ้าอย่างนั้น ถ้าฝั่งตรงข้ามมีผู้หญิงสองคนอาศัยอยู่ พวกคุณก็จะไม่ทำแบบนี้ใช่ไหม?” เสิ่นชิงมองด้วยสายตาเย็นชา จ้องมองทั้งสองคนอย่างเย็นชา

สองสาวไม่พูดอะไร เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

เสิ่นชิงกวาดตามองทั้งสองคน “บอกทุกอย่างที่พวกคุณรู้มาสิ”

สองสาวสตรีมเมอร์สบตากัน แล้วสารภาพทุกอย่าง

เมื่อคืนมีพี่ใหญ่มาให้การสนับสนุน พวกเธอร้องเพลงและเต้นจนถึงเช้าตรู่

มีพี่ใหญ่คนหนึ่งชื่อว่า ‘พี่ใหญ่เฉียนจิ่ว’ เขาให้ของขวัญพวกเธอมูลค่า 50,000 หยวน ทั้งสองคนจึงยิ่งเต้นอย่างสุดความสามารถ ทำให้พี่ใหญ่เฉียนจิ่วหลงใหลจนหัวปั่น

พี่ใหญ่เฉียนจิ่วคนนี้ให้ของขวัญพวกเธอรวมแล้วเกือบ 200,000 หยวน และเคยบอกเป็นนัยหลายครั้งว่า อยากเชิญพวกกเธอทั้งสองคนไปทานข้าว

ทุกคนเป็นผู้ใหญ่แล้ว พูดว่าเชิญไปทานข้าว แต่จริง ๆ แล้วจะทำอะไร ใคร ๆ ก็รู้

พวกเธอรู้ดีถึงธรรมชาติของผู้ชาย พอได้มาแล้วก็จะไม่สนใจอีก สิ่งที่ไม่ได้ครอบครองถึงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ทั้งสองคนไม่เคยตอบตกลง พยายามรั้งพี่ใหญ่เฉียนจิ่วไว้ เพื่อให้เขาทุ่มเงินให้พวกเธอมากขึ้นระหว่างการถ่ายทอดสด พี่ใหญ่เฉียนจิ่วส่งข้อความมาทางแชต บอกว่าอยากเลี้ยงอาหารทะเลให้ทั้งสองคน

อาหารทะเลในฤดูกาลนี้มีราคาแพง ทั้งสองคนรู้สึกสนใจ จึงให้ที่อยู่ห้อง 701 แก่พี่ใหญ่เฉียนจิ่ว

หลังจบการถ่ายทอดสด สาวผมสั้นไปรับอาหารที่สั่งมาส่งที่หน้าห้อง 701

ไม่กี่นาทีต่อมา พี่ใหญ่เฉียนจิ่วก็ส่งข้อความมาหาทั้งสองคน “น้อง ๆ รอพี่หน่อย พี่จะเอาเหล้ามาสองขวด”

ทั้งสองคนคิดว่าพี่ใหญ่เฉียนจิ่วแค่พูดเล่น จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร

ผลคือตอนที่พวกเธอกำลังกินอาหารทะเลไปได้ครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงคนทุบประตูจากฝั่งตรงข้าม

“เปิดประตู! เปิดประตู!”

เสียงทุบประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ หนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะทุบประตูให้พังลงมา

ทั้งสองคนค่อย ๆ ย่องไปที่ประตู แอบมองผ่านช่องตาแมว

พวกเธอเห็นพี่ใหญ่เฉียนจิ่วรูปร่างกำยำกำลังทุบประตู ด้านหลังยังมีลูกน้องตามมาอีกหลายคน”น้องสาวจวิน น้องสาวไป๋ เปิดประตูหน่อย ผมคือเฉียนจิ่ว”

เมื่อสองสาวได้ยินเสียงนั้น หัวใจของพวกเธอก็เต้นรัวราวกับกลอง

พวกเธอไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่มองออกไปผ่านช่องตาแมว

เฉียนจิ่วรออยู่นอกประตูจนทนไม่ไหว เริ่มด่าทออย่างหยาบคาย “บ้าเอ๊ย นังเด็กสองคนนี่ รีบเปิดประตูให้เฉียนจิ่วเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะทำให้พวกเธอได้รับผลกรรมแน่”

“ใช้เงินของฉัน แล้วยังกล้าปิดประตูไม่ให้ฉันเข้าอีก!”

สักพักประตูห้อง 701 ก็เปิดออกเล็กน้อย ไม่ทันที่คนข้างในจะออกมา เฉียนจิ่วก็หัวเราะอย่างน่าขนลุกแล้วพุ่งเข้าไปข้างใน

หลังจากนั้น ก็มีเสียงต่อสู้ดังมาจากฝั่งตรงข้าม แทรกด้วยเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าสงสารของผู้หญิง

พวกเธอตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่หลังประตู ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ผ่านไปสักพัก ห้อง 701 ก็เงียบลง

พวกเธอรวบรวมความกล้ามองออกไปผ่านช่องตาแมว ไฟในทางเดินดูเหมือนจะถูกทุบแตก ข้างนอกมืดสนิท หลังจากนั้น ทั้งสองคนเตรียมจะเก็บข้าวของออกไปหลบสักพัก

แต่ผลคือ ตำรวจมาถึงที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว แจ้งพวกเธอว่า เกิดคดีฆาตกรรมที่ห้องฝั่งตรงข้าม

ทั้งสองคนกลัวจะถูกพัวพัน จึงโกหกตำรวจว่าไม่ได้ยินอะไรเลย

…

หลังจากที่สตรีมเมอร์สาวทั้งสองพูดจบ ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

เสิ่นชิงและตำรวจหลายนายมองสาวทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก รังเกียจ และโกรธแค้น…

“ฮือ ๆ พวกเรารู้ตัวแล้วว่าทำผิด พวกเรารู้จริง ๆ ว่าทำผิด”

สตรีมเมอร์สาวผมสั้นคุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้ว่า “ตอนนั้นพวกเรากลัวมากจริง ๆ ดังนั้น กลัวจนลืมแจ้งตำรวจไปเลย”

เสิ่นชิงจ้องมองโต๊ะอาหารแล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ “อืม พวกคุณกลัวมาก กลัวไปพลางกินอาหารทะเลจนหมดไปพลาง

ฉันว่าพวกคุณไม่ได้กลัวจนลืมแจ้งตำรวจหรอก แต่กังวลว่า ถ้าพี่ใหญ่เฉียนจิ่วเข้าคุก จะไม่มีใครส่งของขวัญให้พวกคุณอีกต่างหากล่ะ”

เสิ่นชิงพูดความจริงออกมาอย่างคมคาย

“…”

เสียงร้องไห้ของสตรีมเมอร์หญิงผมสั้นหยุดลงทันที

“ตุบ…”

สาวผมยาวคุกเข่าลงตรงหน้าเสิ่นชิงทันที ส่ายหัวไปมาราวกับกลองแขวน

“ไม่ใช่นะ พวกเราไม่ได้คิดแบบนั้นเลย พวกเรากลัวมากจริง ๆ พวกเราก็เป็นเหยื่อนะ!”

เสิ่นชิงมองทั้งสองคนอย่างเย็นชา “หลังจากคดีจบ การกระทำของพวกคุณ สถานีตำรวจจะรายงานอย่างละเอียด พวกคุณระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวทั้งสองก็หน้าซีดเผือดทันที

จบแล้ว จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

ถ้าเรื่องนี้ถูกรายงานออกไป พวกเธอจะต้องถูกด่าตายแน่ ๆ อาชีพการงานก็จะพังพินาศด้วย

“คุณเสิ่นชิง ตอนนี้เราได้ยืนยันตัวตนของศพผู้หญิงสองศพแล้ว หนึ่งในนั้นคือน้องสาวของหวงโฮ่วเซิง อีกคนคือพี่สาวของเขา”

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งส่งรายงานการชันสูตรศพให้กับเสิ่นชิง

ในรายงานการชันสูตรศพระบุว่า เวลาเสียชีวิตของผู้หญิงทั้งสองคนคือตีสาม ก่อนเสียชีวิตพวกเธอถูกล่วงละเมิดและทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง ทำให้อวัยวะภายในเคลื่อนที่ สาเหตุการเสียชีวิตคือเลือดออกในสมอง บาดแผลจากของมีคมบนร่างกายเกิดขึ้นหลังจากเสียชีวิตแล้ว คาดว่าเป็นการระบายความโกรธ

เสิ่นชิงส่งรายงานการชันสูตรศพให้กับสตรีมเมอร์ทั้งสองคนตรงหน้า “หญิงสาวสองคนนี้ตายเพราะพวกคุณ”

สตรีมเมอร์ทั้งสองคนไม่กล้ารับ ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้เบา ๆ

“รีบหาที่อยู่ของเฉียนจิ่วคนนั้นให้เร็วที่สุด แล้วจับกุมตัวมา” เสิ่นชิงสั่งการกับผู้กำกับจ้าว

ผู้กำกับจ้าวพยักหน้า “เข้าใจแล้ว!”

เฉาเล่อถอนหายใจ “ไม่คิดว่าจะพัวพันไปถึงคดีอื่นด้วย แต่น่าเสียดายที่เฉียนจิ่วไม่เกี่ยวข้องกับคดีที่เรากำลังสืบสวนอยู่”

เสิ่นชิงส่ายหน้า “ไม่ น่าจะยังมีความเกี่ยวข้องกันอยู่”

เมื่อคืนไม่ใช่แค่กลุ่มเดียวที่ไปที่ห้องของหวงโฮ่วเซิง แค่เวลาต่างกันเท่านั้น

เสิ่นชิง “พวกเราออกเดินทางทันที ตามผู้กำกับจ้าวไปจับตัวเฉียนจิ่ว”

เฉาเล่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “พวกเราก็ต้องไปไล่ตามเฉียนจิ่วด้วยเหรอ?”

เสิ่นชิงอธิบายว่า “ฉันสงสัยว่าก่อนหน้านี้ในห้อง 701 เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด พี่สาวและน้องสาวของหวงโฮ่วเซิงมาถึงทีหลัง พวกเธอได้เห็นสถานที่เกิดเหตุครั้งแรก เฉียนจิ่วได้ติดต่อกับผู้หญิงสองคนนั้น บางทีเขาอาจจะรู้อะไรบางอย่าง”

เฉาเล่อเข้าใจในทันที

เสิ่นชิงโบกมือ “ไปกันเถอะ! พวกเราต้องตามผู้กำกับจ้าวให้ทัน ตอนนี้เราทำได้แค่เริ่มจากเฉียนจิ่วเท่านั้น”

เฉาเล่อรีบตามไปติด ๆ

ตอนนี้ เสิ่นชิงมีแต่ความสงสัยเต็มหัว

สวีลี่และเค่ออวิ๋นตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ และก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นในห้อง 701?

ห้านาทีต่อมา เสิ่นชิงและเฉาเล่อเดินออกจากอาคารที่พักอาศัย เตรียมตัวจับกุมเฉียนจิ่วพร้อมกับผู้กำกับจ้าว

ทั้งสองเดินออกจากประตูใหญ่ของเขตชุมชนเส้อเยว่ มุ่งหน้าตรงไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนน

เมื่อเดินมาถึงที่จอดรถ ทั้งสองคนถึงกับตาค้าง

ที่จอดรถว่างเปล่า รถสีดำคันนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เสิ่นชิงมองดูที่จอดรถที่ว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

“เอ๊ะ รถของฉันอยู่ไหน?”

เฉาเล่ออ้าปากค้าง จ้องตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ “ไม่นะ… รถของพวกเราถูกขโมยไปแล้วเหรอ?”

“บ้าเอ๊ย ใครบังอาจกล้ามาขโมยรถของสำนักงานอัยการด้วย?”