สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 472 คุณทำมันโดยตั้งใจ

บทที่ 472 คุณทำมันโดยตั้งใจ

เสิ่นชิงมองพวกเธอด้วยสายตาคมกริบ ดวงตาคู่นั้นดำขาวชัดเจนราวกับมองทะลุใจคน

เสียงนี้ทำให้สองสาวตกใจจนขนหัวลุกชัน

สาวผมสั้นโบกมือ “ฉัน…พวกเราพูดความจริง ไม่ได้โกหกแน่นอน”

เสิ่นชิงมองพวกเธอทั้งสอง แย้มยิ้มเย็นชาโดยไม่พูดอะไร

พวกเธอโกหกแน่นอน

เสิ่นชิง “วันนี้ตอนตีสามครึ่ง ที่เขตชุมชนเส้อเยว่มีเสียงระเบิดปริศนาดังขึ้น รถไฟฟ้าทั้งหมู่บ้านถูกปลุกให้ตื่น ส่งเสียงเตือนภัยไม่หยุด

แต่ตอนตีสาม พวกคุณสองคนเลิกไลฟ์แล้ว เสียงดังขนาดนี้ พวกคุณกลับบอกว่าไม่ได้ยินอะไรเลย? ”

ร่างกายของหญิงสาวทั้งสองแข็งทื่อเล็กน้อยอย่างแทบไม่สังเกตเห็น

เสิ่นชิงหรี่ตามอง สองคนนี้ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ๆ

“โอ้! คุณหมายถึงเสียงระเบิดนั่นเหรอ ฉัน…พวกเราสองคนได้ยินนะ ฉันนึกว่าคุณถามถึงเสียงจากห้องตรงข้ามซะอีก…”

หญิงสาวผมสั้นหัวเราะแห้ง ๆ สองที พยายามจะกลบเกลื่อนไปเรื่อย ๆ

เสิ่นชิงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พวกเราขอเข้าไปดูในห้องหน่อยได้ไหม?”

สาวทั้งสองสบตากัน แล้วมองไปที่เสิ่นชิงพูดว่า “ได้…ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

เสิ่นชิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอรู้ว่าสองคนนี้มีพิรุธ

คิดว่าการสอบสวนในห้องจะต้องใช้วาทศิลป์สักหน่อย ไม่คิดว่าจะตกลงง่ายดายขนาดนี้

ทันทีที่เสิ่นชิงเข้าประตูไป ก็เห็นราวแขวนเสื้อผ้าหลายแถวตั้งอยู่ในห้องโถง บนราวแขวนเสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบ

เสิ่นชิงชำเลืองมองเสื้อผ้า แต่ละชิ้นล้วนเน้นความสั้น โป๊ และโปร่ง ดูแล้วทำให้คนหน้าแดงใจเต้น

หญิงสาวผมสั้นพูดด้วยใบหน้าแดงเรื่อ “นี่…นี่คือชุดที่พวกเราใส่ตอนเต้น ในห้องก็มีอีกเยอะ ตู้เสื้อผ้าเก็บไม่หมดแล้ว เลยต้องเอามาวางไว้ที่ห้องโถง”

ห้อง 703 เป็นห้องสามห้องนอน มีห้องโถงหนึ่งห้อง ห้องนอนสามห้อง ห้องครัวหนึ่งห้อง และห้องน้ำหนึ่งห้อง ในนั้นสองห้องเป็นห้องนอน อีกหนึ่งห้องใช้สำหรับไลฟ์สตรีม

เสิ่นชิงและเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองสามคนเดินสำรวจรอบห้องแล้ว แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร

หญิงสาวผมยาวจับปลายผมเส้นหนึ่ง หมุนวนไปมาโดยไม่รู้ตัว พูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “เป็นยังไงบ้าง? คุณเสิ่นตรวจพบอะไรหรือเปล่า?”

เสิ่นชิงไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องอยู่ที่ถังขยะที่เต็มไปด้วยขยะ

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเสิ่นชิง หญิงสาวผมยาวแค่นเสียงฮึ กอดอกพูดว่า “คุณตำรวจคะ พวกเราเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายนะ”

เสิ่นชิงไม่สนใจเธอ เพียงแค่โบกมือ “ไม่มีปัญหาอะไร พวกเราไปกันเถอะ”

มองส่งเสิ่นชิงเดินไปถึงประตู หญิงสาวทั้งสองแอบถอนหายใจโล่งอก

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เสิ่นชิงกำลังจะก้าวออกจากธรณีประตู เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แต่ว่า ฉันยังมีข้อสงสัยอีกอย่าง”

หัวใจของหญิงสาวทั้งสองคนเต้นรัวขึ้นมาถึงลำคออีกครั้ง

“คุณ…” หญิงสาวผมสั้นกลืนน้ำลาย

เสิ่นชิงหันหลังกลับ ชี้ไปที่ถุงอาหารในถังขยะแล้วพูดว่า “ที่นี่ชัดเจนว่าเป็นห้อง 703 แต่ทำไมที่อยู่บนถุงอาหารถึงเขียนว่า 701 ล่ะ?”

โครม!

สีหน้าของหญิงสาวทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน พวกเธอรู้สึกเหมือนหัวมึนงง ราวกับมีสายฟ้านับหมื่นฟาดลงมาบนศีรษะ

ผู้กำกับโจวพุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หยิบถุงอาหารในถังขยะขึ้นมาดูที่อยู่บนนั้น

ที่อยู่บนถุงอาหารเขียนว่า เขตชุมชนเส้อเยว่ เมืองเจียง ตึก 18 ห้อง 701 ผู้รับ คุณหลี หมายเลขโทรศัพท์ 188XXXXX หมายเหตุ อย่าโทรศัพท์เด็ดขาด วางไว้ที่พื้นหน้าประตูเลย

สีหน้าของผู้กำกับจ้าวเปลี่ยนเป็นดำทะมึน เขาถามเสียงดุว่า “ที่นี่ชัดเจนว่าเป็นห้อง 703 ทำไมที่อยู่บนถุงอาหารถึงเขียนว่า 701?”

หญิงสาวผมสั้นดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธออ้าปากพูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนั้น ฉัน…พวกเรา…”

“หรือเธอจะบอกว่า ตัวเองหยิบอาหารผิด? พวกเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับหวงโฮ่วเซิง ผู้อยู่อาศัยห้อง 701?” เสิ่นชิงหรี่ตาเย็นชา จ้องมองหญิงสาวผมสั้นอย่างพินิจพิเคราะห์

สาวผมสั้นรู้สึกเหมือนขมับของเธอกำลังเต้นตุบ ๆ เนื่องจากความประหม่า ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับก้นลิง “พวกเราไม่รู้จักหวงโฮ่วเซิง พวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย”

สาวผมยาวหน้าซีดเผือดพูดว่า “คุณตำรวจคะ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว พวกเราแค่เผลอเขียนที่อยู่ผิดเท่านั้นเองค่ะ”

สาวผมสั้นพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับกำลังตำกระเทียม “ใช่ ๆ พวกเราเขียนที่อยู่ผิดค่ะ”

ผู้กำกับจ้าวจ้องมองสาวทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “พวกคุณเขียนที่อยู่ผิด หรือว่าหยิบอาหารผิดกันแน่? ผมสืบมาแล้ว ไม่มีใครในพวกคุณสองคนนามสกุลหลีเลยสักคน”

พวกเธอทั้งสองเหงื่อแตกพลั่กที่ฝ่ามือ

เสิ่นชิงมองดูใบสั่งอาหาร บนใบสั่งเขียนว่า กุ้งเล็กหมักเหล้าเหลืองจำนวน 1, กุ้งเล็กรสเผ็ดจำนวน 1, กุ้งดิบหมักเกลือจำนวน 1, ปลาหมึกน้ำมันพริกจำนวน 1, ท้องปลาทูน่าสดจำนวน 1, ปูหลนจำนวน 1

อาหารที่สั่งมาทั้งหมดไม่มีอะไรราคาถูกเลย ราคารวมทั้งหมด 931 หยวน

เสิ่นชิงมองทั้งสองคนด้วยสายตาประหลาด “กินอาหารทะเลเยอะขนาดนี้ ระวังเป็นโรคเกาต์นะ”

มื้อเดียวกินไปเกือบ 900 กว่าหยวน สำหรับสตรีมเมอร์ก็ถือว่าฟุ่มเฟือยอยู่

ผู้กำกับจ้าวพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว “พวกคุณสองคนไม่ได้ขโมยอาหารมาใช่ไหม? ขโมยกินอาหารของคนอื่นเป็นอาชีพเลยน่ะ?”

สองสาวได้ยินแล้วตกใจมาก พวกเธอโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่ ไม่ใช่ พวกเราไม่ได้ทำแน่นอน”

พูดจบ ทั้งสองก็หุบปากเงียบ

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เย็นชาลง

เสิ่นชิงหันตัวไปด้านข้าง ใบหน้าไร้อารมณ์พูดว่า “พวกคุณไม่ได้ขโมยอาหาร และก็ไม่ได้เขียนที่อยู่ผิดโดยไม่ตั้งใจ

แต่เป็นการตั้งใจเขียนที่อยู่ผิด”