สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 464 เจียงเฉิงไม่สงบแล้ว

บทที่ 464 เจียงเฉิงไม่สงบแล้ว

รองผู้อำนวยการตกใจจนหน้าซีดเป็นสีเทา ไม่พูดอะไรสักคำ

เขากำลังคิดว่าเรื่องไหนบ้างที่สามารถบอกได้ และเรื่องไหนบ้างที่ไม่ควรบอก

เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านั้นแล้ว เรื่องการอุ้มบุญแทบไม่มีความสำคัญเลย

แต่ถึงแม้รองผู้อำนวยการจะไม่พูดอะไร เสิ่นชิงก็เดาเรื่องราวได้เกือบหมดแล้ว

เสิ่นชิงหันไปมองหลิวเฉวียนเฟิงที่ยังคงยืนดูอยู่ “อย่ายืนเซ่ออยู่ตรงนี้เลย รีบไปหาภรรยาและลูกของคุณเถอะ พวกเขาอาจจะยังไม่รอดพ้นอันตรายก็ได้”

พอได้ยินอย่างนั้น หลิวเฉวียนเฟิงที่เพิ่งวางใจลงไปหน่อย ก็รู้สึกใจหายวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเสิ่นชิงก็ดังขึ้นมาทันที

เสิ่นชิงมองดู เป็นสายจากคนที่อยู่ในรถจี๊ป

“หัวหน้าครับ พวกนั้นสารภาพหมดแล้ว พวกเราสอบสวนได้ความว่า ภรรยาของหลิวเฉวียนเฟิงไม่ได้กลับบ้าน แต่ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลจิตเวช”

“อะไรนะ!”

หลิวเฉวียนเฟิงได้ยินแล้วรู้สึกเลือดพุ่งขึ้นสมอง สมองของเขาระเบิดออกด้วยเสียงดังอื้ออึง

ภรรยาของเขาถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลจิตเวช!

ฝั่งตรงข้ามถนนของอะพาร์ตเมนต์นี้คือโรงพยาบาลจิตเวช และโรงพยาบาลจิตเวชกับโรงพยาบาลผดุงครรภ์มีเจ้าของคนเดียวกัน

ก่อนหน้านี้หลิวเฉวียนเฟิงเคยถูกขังอยู่ในห้องมืดของโรงพยาบาลจิตเวช

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ห้องพักของเขากับภรรยามีเพียงผนังกั้นเท่านั้น

หลิวเฉวียนเฟิงวิ่งลงไปชั้นล่างเหมือนคนบ้า เสิ่นชิงกังวลว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุ จึงรีบสั่งให้คนหลายคนตามเขาไป

หลิวเฉวียนเฟิงใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งไปข้างหน้า ต้นไม้ ตึก และคนเดินถนนถอยหลังอย่างบ้าคลั่งรอบตัวเขา

ประตูเหล็กใหญ่ของโรงพยาบาลจิตเวชถูกล็อก คนข้างนอกเข้าไม่ได้ คนข้างในออกไม่ได้

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบเดินเข้าไปเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบรับ ไม่มีทางเลือก พวกเขาจึงจำเป็นต้องพังประตูเข้าไป

“ฮุ่ยฮุ่ย! ฮุ่ยฮุ่ย!”

หลิวเฉวียนเฟิงตะโกนเรียกชื่อภรรยาสุดเสียง แต่มีเพียงเสียงสะท้อนว่างเปล่าตอบกลับมา

เสียงตะโกนของหลิวเฉวียนเฟิงทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตื่นตระหนก พวกเขาหลายคนถือกระบองไฟฟ้าเดินเข้ามาหา

“ไอ้โง่ที่ไหนมาตะโกนอะไรของมัน? ดึกดื่นป่านนี้แล้วจะให้คนนอนไม่ได้เลยหรือไง?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจิตเวชล้วนแต่ดุดัน แต่ละคนหน้าตาดุร้ายน่ากลัว

แต่ไม่นานพวกเขาก็ไม่กล้าแสดงท่าทีดุดันอีกต่อไป

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนแสดงบัตรประจำตัว ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจจนพูดไม่ออก

แม้พวกเขาจะกล้ามากแค่ไหนก็ไม่กล้าทำตัวเหิมเกริมต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ผ่านไปไม่กี่นาที หลิวเฉวียนเฟิงพบภรรยาของเขาข้างศาลาเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

หญิงสาวนั่งเท้าเปล่าอยู่ในแปลงดอกไม้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธออุ้มห่อผ้าไว้ในอ้อมแขน

หลิวเฉวียนเฟิงกดหัวใจที่เต้นรัวเร็ว จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่กะพริบตา กลัวว่าถ้าเขากะพริบตา ภรรยาของเขาจะหายไป

หญิงสาวได้ยินเสียงฝีเท้า ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วมองหลิวเฉวียนเฟิงอย่างเหม่อลอย “ที่รัก คุณมาแล้วเหรอ?”

พูดพลางยื่นห่อผ้าในอ้อมแขนไปข้างหน้า “มาดูลูกน้อยของเราเร็ว เธอน่ารักมากเลย ไม่ร้องไห้ไม่งอแงเลย”

หลิวเฉวียนเฟิงใจเต้นระทึกมองดู เมื่อเห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งนอนอยู่ในห่อผ้า น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาทันที

“ฮุ่ยฮุ่ย!”

หลิวเฉวียนเฟิงร้องไห้จนพูดไม่ออก เขาโอบกอดภรรยาเข้ามาในอ้อมแขน พูดด้วยความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง “ฮุ่ยฮุ่ย ขอโทษ ขอโทษ ผมมาช้าไป”

เหตุการณ์ที่โรงพยาบาลหมู่อิงใหญ่โตมาก เรื่องราวแพร่สะพัดไปถึงหูเจียงเฉิงอย่างรวดเร็ว เจียงเฉิงเพิ่งเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์มา ตอนนี้สมองยังมึนงงอยู่

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการโรงพยาบาล เจียงเฉิงรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นเฉียบราดลงมาจากหัว ทำให้สมองตื่นตัวขึ้นมาทันที

“อะไรนะ? เสิ่นชิงถึงกับสืบมาถึงพวกคุณแล้วเหรอ?” นายกเทศมนตรีเจียงรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา

ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา เขาคงหนีความเกี่ยวข้องไม่พ้นแน่

นายกเทศมนตรีเจียงสูดหายใจลึก “ไม่ถูก เธอเป็นคนดูแลอุตสาหกรรมบันเทิง จะมาสืบเรื่องในวงการแพทย์ได้ยังไง?”

ผู้อำนวยการไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล และไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด ได้แต่พูดอย่างทุกข์ใจว่า “ผมไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมกำลังรีบไปที่นั่น ลุงเจียง เรื่องนี้คุณต้องปิดให้มิดชิดนะ! ไม่งั้น…ไม่งั้นตระกูลเจียงของเราจะจบเห่”

เจียงเฉิงโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน

เสิ่นชิงคนนี้มันตัวอัปมงคลชัด ๆ เขาน่าจะลงมือรุนแรงกับเธอตั้งนานแล้ว!

บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!

เจียงเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรออกไปเจ็ดแปดสายติดต่อกัน แล้วสวมเสื้อคลุมเตรียมออกจากบ้าน

ภรรยาเจียงได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เธอขยี้ตาและถามด้วยความง่วงงุน “ที่รัก ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังจะออกไปอีกเหรอ คุณจะไปไหนน่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง เจียงเฉิงชะงักฝีเท้า กดความตื่นตระหนกในใจลงแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก คุณนอนต่อเถอะ มีประชุมด่วนน่ะ”

ภรรยาเจียงตอบรับอย่างงัวเงีย “อืม งั้นคุณออกไปข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะ”

พูดจบ ภรรยาเจียงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปอย่างสนิท

หลายวันก่อนหน้านี้ เพราะเรื่องรูปถ่ายน่าอายนั้น ภรรยาเจียงนอนไม่หลับมาหลายคืน ทำให้ดูทรุดโทรมลงไปไม่น้อย

ตอนนี้เหตุการณ์คลี่คลายแล้ว เธอถึงได้นอนหลับสบาย

เจียงเฉิงไม่อยากบอกเรื่องนี้กับภรรยา กลัวว่าเธอจะกังวลอีก

หลังจากภรรยาเจียงหลับไปแล้ว เจียงเฉิงยืนอยู่หน้าเตียงชั่วครู่ แล้วยื่นมือไปจัดมุมผ้าห่มให้ภรรยา

เจียงเฉิงดีกับภรรยามาตลอด ไม่ว่าภรรยาของเขาจะก่อเรื่องใหญ่โตแค่ไหน เจียงเฉิงก็ไม่เคยบ่นสักคำ

ตอนที่เจียงเฉิงยังเป็นนักศึกษา บ้านของเขาไม่มีอะไรเลย ภรรยาเจียงก็ยังคงอยู่เคียงข้างเขาโดยไม่เคยบ่นหรือเสียใจ เจียงเฉิงระลึกถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ จึงสาบานว่าจะดีต่อภรรยาตลอดชีวิต

เจียงเฉิงอาจไม่ใช่นายกเทศมนตรีที่ดี แต่สำหรับภรรยาของเขาแล้ว เขาเป็นสามีที่ดีอย่างแน่นอน

…

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นชิงกำลังสอบสวนรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล

เมื่อครู่ เฉาเล่อกลับมารายงานแล้วว่า ในอะพาร์ตเมนต์นี้มีหญิงตั้งครรภ์อาศัยอยู่กว่า 40 คน ทั้งหมดเป็นแม่อุ้มบุญ

เรื่องที่โรงพยาบาลนี้ทำธุรกิจอุ้มบุญนั้นชัดเจนแล้ว แต่หลักฐานการทารุณกรรมหญิงตั้งครรภ์และทำร้ายทารกยังไม่สมบูรณ์

เสิ่นชิงต้องการงัดปากรองผู้อำนวยการเพื่อให้ได้ข้อมูลบางอย่าง

แต่รองผู้อำนวยการเหมือนน้ำเต้าที่ถูกเลื่อยปาก ไม่ยอมเปิดเผยอะไรเลยแม้แต่น้อย

รองผู้อำนวยการก้มหน้าลง หลบตา ดูกังวลใจอย่างมาก

เขารู้ดีว่าเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ตัวเองคงหนีไม่พ้นแน่ ถ้าเขาไปเอาพัวพันคนอื่นเข้ามาอีก มันอาจจะนำความเดือดร้อนมาสู่ครอบครัวได้

บางเรื่องสามารถบอกได้ แต่บางเรื่องก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้จะถูกฆ่าตาย

ตราบใดที่คนที่อยู่เบื้องหลังเขายังไม่ล้ม ทุกอย่างก็ยังมีโอกาสพลิกผัน

“สิ่งที่ผมควรพูด ผมก็พูดหมดแล้ว พวกคุณยังไม่ตรวจสอบให้ชัดเจนอีกเหรอ? ผมยังมีอะไรให้พูดอีกล่ะ?” รองผู้อำนวยการทำท่าเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก

เสิ่นชิงเห็นว่ารองผู้อำนวยการตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ยอมให้การ จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ คุณไม่พูดก็ไม่พูด ยังไงในโรงพยาบาลนี้ก็ต้องมีคนอื่นที่รู้อะไรบางอย่างแน่นอน”

“คุณ…”

รองผู้อำนวยการโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด “เสิ่นชิง! ผมจะบอกคุณอีกครั้ง เรื่องนี้ถ้านคุณสืบต่อไปจะไม่มีผลดีแน่นอน!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงค่อย ๆ หันตัวกลับมา มองรองผู้อำนวยการอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “งั้นไม่ต้องให้รองผู้อำนวยการเป็นห่วงหรอก ฉันไม่ใช่คนไร้อำนาจ…”