สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 463 นี่ไม่ใช่การปิดบังความจริงหรอกหรือ?

บทที่ 463 นี่ไม่ใช่การปิดบังความจริงหรอกหรือ?

แสงจันทร์เลื่อนลงมา ส่องให้ใบหน้าของตุ๊กตาดูขาวซีด หญิงสาวจ้องมองผ้าห่อทารกอย่างเหม่อลอย พลางร้องเพลงกล่อมเบา ๆ

“นอนเถอะ…ลูกน้อยของฉัน…”

ในยามดึกเช่นนี้ ภาพที่เห็นช่างน่าขนลุกอยู่ไม่น้อย

ปลายสายโทรศัพท์ หลิวเฟิงเฉวียนไม่รู้เรื่องราวใด ๆ เลย เมื่อได้ยินภรรยาบอกว่าลูกน้อยน่ารักมาก หินที่ทับอยู่ในใจเขาก็ตกลงสู่พื้นในที่สุด

ในขณะนั้น เขาเชื่อจริง ๆ ว่าสวรรค์คุ้มครอง ภรรยาและลูกปลอดภัยดี

หลิวเฟิงเฉวียนกลืนน้ำลาย รีบถามอย่างร้อนรน “ที่รัก ตอนนี้คุณอยู่ไหน? คุณอยู่บ้านใช่ไหม? ผมจะรีบไปหาคุณเดี๋ยวนี้”

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ตอบกลับหลิวเฟิงเฉวียนกลับเป็นเสียงสัญญาณว่างยาวนาน

หลิวเฟิงเฉวียนมองหูโทรศัพท์อย่างงุนงงเป็นเวลาสามวินาที แล้วโทรกลับไปอีกครั้ง แต่ไม่มีใครรับสายอีกเลย

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแค่นเสียงเย็นชา แย่งโทรศัพท์ไป “บอกแล้วไงว่าภรรยาคุณออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว คุณไม่เชื่อ ยังมาก่อกวนที่นี่อีก หลิวเฟิงเฉวียน ผมบอกคุณเลยนะ เรื่องที่คุณใส่ร้ายโรงพยาบาลของเรานี่ยังไม่จบแน่!”

รองผู้อำนวยการเชิดหน้าชูตา ท่าทางยโสโอหัง ดูเหมือนไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น

หลังจากที่หลิวเฟิงเฉวียนบังเอิญเห็นเหตุการณ์ในห้อง 703 เขาก็รีบจัดการทำความสะอาดทุกอย่างเพื่อป้องกันไว้ก่อน

ตอนนี้จะตรวจสอบก็คงไม่เจออะไรแล้ว!

“ผม…แต่ผมเห็นจริง ๆ นะครับ…คุณเสิ่น เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลังได้ไหมครับ ผมขอ…” หลิวเฟิงเฉวียนมองไปที่เสิ่นชิง พลางพูดอย่างร้อนรน

ตอนนี้หลิวเฟิงเฉวียนรู้สึกสับสนมาก เขาแค่อยากรีบกลับบ้านไปดูภรรยาและลูก

จนกว่าจะได้เห็นภรรยาและลูกด้วยตาตัวเอง เขาก็ยังไม่สามารถวางใจได้

เสิ่นชิงยังไม่ทันตอบ รองผู้อำนวยการก็รีบพูดขึ้นมาก่อน “หลิวเฟิงเฉวียน คุณจะไปไหน? คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ผมติดต่อทนายไว้แล้ว คุณรอโดนฟ้องเอาเถอะ!”

รองผู้อำนวยการเพิ่งติดต่อทนายไป พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะส่งหลิวเฉวียนเฟิงเข้าคุก

จะต้องกำจัดหลิวเฉวียนเฟิงคนนี้ให้ได้

“คุณเสิ่น คุณก็เห็นแล้วนะครับ คนคนนี้แค่แอบอ้างและสร้างข่าวลือ ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด ที่นี่เป็นโรงพยาบาล เป็นไปไม่ได้ที่เราจะทารุณกรรมสตรีที่เพิ่งคลอดบุตรหรือทำร้ายทารกแรกเกิด ถ้าเราทำเรื่องแบบนั้นจริง โรงพยาบาลของเราจะยังเปิดดำเนินการต่อไปได้อย่างไร แล้วจะมีสตรีที่ตั้งครรภ์คนไหนกล้ามาคลอดลูกที่นี่อีก ข่าวลือพวกนี้ช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว”

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้สึกน้อยใจมาก โกรธจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

เสิ่นชิงมองรองผู้อำนวยการอย่างเฉยชา

รองผู้อำนวยการคนนี้วุ่นวายไปมาตลอด ราวกับมีปีศาจสิงอยู่ในใจ

เสิ่นชิงประสานมือไว้ด้านหลัง เดินเข้าไปในห้อง 703 อีกรอบ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “รองผู้อำนวยการ ฉันมีคำถามหนึ่งข้อ ทำไมห้องนี้ถึงสะอาดกว่าห้องอื่น ๆ มากนัก”

เมื่อเทียบกับห้องผู้ป่วยอื่น ๆ ในโรงพยาบาล ห้อง 703 ทุกอย่างดูใหม่

วอลล์เปเปอร์ก็ใหม่ พื้นก็ใหม่ แม้แต่ขอบหน้าต่างก็สะอาดไร้ฝุ่น ไม่มีคราบสกปรกเลยแม้แต่น้อย

ห้องนี้ดูเหมือนถูกทำความสะอาดอย่างตั้งใจ ดูมีพิรุธ

พอได้ยินคำพูดของเสิ่นชิง หัวใจของรองผู้อำนวยการก็กระตุกวูบ

แย่แล้ว ถูกจับได้แล้ว แต่รองผู้อำนวยการคิดอีกที ถึงอย่างไรก็ไม่มีหลักฐาน แม้ว่าเสิ่นชิงจะมีสายตาเฉียบคมมองออกว่ามีปัญหา แล้วเธอจะทำอะไรเขาได้?

คิดแบบนี้แล้ว รองผู้อำนวยการก็กล้าขึ้นมา เขายิ้มแย้มแต่ไม่จริงใจพูดว่า “คุณเสิ่นชิง โรงพยาบาลของเราอยู่ภายใต้การจัดการของแผนกบริหารสาธารณสุขมาตลอด คำถามของคุณ ผมดูเหมือนไม่มีหน้าที่ต้องตอบ แน่นอน คุณก็ไม่มีสิทธิ์สอบสวนพวกเราด้วย”

เสิ่นชิงมองรองผู้อำนวยการอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้รองผู้อำนวยการรู้สึกขนลุก

เสิ่นชิงยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้วแล้วโบกเบา ๆ “ไม่ รองผู้อำนวยการพูดไม่ถูก ฉันมีสิทธิ์สอบสวนพวกคุณ”

รองผู้อำนวยการหัวเราะ “วงการแพทย์กับวงการบันเทิงไม่เกี่ยวข้องกันเลย ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณเสิ่นชิงมีสิทธิ์สอบสวนมาจากไหน”

เสิ่นชิงหรี่ตาเย็นชา “ไม่กี่วันก่อน คุณฉีที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์ขายยาบำรุงผิวในห้องไลฟ์ มีคนแจ้งว่า ยานั้นผสมเซลล์สายพันธุ์อมตะ รองผู้อำนวยการลองบอกสิว่า ทำไมเรื่องที่อินฟลูเอนเซอร์ขายยาบำรุงผิว ถึงไม่อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน?”

พอเสิ่นชิงพูดจบ รองผู้อำนวยการก็จ้องเสิ่นชิงเหมือนเห็นผี เหงื่อเย็นไหลโซมหลัง

เธอ…เธอรู้มากขนาดนี้ได้ยังไง!

ใครกันแน่ที่แจ้งเรื่องนี้?

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้สึกไม่มั่นใจอย่างมาก เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “แล้ว…แล้วยาบำรุงผิวนั่นมันเกี่ยวอะไรกับโรงพยาบาลของเราด้วยล่ะ ที่นี่เราไม่ได้ผลิตยานั่นนะ คุณควรไปสืบสวนบริษัทยาสิ”

เสิ่นชิงมองรองผู้อำนวยการด้วยสายตาเย็นชา “ฉันมาตรวจสอบพวกคุณ พวกคุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?”

ถ้าจริง ๆ แล้วที่นี่ทารุณกรรมสตรีมีครรภ์และทำร้ายทารกแรกเกิด ส่วนใหญ่ก็คงเพื่อสกัดเซลล์สายพันธุ์อมตะ

สายตาของเสิ่นชิงคมกริบราวกับมีด รองผู้อำนวยการกำฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นแน่น รู้สึกตื่นตระหนกมาก

“พี่เสิ่นชิง พวกเราพบปัญหาแล้ว”

เฉาเล่อนำเจ้าหน้าที่ตรวจสอบหลายเข้ามา พวกเขาถือเอกสารมากมายในมือ

รองผู้อำนวยการมองเอกสารในมือของเฉาเล่อแวบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้าห้องเก็บเอกสาร! ใครเปิดประตูให้พวกคุณ!”

พยาบาลเวรหลายคนวิ่งเหยาะ ๆ มา พูดอย่างตื่นตระหนก “รองผู้อำนวยการคะ พวกเขาบุกเข้าไปเลย พวกเราห้ามไม่อยู่เลย!”

“พวกเธอไร้ประโยชน์กันหมดหรือไง!” รองผู้อำนวยการตาเขียว ยื่นมือจะแย่งเอกสารในมือของเฉาเล่อ

มือของรองผู้อำนวยการยังไม่ทันแตะต้องเอกสาร ก็ถูกเจ้าหน้าที่หลายคนกดติดกำแพง “อยู่นิ่ง ๆ ห้ามขยับ!”

เฉาเล่อส่งเอกสารให้กับเสิ่นชิง พลางพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “พี่เสิ่นชิง ดูเร็วเข้า ที่แท้ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลเลย”

เสิ่นชิงรับเอกสารมาพลิกดูสองสามหน้า ขมวดคิ้วแน่น

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปหลายครั้ง เริ่มจากสงสัย แล้วก็ตกใจ สุดท้ายคือโกรธ

หลังจากเสิ่นชิงอ่านจบ เธอก็ขว้างเอกสารใส่หน้ารองผู้อำนวยการโรงพยาบาลทันที

“ดีนักละ ที่แท้พวกคุณแอบแฝงตัวเป็นโรงพยาบาลผดุงครรภ์ แต่กลับทำธุรกิจอุ้มบุญ”

โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ที่จริงแล้วให้บริการผู้หญิงที่รับอุ้มบุญ เป็นส่วนสำคัญที่สุดในห่วงโซ่อุตสาหกรรมการอุ้มบุญ

ผู้หญิงที่เซ็นสัญญารับอุ้มบุญจะตั้งครรภ์ คลอดลูก และอยู่ไฟที่โรงพยาบาลแห่งนี้

เสิ่นชิงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภายนอกเป็นตึกที่พักอาศัยหลายหลังที่มีแสงไฟส่องสว่าง

ตอนนี้เสิ่นชิงถึงเข้าใจว่า ทำไมโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ถึงได้ตั้งอยู่ในย่านที่พักอาศัย

เสิ่นชิงพูดว่า “เฉาเล่อ พาคนไปสืบดูหน่อย สืบว่าในย่านนี้มีหญิงตั้งครรภ์อาศัยอยู่กี่คน”

เฉาเล่อพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ!”

รองผู้อำนวยการสีหน้าซีดเผือด ทั้งร่างดูเหมือนได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก เห็นได้ชัดว่าเขาหมดเรี่ยวแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

จบแล้ว จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะเย้ย มองรองผู้อำนวยการอย่างดูแคลน “รองผู้อำนวยการ คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

“ผม… ผม…”

รองผู้อำนวยการพูดติดอ่างอยู่นาน แต่ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้เลย

เสิ่นชิง “สารภาพแล้วจะได้รับความเมตตา ขัดขืนจะถูกลงโทษอย่างหนัก รองผู้อำนวยการ พูดทุกอย่างที่คุณรู้ออกมาเถอะ บอกทุกสิ่งที่นี่ให้ฉันรู้”

หัวใจของรองผู้อำนวยการเต้นรัวราวกับกลองศึก แต่ก่อนมีนายกเทศมนตรีเจียงคอยคุ้มครอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้