สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 437 ความหลงใหลของเด็กหนุ่ม

บทที่ 437 ความหลงใหลของเด็กหนุ่ม

ในขณะเดียวกัน ผู้จัดการโรงแรมก็คิดในใจว่า เมื่อจางเหว่ยเป็นเพื่อนของเสิ่นชิง ก็ต้องให้เกียรติแน่นอน

การได้สร้างความสัมพันธ์กับเสิ่นชิงผู้ยิ่งใหญ่ ก็จะสามารถนำไปอวดอ้างได้ในภายหลัง

ผู้จัดการโรงแรมยื่นนามบัตรของตนเองให้ด้วยสองมือ พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “คุณจาง นี่คือนามบัตรของผม ถ้าต้องการพูดคุยเรื่องความร่วมมือ สามารถติดต่อผมได้ตลอดเวลา”

“ได้ครับ ได้ครับ” จางเหว่ยยิ้มอย่างมีความสุข รับนามบัตรด้วยสองมือ แล้วเก็บเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง

ในตอนนี้ ผู้จัดการโรงแรมยังไม่รู้ว่า เจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา จะกลายเป็นเจ้าของคนใหม่ของโรงแรมหรูสวีตในอนาคต

เมื่อเห็นสีหน้าที่มีความสุขของจางเหว่ย เสิ่นชิงก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด

แต่ก่อน จางเหว่ยฝันอยากเป็นช่างภาพระดับปรมาจารย์ แต่ตอนนี้ความฝันของเขากลับกลายเป็นการเปิดโรงแรมหรูหราขนาดใหญ่

แน่นอนว่า ความฝันของคนเราจะเปลี่ยนแปลงไปตามความต้องการที่เพิ่มขึ้น

การเปลี่ยนแปลงนี้ก็เป็นการประนีประนอมกับความจำเป็นของความเป็นจริง แต่ก็ยิ่งทำให้รู้สึกเรียบง่ายและน่าประทับใจ หลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงแต่งงานและกล่าวลาคู่บ่าวสาว จางเหว่ยและเจียงอีอีแล้ว เสิ่นชิงก็ออกจากโรงแรม

“รอก่อน พี่เสิ่นชิง!”

เจียงเสี่ยวไป๋วิ่งตามมาจากด้านหลัง เขาเงยหน้ามองดูเสิ่นชิงด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “พี่เสิ่นชิง ผมต้องขอบคุณพี่มากจริง ๆ ครับ”

เสิ่นชิงมองดูท่าทางจริงจังของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “นายกับพี่สาวจะขอบคุณอีกกี่ครั้งกันล่ะ?”

เมื่อหญิงงามยิ้ม ความงดงามก็เปล่งประกายเจิดจ้า พลันสว่างไสวตรึงตรา

สมองของเจียงเสี่ยวไป๋ราวกับระเบิดดังสนั่น ทำให้ความคิดว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ในหัวของเขามีแต่เสียงก้องกังวานว่า พี่เสิ่นชิงสวยจัง พี่เสิ่นชิงงดงามจริง ๆ…

เจียงเสี่ยวไป๋เกาศีรษะแล้วหลุบตาลง เขาพยายามซ่อนความชื่นชมในดวงตา แต่ใบหูกลับแดงขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ความคิดของเด็กหนุ่มไม่อาจซ่อนเร้นได้ ทุกอย่างถูกเขียนไว้บนใบหน้า เมื่อสายลมพัดมา มันก็แผ่ขยายไปทั่วทรวงอกความชื่นชมของเจียงเสี่ยวไป๋นั้น ถูกเสิ่นชิงมองทะลุปรุโปร่งในทันที

แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร และไม่ได้พูดอะไรออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ในสายตาของเธอ ก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น สุดท้ายแล้วเด็กหนุ่มก็ต้องอยู่กับเด็กสาวด้วยกัน

สายลมเดือนกุมภาพันธ์ อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเย็น ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึก ๆ ลิ้มรสชาติของต้นฤดูใบไม้ผลิ

เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ว่าความชอบของตัวเองนี้ ส่วนใหญ่แล้วเป็นความเคารพนับถือและชื่นชม

เสิ่นชิงเป็นผู้มีพระคุณของเขา เป็นแบบอย่างของเขา และเป็นไอดอลของเขาด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กล้าให้เสิ่นชิงมองออกถึงความรู้สึกของตัวเอง เพราะนี่เป็นความลับของเขา

แต่เขาไม่รู้ว่า เสิ่นชิงนั้นมองทะลุทุกอย่างไปหมดแล้ว

ทั้งสองคนเดินตามหลังกันมาเป็นเวลานาน แล้วก็มายืนอยู่บนสะพานใหญ่มองดูแม่น้ำเฉียนทั้งสาย

น้ำในแม่น้ำระยิบระยับ ม้วนตัวเป็นคลื่นสีเงิน ผิวน้ำกว้างใหญ่โล่งสบาย เพียงแค่มองปราดเดียว ก็ทำให้คนรู้สึกสบายใจและเบิกบานอารมณ์

“ฮ่ะฮ่ะ…” เจียงเสี่ยวไป๋ลูบท้ายทอยอย่างเขินอายพลางพูดว่า

“พี่เสิ่นชิง ผมรู้สึกว่าตัวเองซวยจังเลยครับ ทุกครั้งผมถูกคนกดลงพื้นแล้วทุบตี แล้วก็ได้แต่รอให้พี่ชิงมาช่วย พี่เสิ่นชิงคิดว่าผมไร้ประโยชน์มากเลยใช่ไหมครับ…”

ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดประโยคนี้ ดวงตาและคิ้วของเขาห้อยลง ทั้งตัวดูหดหู่ เหมือนลูกสุนัขที่หูตก

เสิ่นชิงยกมือขึ้นเคาะหัวเขาทีหนึ่ง “คิดอะไรของนายน่ะ? ห้ามดูถูกตัวเอง นายอายุเท่าไหร่กัน? รอให้นายสอบเข้ามหาวิทยาลัยกฎหมายแล้วเข้าทำงานในหน่วยงานของรัฐ อนาคตนายจะสดใสมาก”

เสิ่นชิง “อ้อใช่ อีกไม่กี่เดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว นายเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว?”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มสองข้าง “ฮ่ะฮ่ะ เตรียมตัวเกือบเสร็จแล้วครับ รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี การสอบวัดผลครั้งล่าสุดผมยังได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเลยนะ!”

เสิ่นชิงตบไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ “โอ้โห ไม่เลวเลยนี่”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วก็ยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงสวย

เสิ่นชิงตบราวบันไดที่ทาสีเขียวพลางพูดว่า “สถานการณ์ของฉันในอดีตอันตรายกว่านายมากนะ สองสามวันก็เผชิญภัยคุกคามถึงชีวิตครั้งหนึ่ง สำคัญคือศัตรูอยู่ในที่ลับ แต่ฉันอยู่ในที่แจ้ง ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ศัตรูเป็นใครต่อมา ฉันสอบเข้าเป็นข้าราชการ และได้เป็นอัยการ หลังจากนั้น พวกคนชั่วช้าที่แอบซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็หดหัวกลับเข้าไป พวกคนเลวที่ชอบรังแกคนอื่นก็เริ่มประจบประแจงฉันทุกวิถีทาง

หากต้องการอยู่รอดในโลกที่โหดร้ายนี้ และต้องการบรรลุความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของตัวเอง นายต้องเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเองก่อน เมื่อนายแข็งแกร่งแล้ว ศัตรูก็จะไม่ใช่ศัตรูอีกต่อไป”

เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วงุนงงเล็กน้อย “อะไรคือการรอให้แข็งแกร่งแล้วศัตรูจะไม่ใช่ศัตรูอีกต่อไป? แล้ว…แล้วศัตรูจะกลายเป็นอะไร?”

เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก “เมื่อนายแข็งแกร่งจริง ๆ แล้ว ศัตรูก็จะกลายเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีความสำคัญ”

คุณแข็งแกร่ง ศัตรูก็อ่อนแอ คุณอ่อนแอ ศัตรูก็แข็งแกร่ง

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “อันนี้ผมเข้าใจ! ผมอยากแข็งแกร่งเร็ว ๆ เพื่อปกป้องตัวเองและพี่สาวไม่ให้ถูกรังแก แล้วจับพวกคนเลวที่ชอบกดขี่คนอื่นเข้าคุกให้หมด!”

เสิ่นชิงท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ใจดี เอามือไพล่หลัง “อืม ดีมาก หนุ่มน้อย นายมีความทะเยอทะยานนี่ งั้นฉันจะรอนายที่สำนักงานอัยการนะ?”

“ครับ! ตกลง! สัญญากันแล้วนะ!” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างจริงจัง

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอย่างตื่นเต้น ถ้าเขาสามารถเข้าสำนักงานอัยการได้ เขาก็จะเป็นเพื่อนร่วมงานกับพี่เสิ่นชิง!

แบบนั้น เขาก็จะได้เจอพี่เสิ่นชิงทุกวันเลย! งั้น…งั้นเขาก็ถือว่าอยู่ในระดับเดียวกับพี่เสิ่นชิงแล้วสินะ

ตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ ชัดเจนว่าไม่ได้คิดว่า ด้วยผลงานและความสามารถของเสิ่นชิง บางทีไม่นานเธออาจจะได้เลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง

พอเขาเข้าไปในสำนักงานอัยการ พวกเขาทั้งสองคนจะไม่สามารถเป็นเพื่อนร่วมงานที่เท่าเทียมกันได้ แต่จะเป็นความสัมพันธ์แบบผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา

เสิ่นชิงยิ้มและโบกมือ “ได้! ดึกแล้ว รีบกลับโรงแรมเถอะ พี่สาวและพี่เขยของนายก็ดื่มเยอะนะวันนี้ นายช่วยดูแลพวกเขาหน่อยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ก็โบกมือลา “ครับ ๆ! งั้นลาก่อนนะพี่เสิ่นชิง!”

หลังจากทั้งสองคนบอกลากัน เสิ่นชิงยื่นมือเรียกรถคันหนึ่ง เธอตั้งใจจะกลับไปดูคฤหาสน์ตระกูลเฉียว

เธอในฐานะหัวหน้าตระกูล ไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว

พอดีมีรถแท็กซี่สีขาวคันหนึ่งแล่นมาที่ริมถนน เสิ่นชิงยื่นมือเรียก “คุณคนขับ ฉันจะไปคฤหาสน์ตระกูลเฉียวค่ะ”

คนขับแท็กซี่จำได้ว่าคนที่เรียกรถคือเสิ่นชิง ก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้น “อ้า! เสิ่นชิงนี่นา! ฉันได้รับเสิ่นชิงเป็นผู้โดยสารด้วยละ!”

เสิ่นชิงรีบปลอบอารมณ์คนขับ “คุณคนขับ เบา ๆ หน่อย รีบขับรถเถอะค่ะ” หลังจากนั่งลงในรถ เสิ่นชิงถึงได้รู้ว่าทำไมปฏิกิริยาของคนขับรถเมื่อเห็นเธอถึงได้รุนแรงขนาดนั้น

ที่แท้ครอบครัวของคนขับรถคนนี้เคยโดยสารเครื่องบินของสายการบินบลูแอร์ไลน์ที่ประสบอุบัติเหตุ และก็เพราะการเสียสละช่วยเหลือของเสิ่นชิงนั่นเอง ที่ทำให้ครอบครัวของเขารอดพ้นจากความตาย

ดังนั้น คุณคนขับรถจึงรู้สึกซาบซึ้งใจเสิ่นชิงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ตอนลงจากรถ คุณคนขับรถไม่ยอมรับเงินจากเสิ่นชิง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจมาก

มองดูรถแท็กซี่ที่แล่นจากไป เสิ่นชิงถอนหายใจในใจ คิดว่าเดี๋ยวผ่านโชว์รูมรถยนต์ก็น่าจะแวะซื้อรถสักคันดีกว่า