สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 438 บังเอิญถูกต้อง

บทที่ 438 บังเอิญถูกต้อง

คณะกรรมการตรวจสอบวินัยในวงการบันเทิงมีรถประจำตำแหน่ง แต่สามารถใช้ได้เฉพาะในวันทำงานหรือเวลาออกไปทำคดีเท่านั้น

การใช้รถของทางการเพื่อประโยชน์ส่วนตัวนั้นไม่ได้

ถ้าไม่มีรถส่วนตัว ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

เสิ่นชิงเตะก้อนหินเล็ก ๆ ไปมา คิดว่าเดี๋ยวจะซื้อรถสีอะไรดี

ในตอนนั้นเอง กระเป๋ากางเกงของเสิ่นชิงก็สั่นหลายครั้ง

“โทรศัพท์มาแล้ว โทรศัพท์มาแล้ว…” เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเสิ่นชิงช่างน่ารักในความเรียบง่าย

เมื่อเปิดโทรศัพท์ เสิ่นชิงพบว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นของแม่ของถูถู

“ชิงชิง! ไอ้คนชั่วที่ลักพาตัวลูกชายฉันถูกจับได้แล้ว! จับได้แล้ว!”

ปลายสายโทรศัพท์ แม่ของถูถูตื่นเต้นมาก เสียงดังขึ้นถึงแปดระดับ เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “พวกปีศาจจากสถานพยาบาลทะเลขาวถูกจับกุมและสอบสวนไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

คุณแม่ของถูถูอธิบายว่า “ไม่ใช่ พวกอาชญากรที่ถูกจับที่ทะเลขาวสารภาพทุกอย่างแล้ว รวมถึงไอ้คนชั่วที่ลักพาตัวลูกชายฉันด้วย!

คนที่ลักพาตัวลูกชายฉันชื่อจูชาง เป็นเพื่อนร่วมงานของสามีฉัน พวกเขาทำงานที่โรงพิมพ์ธนบัตรด้วยกัน

ตอนที่สามีฉันได้เลื่อนตำแหน่ง จูชางยังมาแสดงความยินดีด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนดีที่อ่อนน้อมถ่อมตน ไม่คิดเลยว่าจะเป็นปีศาจในคราบมนุษย์!”

เสิ่นชิงเข้าใจทันทีว่า คงเป็นเพราะพ่อของถูถูขวางทางเลื่อนตำแหน่งของจูชาง จูชางจึงแค้นใจและลักพาตัวถูถูไปเพื่อแก้แค้นครอบครัวหู

“พระเจ้า! รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ! ฉันเกลียดมันมาก! ตอนที่จูชางถูกจับไป ฉันน่าจะแทงมันสักหลาย ๆ ทีให้มันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง!”

คำพูดของคุณแม่ถูถูค่อนข้างรุนแรง แต่เสิ่นชิงก็เข้าใจได้

เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดกับพ่อแม่คนไหน ก็คงอยากจะเชือดเฉือนคนชั่วเป็นพัน ๆ ชิ้นเหมือนกัน

ต่อมา คุณแม่ถูถูพูดทั้งน้ำตาว่า “คุณเสิ่น ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ถ้าไม่มีคุณ ถูถูก็คงกลับมาไม่ได้ บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณ ครอบครัวหูของเราจะจดจำไว้ในใจตลอดไป!”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเสิ่นชิงก็หม่นลงทันทีเรื่องที่เธอไปช่วยคนที่ทะเลขาว คุณแม่ของถูถูรู้ได้อย่างไร?

เสิ่นชิงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที ข่าวนี้รั่วไหลออกไปได้อย่างไรกันแน่? แล้วยังมีคนอื่นรู้อีกหรือเปล่า?

เสิ่นชิงมองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงลดเสียงลงพูดว่า “คุณแม่ของถูถู คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ? เรื่องที่ฉันไปทะเลขาวน่าจะเป็นความลับนะคะ…”

ปลายสายอีกฝั่ง คุณแม่ของถูถูหยุดชั่วครู่ แล้วก็ลดเสียงลงพูดว่า “เรื่องนี้…คุณไม่ต้องกังวลนะคะ นอกจากฉันกับคุณพ่อของถูถูแล้ว ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ

เป็นเพราะถูถู…ถูถูพูดถึงป้าเสิ่นชิงทุกวัน พวกเราก็เลยสงสัย

ตระกูลหูมีเส้นสายในเมืองหลวงอยู่บ้าง พวกเราก็เลยรู้ผ่านช่องทางพิเศษว่าคุณไปทะเลขาว

แต่คุณไม่ต้องกังวลนะคะ พวกเราจะช่วยเก็บเป็นความลับให้คุณเอง ที่ฉันโทรมาวันนี้ก็แค่อยากแสดงความขอบคุณ

ถ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้มีพระคุณเป็นใคร พวกเราก็คงจะมีชีวิตอยู่อย่างงมงายเกินไปแล้วละค่ะ”

หลังจากฟังคำพูดของคุณแม่ถูถูจบ เสิ่นชิงก็รู้สึกโล่งอกทันที ถ้าเป็นอย่างนั้น…ก็ยังดีอยู่

เสิ่นชิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที แล้วถามขึ้นว่า “เอ่อ คนที่ชื่อจูฉาง เป็นคนตระกูลจูแห่งเมืองหลวงใช่ไหม?”

แม่ของถูถูงงไปชั่วขณะ แล้วตอบว่า “ใช่…ฉันจำได้ว่าคุณเคยฟ้องร้องกับคนตระกูลจูมาก่อน อ๋อ! ฉันนึกออกแล้ว เป็นพระปลอมคนนั้น จูอวี้ชิง!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงก็มีความคิดบางอย่างวาบขึ้นมาในหัว เธอกดเสียงลงพูดว่า

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ตระกูลจูทำธุรกิจเกี่ยวกับยาชีวภาพ คุณคิดว่า…ตระกูลจูจะมีความเกี่ยวข้องกับยาย้อนวัยหรือเปล่า?”

จูฉางรู้จักสถานพยาบาลทะเลขาว และตระกูลจูก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับยาชีวภาพ

เสิ่นชิงรู้สึกว่า มีอะไรน่าสงสัยอยู่ในเรื่องนี้

พอพูดถึงสถานพยาบาลทะเลขาว แม่ของถูถูก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

“อะไรนะ? ตระกูลจูก็มีส่วนพัวพันด้วยเหรอ?”

พอนึกถึงความทรมานที่ถูถูต้องเผชิญในสถานพยาบาลทะเลขาว แม่ของถูถูก็อยากจะคว้ามีดมาฆ่าคนที่พัฒนาและขายยาฉีดคืนความหนุ่มสาวให้หมดทุกคน

“คุณอย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ฉันก็แค่คาดเดาเท่านั้น…” เสิ่นชิงรีบปลอบอารมณ์ของคุณแม่ถูถู

เสิ่นชิงพูดต่อว่า “ในเมื่อจูฉางถูกจับแล้ว เรื่องที่เขาเชื่อมโยงกับสถานพยาบาลทะเลขาว ยังไงก็ต้องถูกสืบสวนออกมาแน่นอน”

คุณแม่ของถูถูพยักหน้า “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะพยายามสืบข่าวทางนี้ด้วย ถ้าได้ข่าวอะไรมา ฉันจะรีบบอกคุณทันที”

เสิ่นชิงคิดสักครู่ แล้วเล่าเรื่องที่ตัวเองกำลังสืบสวนเกี่ยวกับยาลอกเลียนแบบให้ฟัง

แต่เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องของเจียงเฉิง

เมื่อได้ยินว่ายังมียาลอกเลียนแบบอยู่ คุณแม่ของถูถูตกใจเอามือปิดปาก พูดอย่างอึ้ง ๆ ว่า “อะไรนะ? ยังมียาลอกเลียนแบบอีกเหรอ?”

เสิ่นชิง “ใช่ค่ะ มีคนในประเทศกำลังวิจัยพัฒนายาลอกเลียนแบบ แต่ฉันยังสืบหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องไม่ได้”

ในเมื่อยาย้อนวัยได้มาจากการทารุณเด็กเพื่อสกัดเซลล์สายพันธุ์อมตะ ยาลอกเลียนแบบก็คงไม่ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

เป็นไปได้มากว่า ในประเทศก็อาจมีสถานที่แบบสถานพยาบาลทะเลขาวอยู่เหมือนกัน

พอคุณแม่ของถูถูได้ยินเรื่องนี้ ขนทั้งตัวก็ลุกชันขึ้นมาทันที ในฐานะที่เป็นแม่ เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกบาดเจ็บ ยิ่งไม่อยากเห็นลูกถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้าย

เมื่อนึกถึงว่าอาจมีเด็ก ๆ ในประเทศกำลังทุกข์ทรมานอยู่ หัวใจของแม่ของถูถูก็รู้สึกเหมือนถูกทอดด้วยน้ำมันร้อน ทนความเจ็บปวดไม่ไหว

แม่ของถูถูมองดูถูถูที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

ถูถูกำลังน้ำลายไหล น้ำลายใส ๆ ไหลลงมาตามมุมผ้าห่มหยดลงบนเตียง

ในช่วงหลายวันที่ถูถูกลับมาบ้าน ร่างกายของเขาอ้วนขึ้นมาก ถูกเลี้ยงดูจนอ้วนกลมเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย

แม่ของถูถูนึกถึงเด็ก ๆ ที่เหมือนถูถู ที่กำลังทรมานอยู่ในห้องมืดที่ไม่เห็นแสงสว่าง เธอก็รู้สึกโกรธจนอยากอาเจียน

แม่ของถูถูจับโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วออกแรงจนซีดขาว “เสิ่นชิง ฉันจะช่วยคุณทำอะไรได้บ้าง?”

ในตอนนี้ เสิ่นชิงยังไม่รู้ว่า ความคิดที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญของเธอ กลับไปตรงกับความจริงพอดี

ตระกูลจูมีธุรกิจทั้งในเมืองหลวงและเมืองหางโจว บริษัทชีวเภสัชภัณฑ์เวยรุ่ยของตระกูลจูเคยผลิตยาลดความอ้วนที่เป็นที่นิยมมากในช่วงหนึ่ง

แต่หลังจากที่เสิ่นชิงตรวจพบว่า ยาลดความอ้วนของตระกูลจูมีสารอันตรายเกินมาตรฐาน ธุรกิจก็เริ่มตกต่ำลงอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาที่ตระกูลจูกำลังจะล่มสลาย จูลี่ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลจูคนปัจจุบัน เพื่อที่จะกอบกู้ตระกูลจู ไม่ลังเลที่จะใช้กลยุทธ์อันตราย ร่วมมือกับนายกเทศมนตรีเจียงเพื่อวิจัยและพัฒนายาเลียนแบบ ‘ยาย้อนวัย’

…

เมืองหางโจว บริษัทชีวเภสัชภัณฑ์เวยรุ่ย

ในโรงงานแห่งหนึ่งที่ชานเมืองหางโจว พนักงานหลายคนสวมชุดทำงานสีเทาเดินเข้าออก ในมือของพวกเขาถือกล่องกระดาษซ้อนกันเป็นตั้ง

ในถังขยะทางการแพทย์ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของโรงงาน เต็มไปด้วยเข็มฉีดยาและหลอดแก้วทดลองที่กองสูงเป็นภูเขา

ในหลอดแก้วทดลองที่ว่างเปล่า มีของเหลวสีแดงน่าสงสัยหลงเหลืออยู่

หลอดแก้วทดลองเหล่านี้สะท้อนแสงแดด ส่องประกายเย็นเยียบน่าขนลุก

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาว สวมหน้ากากสีฟ้า เดินออกมาจากโรงงาน เขาโบกมือโยนถุงมือยางสีเหลืองที่เปื้อนเลือดทิ้งลงในถังขยะทางการแพทย์