สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 436 เสิ่นชิงน่ากลัวเหลือเกิน

บทที่ 436 เสิ่นชิงน่ากลัวเหลือเกิน

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ยอมรับเงิน ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง

เขาคิดว่าถ้ารับเงินก็เท่ากับว่าเขาได้ให้อภัยเหนี่ยวชูแล้ว

เขายอมรับคำขอโทษของเหนี่ยวชูได้ แต่จะไม่ให้อภัยเด็ดขาด

พี่สาวคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา ใครก็ตามที่ดูถูกเหยียดหยามพี่สาวของเขา เขาจะไม่ให้อภัยเด็ดขาด!

เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยืนกรานไม่ยอมรับ เหนี่ยวชูก็ไม่มีทางเลือก เขาจึงหันไปมองเสิ่นชิง แล้วพูดว่า “คุณเสิ่น สิ่งที่…สิ่งที่ควรชดใช้ผมก็ชดใช้หมดแล้ว ตอนนี้คุณยังมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ?”

เสิ่นชิงตอบเรียบ ๆ “อ้อ งั้นฉันก็ไม่มีความเห็นอะไรแล้ว”

เห็นเสิ่นชิงยอมอ่อนข้อในที่สุด หัวใจของเหนี่ยวชูก็กลับลงมาอยู่ในท้องอีกครั้ง

เหนี่ยวชูเช็ดเหงื่อที่ผุดซึมบนหน้าผาก แล้วเตรียมตัวจะเผ่นหนี

แต่เขายังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังอีก “เดี๋ยวก่อน คุณยังไม่ได้ขอโทษเลยนะ”

คราวนี้ เสิ่นชิงไม่ได้เอ่ยปาก คนที่พูดคือเจียงเสี่ยวไป๋

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหนี่ยวชูก็โกรธจัด คิดในใจว่าอะไรกัน! ทำไมต้องให้เขาขอโทษอีก?

เขาเพิ่งขอโทษไปแล้วไม่ใช่เหรอ!

เหนี่ยวชูขมวดคิ้ว แล้วเริ่มด่าออกมาทันที

“ไอ้เด็กเวร! แกจะลามปามขึ้นมาอีกใช่ไหม? แกคิดว่าฉันเป็นแมวป่วยที่ไม่แสดงอำนาจหรือไง! แกอยากตายใช่ไหม!”

เสิ่นชิงที่อยู่ข้าง ๆ หรี่ตาลง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณควรระวังคำพูดของคุณหน่อย!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเสิ่นชิง เหนี่ยวชูก็เงียบกริบในทันที

เขาไม่กล้าทำให้เสิ่นชิงโกรธจริง ๆ ใครจะไปรู้ว่า เสิ่นชิงเป็นหัวหน้าสูงสุดของพวกเขา!

เหนี่ยวชูจึงต้องกลืนความโกรธไว้ แล้วยิ้มแหย ๆ มองหน้าเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ขอโทษนะน้องชาย ฉันอารมณ์พลุ่งพล่านไปหน่อยเมื่อกี้ ฉันขอโทษคุณ แต่ฉันเพิ่งขอโทษไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องให้ฉันขอโทษอีกล่ะ?”

เจียงเสี่ยวไป๋แค่นเสียงหึ แล้วชี้ไปที่เจียงอีอีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดว่า “เมื่อกี้คุณแค่ขอโทษผม แต่ยังไม่ได้ขอโทษพี่สาวผมเลย คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อกี้คุณทำอะไรกับพี่สาวผม!”

เหนี่ยวชูเมื่อกี้กดดันและทำให้เจียงอีอีอับอายจริง ๆ เขายังเตะป้ายชื่อของเจียงอีอีลงไปในท่อน้ำเสียอีกด้วย

เมื่อได้ยินน้องชายปกป้องตัวเองแบบนั้น เจียงอีอีก็รู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ

เสิ่นชิงก็พยักหน้าพูดว่า “ใช่ คุณไม่ใช่แค่ต้องขอโทษเสี่ยวไป๋เท่านั้น คุณยังต้องขอโทษเจียงอีอีและจางเหว่ยด้วย”

เมื่อเสิ่นชิงพูดแบบนั้น เหนี่ยวชูก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

เขาจำใจเดินไปหน้าเจียงอีอีและจางเหว่ย โค้งคำนับอย่างแรง แล้วพูดว่า “ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมทำอะไรลงไปโดยไม่คิด พูดจาไม่เหมาะสม ขอให้ท่านทั้งสองอภัยให้ผมด้วยเถอะครับ”

เจียงอีอีและจางเหว่ยก็ไม่ใช่คนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น พวกเขาจึงพูดเรียบ ๆ ว่า “อืม ไม่เป็นไร…”

ทันใดนั้น เหนี่ยวชูก็ยิ้มแย้มพูดว่า “งั้นผมขอแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวด้วยนะครับ ขอให้มีความสุขตลอดไป!”

หลังจากขอโทษเจียงอีอีและจางเหว่ยแล้ว เหนี่ยวชูก็หันไปมองเสิ่นชิง “งั้น…คุณเสิ่น ตอนนี้ผมไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอกลับไปก่อนได้ไหมครับ?”

“อืม…” เสิ่นชิงตอบรับเบา ๆ คำที่ตกลงในหูของเหนี่ยวชูนั้น ถือเป็นเสียงสวรรค์เลยทีเดียว

เหนี่ยวชูรู้สึกปลาบปลื้มยินดีจนน้ำตาไหล

ดีจังเลย! ในที่สุดเขาก็สามารถออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!

สายตาของเสิ่นชิง ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหนามทิ่มแทงหลัง

เหนี่ยวชูรีบเรียกบอดี้การ์ดแล้วหนีอย่างไม่เป็นท่า หายวับไปในพริบตา

โอ้พระเจ้า เขาจะไม่กล้ายุ่งกับเสิ่นชิงอีกเด็ดขาด ต่อไปนี้ถ้าได้ยินเสียงของเสิ่นชิง เขาจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด

มันช่างน่ากลัวและน่าสยองขวัญเหลือเกิน!

หลังจากเหนี่ยวชูพาบอดี้การ์ดจากไป ตำรวจสองนายก็หลบหนีออกจากโรงแรมอย่างน่าอับอาย

จากนั้นที่หน้าโรงแรมก็เหลือเพียงแขกและผู้จัดการโรงแรมที่มีสีหน้าเก้อเขิน

ถ้ารู้แต่แรกว่าคนพวกนี้เป็นเพื่อนของคุณเสิ่น เขาคงไล่เหนี่ยวชูให้ไปให้พ้น ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว! ผู้จัดการโรงแรมถูมือพลางกล่าวด้วยสีหน้าขอโทษอย่างยิ่ง

“เอ่อ… เรื่องนี้ก็เป็นความผิดพลาดของทางโรงแรมเราเอง

งั้นแบบนี้ไหม ค่าใช้จ่ายในการจัดงานแต่งงานของคุณ ทางเราจะยกเว้นให้ทั้งหมด คุณคิดว่ายังไงครับ?”

จางเหว่ยฟังจบก็โบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกครับ พวกเราก็ไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบ ไม่ต้องยกเว้นค่าใช้จ่ายงานแต่งงานทั้งหมดหรอก”

แขกที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็อดสูดหายใจเฮือกไม่ได้

การจัดงานแต่งงานที่นี่ ยังไงก็ต้องเป็นแสนกว่าหยวน แต่ไอ้หนุ่มนี่กลับไม่ยอมให้ยกเว้นทั้งหมด ช่างทำตัวเป็นคนรวยจริง ๆ…

ในขณะที่แขกกำลังตกตะลึง จางเหว่ยก็พูดเบา ๆ ว่า “แต่ร้านอาหารเล็ก ๆ ของผมมีอาหารจานเล็กรสชาติดีหลายอย่าง ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะเสนอให้กับทางโรงแรมของคุณ”

ผู้จัดการโรงแรมได้ยินแล้ว ดวงตาก็เปล่งประกายด้วยความยินดีทันที

อาหารสำเร็จรูปหลายอย่างของโรงแรมเป็นการจ้างผลิตภายนอก ข้อเสนอของจางเหว่ยจึงไม่มีปัญหาอะไรเลย

เจ้านายพอดีต้องการให้เขาเปลี่ยนอาหารบางส่วน เขาก็กำลังกังวลเรื่องนี้พอดีดังนั้น ผู้จัดการโรงแรมจึงรีบกล่าวว่า “ได้ครับ! ได้ครับ! ไม่มีปัญหาเลย!”

เสิ่นชิงชูนิ้วโป้งให้กับจางเหว่ย “นายนี่ เก่งเรื่องทำธุรกิจไม่เบานะ…”