สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 428 แฟนของนายจะหายไปแล้ว

บทที่ 428 แฟนของนายจะหายไปแล้ว

ในทันทีที่แองกัสเงยหน้าขึ้น สวีลี่ก็กลายเป็นหินอยู่กับที่

พระเจ้า! ตอนนี้คุณภาพของผู้ชายที่มานัดบอดมันสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

แองกัสหล่อมาก ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่ง ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลัก

ดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาใสกระจ่างราวกับไพลิน ทำให้นึกถึงทะเลสาบไบคาลในฤดูใบไม้ผลิ

สวีลี่ร้องในใจ ‘อ๋า! คุณป้าคะ! มีหนุ่มหล่อแบบนี้ ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้!’

สวีลี่พูดติดอ่าง “สวัสดี คุณพูดภาษา…”

“คุณผู้หญิงครับ ผมพูดภาษาจีนได้” แองกัสยิ้มอย่างสุภาพให้กับสวีลี่

รอยยิ้มของเขาสดใสราวกับแสงแดด เจิดจ้าและสดใส

‘ตู้ม!’ สวีลี่ที่มักจะหลงใหลในความหล่อเสมอรู้สึกว่าสมองกำลังระเบิด

เสิ่นชิงเห็นสวีลี่ในสภาพนี้ก็ถอนหายใจในใจว่า แย่แล้ว

แย่แล้ว! สวีลี่เป็นคนที่หลงใหลในความหล่อ พอเห็นหนุ่มหล่อก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว

เดี๋ยวคงไม่…

“แคก แคก…” เสิ่นชิงรีบไอสองครั้งเพื่อเตือนสวีลี่ให้รีบได้สติ

เธอมาเพื่อทำให้การนัดบอดล้มเหลว อย่าลืมจุดประสงค์เดิมสิ

เมื่อได้ยินสัญญาณจากเสิ่นชิง สวีลี่ก็ทำใจให้สงบลง

ในที่สุดเธอก็นึกถึงภารกิจสำคัญของวันนี้ได้

ใช่แล้ว เธอมาเพื่อทำให้การนัดบอดครั้งนี้ล้มเหลว

เธอทำให้การนัดบอดล้มเหลวไปแล้วสองครั้ง ถ้าวันนี้ทำให้ล้มเหลวอีกครั้ง ป้าคงจะไม่แนะนำคู่ให้เธออีกแล้ว สวีลี่ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับแองกัส พลางสะบัดผมเล็กน้อย แล้วถามตรง ๆ ว่า “คุณเงินเดือนเท่าไหร่?”

ใน ‘100 วิธีทำให้การนัดบอดล้มเหลว’ เขียนไว้ว่า ในการนัดบอด การที่ฝ่ายหญิงถามเรื่องเงินเดือนของฝ่ายชายทันทีเป็นเรื่องที่ไม่สุภาพอย่างมาก

สวีลี่คิดว่าแองกัสจะต้องไม่พอใจแน่ ๆ

แองกัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดตัวเลขออกมาอย่างตรงไปตรงมา “4,000”

สวีลี่ได้ยินแล้วจึงแกล้งทำเสียงแหลมพูดว่า “ฮึ แค่ 4,000 เหรอ? แม้แต่หมาสักตัวก็เลี้ยงไม่ได้ ขอโทษนะ ฉันมีธุระ”

แองกัสเห็นสวีลี่จะเดินจากไป จึงยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า “เป็น 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ”

สวีลี่หันขวับ “!”

4,000 ดอลลาร์สหรัฐแลกเป็นเงินหยวนของจีนก็เกือบ 30,000 เงินเดือน 30,000 ถือว่าเป็นชนชั้นกลางแล้ว

“ฮึ เดือนหนึ่งก็แค่ 30,000 กว่า ๆ ก็พอไปวัดไปวาละนะ” สวีลี่ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะ

แองกัสชายตามองกระเป๋าของสวีลี่ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “นั่นเป็นค่าจ้างต่อชั่วโมง”

สวีลี่ชะงักการเคลื่อนไหวมือ แล้วแกล้งทำเป็นเสยผมอย่างเป็นธรรมชาติ “โอ้…”

สวีลี่คำนวณอย่างรวดเร็วในใจ ทำงานวันละแปดชั่วโมง ค่าจ้างชั่วโมงละสามหมื่น หนึ่งวันก็ราว ๆ สองแสนสี่หมื่น หนึ่งเดือนก็เกือบแปดล้าน!

โอ้โห! เศรษฐีหนุ่มโสดที่ทั้งหล่อทั้งรวยเลยนี่!

เสิ่นชิงเห็นแก้มที่แดงระเรื่อของสวีลี่ จึงยกมือขึ้นลูบหน้าผากอย่างจนปัญญา “เอ่อ… แย่แล้ว ยัยนี่กำลังจะหลงเสน่ห์เข้าให้แล้ว”

ไม่ได้ เธอต้องดึงสวีลี่กลับมาให้ทัน ไม่อย่างนั้นเฉาเล่อก็น่าสงสารเกินไป

อีกด้านหนึ่ง

แองกัสรินชาแดงให้สวีลี่อย่างสุภาพ

แองกัสคิดในใจว่า เขาเพิ่งมาที่นี่ ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่ เขาจำเป็นต้องกลมกลืนเข้ากับเมืองหางโจวนี้อย่างรวดเร็ว แล้วจึงเริ่มดำเนินแผนการ

ถ้าสามารถคบหาดูใจกับคนท้องถิ่นได้ ก็จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีทีเดียว การมีตัวตนปลอมเป็นเกราะกำบังก็ช่วยให้ดำเนินการได้ดีขึ้น

เมื่อมองชายตรงหน้าที่ทั้งรวย หล่อ และสุภาพ สวีลี่รู้สึกสั่นคลอนในใจ

เธอเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าทำไมจักรพรรดิในสมัยโบราณถึงมีสนมมากมาย

แต่พอนึกถึงเฉาเล่อคนนั้น สวีลี่ก็กัดฟันต่อสู้กับความรู้สึกในใจ “ฉันเป็นคนอารมณ์ร้าย ถ้าเป็นแฟนฉันต้องทนให้ด่าให้ตี ต้องทำงานหนักโดยไม่บ่น”

แองกัสพยักหน้า “สาวสวยย่อมมีอารมณ์เป็นธรรมดา”

สมองของสวีลี่แทบระเบิด

พระเจ้า! ผู้ชายคนนี้เก่งเกินไปแล้ว!

เสิ่นชิงมองดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยความกระวนกระวายใจ

อ๋า… ผู้ชายคนนี้มีระดับสูงกว่าสวีลี่อย่างชัดเจน…

ตอนนี้สวีลี่เหมือนผีเสื้อกลางคืนที่บินเข้าไปติดใยแมงมุม ชนไปมาจนไม่รู้ทิศทาง เสิ่นชิงส่งสัญญาณด้วยสายตาให้กับพนักงานที่อยู่ข้าง ๆ

พนักงานเข้าใจความหมาย เดินไปที่ครัวหลังและนำเครื่องดื่มสีฟ้ามาวางไว้ตรงหน้าสวีลี่

“คุณผู้หญิง นี่คือเครื่องดื่มของคุณครับ” พนักงานกล่าวอย่างสุภาพ

สวีลี่งุนงงเล็กน้อย “ฮะ? ฉันไม่ได้สั่งเครื่องดื่มนะ? นี่ไม่ใช่ร้านกาแฟเหรอ? ทำไมถึงขายเครื่องดื่มด้วยล่ะ?”

พนักงานยิ้มพลางตอบว่า “คุณผู้หญิง ทางร้านเราขายอะไรบ้าง แก้วนี้เป็นเครื่องดื่มที่คุณสั่งจริง ๆ นะครับ”

สวีลี่งงงันไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเสิ่นชิง

เสิ่นชิงกลอกตาใส่เธอ

สวีลี่เข้าใจในทันที “อ๋อ ใช่ ฉันสั่งไว้ ขอโทษด้วย ฉันลืมไปน่ะ”

พนักงานยิ้มอีกครั้งพลางกล่าวว่า “อ้อ ใช่แล้ว เครื่องดื่มแก้วนี้ชื่อว่า หลงเสน่ห์ครับ”

สวีลี่รู้สึกอับอายมาก รับเครื่องดื่มมาอย่างเงียบ ๆ สวีลี่พึมพำในใจสองสามประโยค ผู้ชายรวยเป็นผู้ชายเลว แล้วยิ้มน้อย ๆ ให้กับแองกัส “ฉัน…ฉันเป็นโรค เป็นโรคทางจิตที่ร้ายแรงมาก คุณยังจะอยู่กับฉันจริง ๆ เหรอ?”

แองกัสเม้มริมฝีปาก จับมือของสวีลี่ พลางพูดอย่างจริงจัง “คุณเป็นป่วย ผมมีเงิน และมีหัวใจที่พร้อมจะรักษาคุณ”

สวีลี่รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ

นี่มันผู้ชายที่ดีเลิศอะไรกันเนี่ย ฉันโสดมา 23 ปี วันนี้กลับมาเจอผู้ชายคุณภาพแบบนี้!

ฮือ ๆ รวย หล่อ สุภาพ และยังโรแมนติกอีกต่างหาก

เสิ่นชิงได้ยินคำตอบของแองกัส หัวใจก็กระตุกวูบ

แย่แล้ว เฉาเล่อแฟนนายจะหลุดมือแล้ว