สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 427 เข้าใจผิดเรื่องการนัดบอด

ตอนที่ 427 เข้าใจผิดเรื่องการนัดบอด

ยามเย็น

ชายต่างชาติสามคนสวมชุดสูทสีดำปรากฏตัวที่สนามบินหางโจว พวกเขาพับปลอกแขนสีขาวเป็นรูปดอกบัวและใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกเพื่อใช้เป็นผ้าเช็ดหน้า

“ว้าว! หล่อจัง! ดูทางนั้นเร็ว! ฝรั่งคนนั้นหล่อมาก!”

ในฝูงชน สาว ๆ หลายคนที่ตาเป็นประกายชี้ไปทางชายในชุดสูทและร้องกรี๊ดกร๊าด “โอ้ หล่อจัง! ใบหน้านั่น รูปร่างนั่น พวกเขาเป็นนายแบบหรือเปล่านะ!”

เสียงกรีดร้องของสาว ๆ ดึงดูดความสนใจของผู้คนบางส่วน พวกเขามองไปที่ชายต่างชาติเหล่านั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประทับใจ

“แองกัส พวกเราดูเหมือนจะสร้างความวุ่นวายขึ้นนะ” ชายคนหนึ่งกดปีกหมวกลงต่ำ ใบหน้าแสดงความรำคาญเล็กน้อย

คนกลุ่มนี้คือสายลับชั้นยอดของเดอะ ก็อดฟาเธอร์ พวกเขามาที่จีนครั้งนี้ก็เพื่อจัดการกับเจียงเฉิง

พวกเขาตั้งใจจะทำตัวเงียบ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะสร้างความวุ่นวายทันทีที่ลงจากเครื่องบิน

“อืม ไม่เป็นไรหรอก ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งอยู่นี่…”

แองกัสถอดแว่นกันแดด ลูบผมจากด้านหน้าไปด้านหลัง ท่าทางสง่างามและเป็นธรรมชาติ

แองกัสเป็นคนที่หล่อที่สุดในกลุ่มนี้ ใบหน้าคมเข้ม ดูสง่าผ่าเผย ผมสั้นสีบลอนด์นุ่มละเอียดและฟูฟ่อง

ทุกที่ที่เขาไป สาว ๆ มากมายต่างกรี๊ดกร๊าด แองกัสยังไม่ทันออกจากสนามบิน วีแชตในมือถือก็เต็มไปหมดแล้ว

เพื่อนข้าง ๆ แองกัสตะโกนเบา ๆ “เฮ้! นายทำแบบนี้จะดีจริงเหรอ?”

“อืม นี่ก็เป็นวิธีหนึ่งในการรวบรวมข้อมูลนะ” แองกัสยิ้มมุมปาก แสดงความภูมิใจออกมาเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน ที่สำนักงานคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง

เสิ่นชิงกำลังเขียนรายงานการปฏิบัติงานของ ‘การปฏิบัติการภารกิจทะเลขาว’ อีกไม่กี่วันเธอจะต้องประชุมวิดีโอกับผู้อำนวยการหลี่

“หัวหน้าคะ เอกสารของฉันเสร็จแล้ว คืนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอกลับก่อนได้ไหมคะ?” สวีลี่ส่งของที่จัดเรียบร้อยแล้วให้เสิ่นชิง

เสิ่นชิงเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง “ตอนนี้เลิกงานแล้ว ทำงานเสร็จก็กลับได้”

สวีลี่ยิ้มแย้มทำความเคารพเสิ่นชิง “ค่ะ! มาดาม!”

เสิ่นชิง “…”

สวีลี่ส่งรายงานเสร็จแล้วหมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอออกมาอีกครั้ง เธอก็ได้เปลี่ยนลุคไปแล้ว

ผมของสวีลี่ถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ เธอเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงยาวสีเงินประดับพู่ หูของเธอห้อยต่างหูวงกลมสีเงินทันสมัย บนคอสวมสร้อยเพชรสีม่วงอ่อน

เสิ่นชิงมองดูสวีลี่ที่ถือที่ม้วนผมอย่างงง ๆ สายตาของเธอดูซับซ้อน

เมื่อผู้หญิงที่ปกติไม่สนใจการแต่งตัว อยู่ดี ๆ ก็แต่งตัวขึ้นมา มีเพียงสองเหตุผล

หนึ่งคือกำลังจะมีความรัก อีกหนึ่งคือเพิ่งอกหัก

เสิ่นชิงมองไปที่เฉาเล่อ พบว่าเฉาเล่อกำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โต๊ะทำงาน บรรยากาศรอบตัวเขาดูน่ากลัว

เสิ่นชิงขมวดคิ้วครุ่นคิด

“ว้าว! ลี่ลี่ วันนี้เธอสวยจัง! กำลังจะไปเดตใช่ไหม…”

เค่ออวิ๋นเอามือประคองแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยประกายดาวเล็ก ๆ

“ฉันสวยทุกวันนะ แล้วก็ ฉันไม่ได้ไปเดต แต่เป็นการนัดบอดต่างหาก!” สวีลี่ตั้งใจเน้นเสียงคำหลัง ๆ อย่างหนักแน่น

เฉาเล่อยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย

สวีลี่กอดเสิ่นชิงไว้แน่น แล้วถูไถแก้มพลางพูดว่า “หัวหน้าคะ เพชรที่คุณให้ฉันครั้งที่แล้ว ฉันเอาไปทำสร้อยคอแล้ว สวยไหมคะ? แวววาวไหม?”

เสิ่นชิงสูดกลิ่นหอมข้างหู แล้วชมอย่างจริงใจว่า “สวยมาก สร้อยสีม่วงเข้ากับเธอดีจัง”

“จุ๊บ”

สวีลี่เข้าไปใกล้แก้มของเสิ่นชิง แล้วจูบเร็ว ๆ ทีหนึ่ง “ฮิฮิ หัวหน้าใจดีที่สุดเลย งั้นฉันไปก่อนนะคะ ถ้าไปสาย ถนนฌ็องเซลิเซ่อาจจะรถติด”

“หืม? เธอก็จะไปถนนฌ็องเซลิเซ่เหรอ?” เสิ่นชิงหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดแก้มเบา ๆ

วันนี้เป็นวันศุกร์ พรุ่งนี้จางเหว่ยกับเจียงอีอีจะจัดงานแต่งงาน คืนนี้เธอต้องไปซื้อของขวัญแต่งงานให้ทั้งสองคนที่ถนนฌ็องเซลิเซ่

สวีลี่ดึงแขนของเสิ่นชิง “โอ้ ถ้าทางเดียวกัน งั้นเราไปด้วยกันเถอะค่ะ”

เสิ่นชิง “โอเค ให้เวลาฉันอีก 5 นาที รอฉันเขียนรายงานนี้ให้เสร็จก่อน”

เค่ออวิ๋นเขี่ยไหล่เฉาเล่อ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า “นี่ ท่อนไม้เฉาเล่อ ลี่ลี่กำลังจะไปนัดบอดอีกแล้ว นายยังไม่ลงมือทำอะไรเลยหรือไง”

นานมาแล้วที่เธอสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนนี้ชอบกัน

เธอรู้ว่าสวีลี่รอให้เฉาเล่อสารภาพรักมาตลอด

แต่ไม่รู้ทำไม เฉาเล่อถึงไม่มีท่าทีจะลงมือทำอะไรเลยสักนิด

เมื่อได้ยินคำพูดของเค่ออวิ๋น เฉาเล่อก็หลุบตาลง เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”

สิบนาทีต่อมา

สวีลี่และเสิ่นชิงขึ้นรถไปยังย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหางโจว ถนนฌ็องเซลิเซ่

บนรถ สวีลี่ถามคำถามหนึ่งกับเสิ่นชิง “พี่เสิ่นชิง คุณรู้ไหมว่าผู้ชายที่มานัดบอดเกลียดผู้หญิงแบบไหนมากที่สุด”

เสิ่นชิงชะงักไปชั่วขณะ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ฉันไม่เคยไปนัดบอดสักครั้ง”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะค้นดูในโทรศัพท์” พูดจบ สวีลี่ก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา

เสิ่นชิงแอบมองโทรศัพท์ของสวีลี่แวบหนึ่ง เห็นว่าสวีลี่กำลังค้นหา ‘100 วิธีทำให้การนัดบอดล้มเหลว’

เสิ่นชิงถามอย่างงุนงง “เธอไม่อยากไปจับคู่เหรอ?”

สวีลี่สะบัดผม แล้วฮึมฮัมในลำคอ “ฮึ แน่นอนว่าไม่อยากไป การจับคู่มันต่างอะไรกับการผสมพันธุ์ล่ะ?”

เสิ่นชิง “…”

“ถ้าเธอไม่อยากไป แล้วทำไมยังแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?”

เสิ่นชิงส่ายหัว เธอไม่เข้าใจการกระทำของสวีลี่เลยจริง ๆ

“จุ๊จุ๊…” สวีลี่ทำเสียงจุ๊จุ๊สองครั้ง “พี่ เสิ่นชิง นี่เรียกว่าการทำให้อีกฝ่ายตกหลุมพราง ต้องแต่งตัวให้สวยหน่อย บางคนถึงจะรู้สึกกดดัน แล้วจะได้ทำอะไรเองโดยที่เราไม่ต้อง…”

เสิ่นชิงเข้าใจทันที จึงบ่นว่า “ดูพวกเธอคบกันนี่เหนื่อยจริง ๆ”

ถึงกับใช้กลยุทธ์ทางการรบมาด้วย เสิ่นชิงนึกย้อนถึงเธอกับลู่เย่

การที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันดูเหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปตามธรรมชาติ

ชอบก็คือชอบ ตัดสินใจอยู่ด้วยกันก็อยู่ด้วยกัน

เสิ่นชิงก็รู้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะนิสัยของตัวเองที่ค่อนข้างแปลก ๆ ทั้งสองคนก็คงอยู่ด้วยกันนานแล้ว

เพราะตอนเด็กเธอขาดความรักความอบอุ่น จึงรังเกียจความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ทันทีที่มีคนเข้ามาใกล้ สิ่งแรกที่เธอคิดคือการหลบหนีและต่อต้าน

เสิ่นชิงขมวดคิ้วคิดอีกครั้ง เฉาเล่อและสวีลี่สองคนนี้ก็ไม่เหมือนจะขาดความรักนี่นา สถานการณ์คงไม่เหมือนกับของเธอ

เธอไม่เข้าใจการดึงดูดทางอารมณ์ระหว่างคนสองคนนี้

“ฮ่า ความรักนี่เป็นศาสตร์จริง ๆ…” เสิ่นชิงถอนหายใจ

สวีลี่นึกอะไรขึ้นมาได้ ตาเป็นประกาย “เอ๊ะ! พี่เสิ่นชิง พี่กับหัวหน้าหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์มีอะไรกันใช่ไหม! ฉันได้ยินคนเรียกพี่ว่าพี่สะใภ้ด้วย!”

ดวงตาของสวีลี่เปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อ๋า ลู่เย่ น่ะเหรอ เขาเป็นแฟนฉันไง ฉันไม่เคยบอกเธอเหรอ? พวกเราเจอพ่อแม่กันแล้วด้วยนะ”

เสิ่นชิงยอมรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

สวีลี่ “!!!”

สวีลี่ตกใจมาก ปากอ้ากว้าง ถึงขนาดที่สามารถยัดไข่เข้าไปได้หนึ่งฟอง

“พี่ไม่เคยบอกฉันเลยนะ!” ในใจของสวีลี่ช็อกจนพูดไม่ออก

โอ้พระเจ้า! หัวหน้าทีมของพวกเธอมีเจ้าของแล้วงั้นเหรอ!

นี่มันข่าวใหญ่ระเบิดเลยนะ!

ถ้าเอาไปรายงานข่าว รับรองว่าจะต้องขึ้นเป็นหัวข้อยอดนิยมในทุกแพลตฟอร์มออนไลน์แน่ ๆ!

“แล้ว…ลู่เย่คนนั้นเขาเป็นคนยังไง? ครอบครัวเขาทำอะไร? พวกคุณรู้จักกันยังไง?”

เสียงของสวีลี่สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น พูดเรียบ ๆ ว่า “ลี่ลี่ เธอมีคำถามมากเกินไป ฉันควรจะตอบข้อไหนก่อนดี…”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น คนขับรถก็เหยียบเบรก “คุณผู้หญิงทั้งสอง ถึงถนนฌ็องเซลิเซ่แล้วครับ”

เสิ่นชิงชะโงกหน้าออกไปมอง ถนนฌ็องเซลิเซ่ยังคงคึกคักเหมือนเดิม ผู้คนพลุกพล่าน แสงสีสว่างไสวไปทั่ว

“นั่นไง…ร้านกาแฟที่เธอจะไปนัดบอดถึงแล้ว”

เสิ่นชิงผลักสวีลี่เบา ๆ

สวีลี่ไม่อยากปล่อยให้เสิ่นชิงไป จึงเกาะแขนเสิ่นชิงไว้เหมือนหมีโคอาล่า

เธอยังฟังเรื่องซุบซิบไม่จบเลย

ถ้าวันนี้เธอพลาดเรื่องซุบซิบของหัวหน้าทีม เธอจะนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ ๆ

“พี่เสิ่นชิง ไปเป็นเพื่อนฉันในการนัดบอดครั้งนี้ไม่ได้เหรอ พอเสร็จแล้ว ฉันจะไปซื้อของกับพี่เอง!”

ดวงตาของสวีลี่เป็นประกายวิบวับ เต็มไปด้วยดวงดาวเล็ก ๆ

เสิ่นชิง “ฮะ?”

การนัดบอดยังต้องมีคนไปด้วยอีกเหรอ?

สวีลี่กอดเสิ่นชิงแน่น แล้วพูดออดอ้อนว่า “โอ๊ย ฉันจะรีบนะ คุณนั่งที่โต๊ะข้าง ๆ ก็ได้”

เสิ่นชิงไม่อาจปฏิเสธสวีลี่ได้ จึงจำใจเดินเข้าไปในร้านกาแฟ แล้วหาที่นั่งลงตามสะดวก

สวีลี่จัดผมเล็กน้อย แล้วมองดู ‘100 วิธีทำให้การนัดบอดล้มเหลว’ อีกครั้ง จากนั้นก็ก้าวเท้าใหญ่ ๆ เดินเข้าไปในร้านกาแฟ

สวีลี่มองไปรอบ ๆ เห็นป้ายโต๊ะหมายเลข 09 จึงเดินตรงไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว แล้วพูดกับชายที่นั่งอยู่ว่า “คุณคือคู่นัดบอดของฉันใช่ไหม?”

แองกัสที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ในหัวมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้น “?”