สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 417 เรียกพ่อผิดคน

บทที่ 417 เรียกพ่อผิดคน

ในขณะนั้น หลุยส์ผู้รับผิดชอบหลักของสถานพยาบาลบนเกาะที่โดดเดี่ยวแห่งนี้ เขากำลังผ่อนคลายอย่างสบายอารมณ์ในห้องอบไอน้ำ ผิวของเขาเปล่งปลั่งแดงระเรื่อจากไอร้อน

เนื่องจากไม่สามารถนำโทรศัพท์มือถือเข้าไปในห้องอบไอน้ำได้ หลุยส์จึงพลาดสายโทรศัพท์ที่สำคัญมากไป รวมถึงพลาดโอกาสที่ดีที่สุดในการขอความช่วยเหลือ

ที่สถานพยาบาล ในห้องผู้ป่วยเด็ก

“บ้าเอ๊ย! ทำไมโทรไม่ติดเลย! คุณหลุยส์รับสายหน่อยสิ!”

หมอคนหนึ่งที่มีเลือดเต็มศีรษะซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ แอบโทรหาหลุยส์อย่างลับ ๆ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังคือ โทรศัพท์ของหลุยส์ไม่สามารถติดต่อได้เลย

เขาโทรไปหลายครั้ง แต่ปลายสายก็ยังคงไม่มีคนรับ

“ปัง!” โต๊ะที่อยู่เหนือศีรษะของหมอถูกพลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“โอ้โห หลบมาโทรศัพท์อยู่ที่นี่เองเหรอ?” ลู่เย่มองไปที่หมอคนนั้นด้วยสีหน้าล้อเลียน

หมอคนนั้นตกใจจนตัวสั่น ทำโทรศัพท์หลุดมือไป

ลู่เย่จับตัวเขายกขึ้นเหมือนจับลูกไก่ แล้วยกกำปั้นขึ้นชกลงไป

“ปึก ปึก ปึก!”

หมอคนนั้นโดนหมัดเต็ม ๆ ไปหลายหมัด ทันใดนั้นจมูกของเขาก็บวมช้ำ เลือดพุ่งออกมา เจ็บจนตัวสั่น

ในตอนนี้ ด้านหลังของลู่เย่มีพยาบาลดูแลหลายคนล้มลงอยู่เกลื่อนพื้น พวกเขาพยายามลุกขึ้นยืน เตรียมจะโจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัว

พลังการต่อสู้ของลู่เย่น่ากลัวเกินไป พวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับผู้ชายคนนี้

พยาบาลดูแลคนหนึ่งคว้าเก้าอี้ขึ้นมาฟาดใส่ท้ายทอยของลู่เย่ เมื่อรู้สึกถึงแรงลมด้านหลัง ลู่เย่รีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว

“โครม!” เนื่องจากลู่เย่หลบได้ทันเวลา เก้าอี้ในมือของพยาบาลจึงฟาดลงบนศีรษะของหมอคนนั้นแทน

ศีรษะของหมอถูกทำให้แตก เลือดไหลพรั่งพรูทันที

“แก!”

หมอกุมบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุด มองไปที่พยาบาลดูแลด้วยความโกรธ พูดยังไม่ทันจบก็ตาเหลือกและหมดสติไป

พยาบาลดูแลตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

พระเจ้า แย่แล้ว!

เขาทำร้ายหมอโดยไม่ตั้งใจ!

ขณะที่พยาบาลดูแลกำลังงงงัน ลู่เย่ก็เตะเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

พยาบาลดูแลลอยกระเด็นออกไป ตกลงบนเศษกระจกอย่างแรง

เศษกระจกทั้งแหลมและคมแทงทะลุผิวหนังและเส้นเลือด ทำให้พยาบาลดูแลเจ็บปวดจนน้ำตาไหลพราก เหล่าพยาบาลดูแลที่เหลือเพิ่งจะลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ลู่เย่ก็คว้าม้านั่งขึ้นมา แล้วฟาดเข้าที่หลังเข่าของพวกเขาอย่างแรง

พร้อมกับเสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบ เหล่าพยาบาลดูแลทั้งหมดก็ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

ตรงหน้าของพวกเขา กลุ่มเด็ก ๆ ที่มีสีหน้าตกใจยืนอยู่

เด็ก ๆ ตัวผอมเล็กยืนเบียดกันอยู่ เบิกตากว้างมองปีศาจชุดขาวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

พวกเด็ก ๆ ไม่มีทางคิดได้เลยว่า ปีศาจชุดขาวที่เคยทุบตีทารุณพวกเขามาตลอด จะมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพวกเขาแบบนี้

สายตาตกตะลึงของเด็ก ๆ ทำให้เหล่าพยาบาลดูแลรู้สึกอับอายอย่างมาก

ปกติพวกเขาเป็นฝ่ายทำให้คนอื่นเจ็บปวด ทำให้คนอื่นหวาดกลัว

พวกเขาชินกับการที่เด็ก ๆ มองพวกเขาด้วยสายตาหวาดกลัวและเคารพยำเกรง

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับต้องมาคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเด็ก ๆ

เหล่าพยาบาลดูแลโกรธจนตาแดงก่ำ พวกเขายื่นมือคว้าตัวเด็ก ๆ หมายจะใช้เป็นโล่กำบัง เห็นมือทั้งสองข้างที่ชูขึ้นสูงของปีศาจชุดขาว พวกเขาตกใจจนกรีดร้องเสียงหาย

ทุกครั้งที่ปีศาจชุดขาวยกมือขึ้น พวกเขาต้องเลือดไหล ต้องบาดเจ็บ ต้องถูกทรมาน

เด็ก ๆ กอดแขนตัวเองด้วยอาการตื่นตระหนก กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

ความหวาดกลัวที่ปีศาจชุดขาวมอบให้พวกเขา เหมือนเหล็กร้อนที่ถูกประทับลงบนหัวใจของพวกเขาอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ มือทั้งสองข้างที่ชูขึ้นสูงของปีศาจชุดขาวกลับไม่ได้ลดลงมาเสียที

“ปัง! ปัง! ปัง!”

หลังจากเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ละอองเลือดก็กระเซ็นขึ้นในอากาศ

“ตุบ…”

พยาบาลดูแลที่อยู่ตรงหน้าเด็ก ๆ ล้มลงไปทันที ไหล่ทั้งสองข้างของพวกเขาถูกกระสุนเจาะทะลุ เลือดไหลพุ่งออกมาจากรูกระสุน

พยาบาลเหล่านั้นเจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว แขนทั้งสองข้างของพวกเขาห้อยอ่อนปวกเปียกอยู่ข้างลำตัว ไม่สามารถออกแรงได้อีกแม้แต่น้อย หลังจากนั้น ลู่เย่สั่งให้เพื่อนร่วมทีมมัดพยาบาลดูแลไว้กับเสา

ทันใดนั้น พยาบาลดูแลร่างอ้วนใหญ่ที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้นก็ดิ้นรนลุกขึ้นมา แล้วพุ่งชนประตูห้องผู้ป่วยหนีออกไป

เนื่องจากไม่มีลิ้น เขาจึงไม่สามารถส่งเสียงร้อง ไม่สามารถส่งสัญญาณเตือน และไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือได้

พยาบาลดูแลร่างอ้วนเดินโซเซเข้าไปในห้องมืด

ในห้องมืดมีเครื่องทรมานมากมายที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้

เมื่อเห็นพยาบาลดูแลร่างอ้วนใหญ่หนีไป ลู่เย่จึงรีบวิ่งไล่ตามออกจากห้องผู้ป่วย ตามติดไปอย่างรวดเร็ว แล้วเตะประตูเหล็กของห้องมืดเปิดออก

ลมเย็นที่มีกลิ่นคาวพัดมาปะทะใบหน้า พยาบาลดูแลร่างอ้วนถือกระบองหนามพุ่งเข้าฟาดลงมาที่ศีรษะของลู่เย่

ลู่เย่มองดูกระบองหนามที่เปื้อนเลือด ดวงตาของเขาเย็นชาลงฉับพลัน

กระบองหนามที่เปื้อนเลือดอันนี้ ไม่รู้ว่าเปื้อนเลือดของเด็ก ๆ มาแล้วกี่คน

ลู่เย่มองไปรอบ ๆ เขาเห็นบนผนังของห้องมืดแขวนเครื่องทรมานนานาชนิด แต่ละชิ้นล้วนถูกคราบเลือดย้อมจนกลายเป็นสีดำ

สีหน้าของลู่เย่ยิ่งเย็นชาลงไปอีก

เขาไม่กล้าจินตนาการว่าเด็ก ๆ ที่นี่ต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน

พยาบาลดูแลร่างอ้วนคว้ากระบองหนามขึ้นมาฟาดใส่ตัวลู่เย่ ลู่เย่กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว แล้วคว้าแส้เหล็กที่แขวนอยู่บนผนังลงมา

ยิ่งยาวยิ่งแข็งแกร่ง กระบองหนามของพยาบาลร่างอ้วนยังไม่ทันแตะตัวลู่เย่ แส้เหล็กของลู่เย่ก็ฟาดลงบนหลังมือของเขาอย่างรุนแรงเสียแล้ว

แส้เหล็กเต็มไปด้วยหนามแหลม หลังมือของพยาบาลร่างอ้วนจึงมีเลือดไหลนองในทันที

“เครง!”

มือเจ็บปวด พยาบาลร่างอ้วนทำกระบองหนามหลุดมือ ตกลงพื้นดังเครง

ในตอนนี้เอง พยาบาลร่างอ้วนถึงตระหนักว่าตัวเองได้ทำผิดพลาดไปแล้ว

ที่นี่มีอุปกรณ์ทรมานมากมายที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ แต่ลู่เย่ก็สามารถใช้อุปกรณ์ทรมานเหล่านี้ได้เช่นกัน “เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

แส้เหล็กโจมตีมาราวกับพายุฝน คนงานดูแลร่างอ้วนใหญ่ไม่มีที่หลบหนี ร่างกายของเขาทันทีก็มีเลือดกระเซ็นไปทั่ว

แส้เหล็กเต็มไปด้วยหนามแหลม ทุกครั้งที่ฟาด มันก็จะกระชากเอาเนื้อและเลือดออกมาเป็นแผ่นใหญ่

นี่คือเครื่องทรมานที่พวกเขามักใช้ทารุณเด็ก ๆ

พยาบาลดูแลร่างอ้วนใช้เวลาทั้งวันสนุกกับการทรมานเด็ก เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งกรรมจะตามสนองตัวเอง

เพื่อหลบหลีกแส้ พยาบาลดูแลร่างอ้วนวิ่งพล่านไปทั่วห้องมืด เขาไม่ทันระวัง ก็สะดุดโซ่เหล็กบนพื้น แล้วล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง

และบนพื้นนั้น มีกระบองหนามที่เขาทำตกไว้เมื่อครู่

กระบองหนามนั้นเต็มไปด้วยหนามเหล็ก

“พรวด…”

พยาบาลดูแลร่างอ้วนนั่งทับลงบนกระบองหนาม เขาเจ็บปวดทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง น้ำตาไหลพราก หากเขาสามารถส่งเสียงได้ หลังคาของสถานพยาบาลคงจะถูกเขาพลิกกลับได้

รู้สึกถึงความเจ็บปวดใต้ร่างกาย พยาบาลดูแลร่างอ้วนร้องโหยหวนอย่างเศร้าสลดในใจ

จบกัน! เขาจะไม่มีลูกหลานสืบสกุลแล้ว!

เครื่องทรมานที่เคยใช้กับเด็ก ๆ ในอดีต ตอนนี้กลายเป็นอาวุธที่ใช้จัดการกับพยาบาลดูแล

นี่แหละคือวงจรของสวรรค์ กรรมตามสนองอย่างแท้จริง!

หลังจากพยาบาลดูแลร่างอ้วนเป็นลมไปเพราะความเจ็บปวด ลู่เย่ก็ใช้โซ่เหล็กร้อยตัวเขาไว้ แล้วลากไปที่ระเบียงทางเดิน

ลู่เย่ไม่รู้สึกว่าตัวเองโหดร้ายเลย

เพราะเมื่อเทียบกับพวกปีศาจเหล่านี้ เขาแทบจะอ่อนโยนเกินไปด้วยซ้ำ

สถานพยาบาลที่หละหลวมในการป้องกัน ไม่สามารถต้านทานหน่วยจู่โจมพิเศษได้เลย ก่อนที่กองกำลังหลักจะขึ้นฝั่ง ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมก็ควบคุมสถานการณ์ที่สถานพยาบาลไว้ได้แล้ว

พยาบาลทั้งหมดในสถานพยาบาลถูกจับกุมในคราวเดียว ส่วนหมอเหล่านั้นก็ไม่มีกำลังต่อสู้ ไม่สามารถต้านทานการโจมตีอย่างดุเดือดของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ได้เลย

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ถูกควบคุมแล้ว ลู่เย่ก็โทรหา เสิ่นชิงทางวิทยุสื่อสาร “สถานพยาบาลถูกควบคุมแล้ว พวกคุณเข้ามาทางประตูใหญ่ได้เลย”

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นชิงรู้สึกประหลาดใจมาก หลังจากรับโทรศัพท์ ไม่ถึงยี่สิบนาที ฐานที่มั่นของศัตรูก็ถูกยึดได้แล้ว?

“เกาะแห่งนี้อยู่ห่างไกลจากเส้นทางเดินเรือ ผู้คนแทบไม่มาเยือน ศัตรูไม่คิดเลยว่าจะมีผู้บุกรุก” ลู่เย่อธิบายทางโทรศัพท์

หลังจากวางสาย เสิ่นชิงและโหวจื่อก็พายเรือยางเข้าสู่ฝั่ง

เมื่อเข้าใกล้ฝั่ง โหวจื่อก็กระโดดขึ้นหาดทรายอย่างว่องไว มันหันกลับมามองเสิ่นชิงเป็นระยะ ส่งสัญญาณให้เธอรีบตามมา

มันอยากพบกับเสี่ยวอวี่โดยเร็ว

ในห้องผู้ป่วย ลู่เย่ถอดชุดป้องกันออก เพราะเขาพบว่าเมื่อสวมชุดนี้ เด็ก ๆ จะต่อต้านเขามาก

หลังจากถอดชุดป้องกันออกแล้ว ก็เหลือเพียงชุดทหารลายพรางสีกากีแกมเขียว

เมื่อเด็ก ๆ เห็นชุดทหารนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายขึ้นทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถูถู ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างน่าตกใจ

ถูถูอาศัยอยู่ในค่ายทหาร จึงไม่รู้สึกแปลกหน้ากับชุดทหารลายพรางนี้

ถูถูวิ่งมาร้องไห้พลางกอดขาทั้งสองข้างของลู่เย่ แล้วตะโกนอย่างไม่ชัดเจนว่า “พ่อครับ!”

ในขณะนั้น เสิ่นชิงที่รีบมาถึงสถานพยาบาลพอดีได้เห็นภาพนี้

เมื่อได้ยินเสียงเรียกพ่อ ร่างกายของลู่เย่ก็แข็งทื่อขึ้นทันที

เขามองไปยังเสิ่นชิงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย แล้วหลังของเขาก็เหงื่อแตกพลั่กทันที