สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 418 ปลอมตัวเป็นเจียงเฉิง

บทที่ 418 ปลอมตัวเป็นเจียงเฉิง

เมื่อเห็นใบหน้าที่บึ้งตึงของเสิ่นชิง ลู่เย่ก็ตกใจจนสะดุ้ง

ลู่เย่มองดูเสิ่นชิงอย่างกังวล “ไม่ใช่…ชิงชิง ฟังฉันอธิบายก่อน! เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของฉัน ฉันไม่ใช่พ่อของเขา เขาเรียกผิดคน!”

เสิ่นชิงไม่สนใจลู่เย่ เธอเดินผ่านเขาไปแล้วอุ้มถูถูขึ้นมา “เด็กน้อย เธอชื่อถูถูใช่ไหม…”

ลู่เย่เกาหัวแกรก ๆ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์

เมื่อเห็นลู่เย่ทำท่าตื่นตระหนก เสิ่นชิงก็จ้องเขาอย่างระอา “ฉันรู้อยู่แล้วว่านี่ไม่ใช่ลูกของนาย เด็กคนนี้ชื่อถูถู เป็นเด็กในบ้านพักของเขตทหาร”

“อ๋อ อ๋อ…”

ลู่เย่พยักหน้าอย่างงุนงง

เสิ่นชิงเห็นถูถูผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ตามตัวมีแต่รอยแผลเป็น ก็รู้สึกน้ำตาคลอทันที เด็กน้อยที่น่ารักคนหนึ่ง กลับถูกทรมานจนกลายเป็นสภาพน่าสยดสยองแบบนี้

ถูถูถูกเสิ่นชิงอุ้มไว้ในอ้อมกอด รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น อ่อนนุ่ม และกลิ่นหอม

ในความทรงจำ มีเพียงแม่เท่านั้นที่เป็นแบบนี้

ดังนั้นถูถูจึงโอบกอดคอของเสิ่นชิง พลางร้องไห้และเรียกว่า “แม่…แม่!”

เสิ่นชิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ตบหลังถูถูเบา ๆ ปล่อยให้เขาร้องไห้ในอ้อมกอด

“แม่…ช่วยด้วย…พี่สาวเสี่ยวอวี่ เธอถูกหมอชั่วพาตัวไปแล้ว…”

ถูถูร้องไห้พลางพูดประโยคหนึ่งอย่างไม่ชัดเจน

“พี่สาวเสี่ยวอวี่?”

เสิ่นชิงและลู่เย่สบตากัน สีหน้าแสดงความสงสัย

“พี่สาวเสี่ยวอวี่ไม่อยู่ที่นี่ ต้องถูกพาตัวไปแน่ ๆ…รีบไปช่วยเธอเร็ว” ถูถูร้องไห้เสียงดังขึ้น

“ที่อื่น ๆ ในสถานพยาบาลยังมีเด็กถูกกักขังอยู่อีกไหม?” เสิ่นชิงถามลู่เย่

ลู่เย่ขมวดคิ้ว สถานพยาบาลใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาคงมองข้ามที่ลับ ๆ บางที่ไป

ลู่เย่หันไปมองหมอที่สลบไม่ได้สติ เขาบีบนิ้วมือจนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ

“ปัง! ปัง! ปัง!”

หมอที่จนสลบอยู่ ถูกลู่เย่ชกจนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่เย่คว้าคอเสื้อของหมอ แล้วถามเสียงเย็น “ที่นี่ขาดเด็กไปหนึ่งคน เธออยู่ที่ไหน?”

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังขึ้นเหนือสถานพยาบาล

เสียงสัญญาณเตือนภัยที่แสบแก้วหูดังก้องไปทั่วเกาะ

ลู่เย่และเสิ่นชิงทั้งสองคนดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง สถานพยาบาลเกือบจะถูกทำลายยับเยินไปหมดแล้ว ตอนนี้จะเปิดสัญญาณเตือนภัยไปเพื่ออะไร?

แค่คนที่หลุดรอดไปหนึ่งสองคนเท่านั้น คงไม่สามารถก่อความวุ่นวายอะไรได้

สิบกว่านาทีก่อนหน้านี้

มิสเตอร์หลี่ได้ยินเสียงต่อสู้จากด้านนอก จึงออกไปตรวจสอบดู แล้วก็พบว่าทุกคนหายไปหมด ทุกที่มีแต่ร่องรอยการต่อสู้

ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่ดี มิสเตอร์หลี่รีบแอบไปที่ห้องรักษาความปลอดภัยทันที และเปิดสัญญาณเตือนภัย

แต่เขาไม่รู้ว่า พยาบาลและหมอทั้งหมดในสถานพยาบาลถูกจับไปหมดแล้ว

สัญญาณเตือนภัยนี้ จึงดังไปอย่างไร้ประโยชน์

ในห้องอาบน้ำ

หลุยส์ที่กำลังโกนหนวดอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัย เขาตกใจจนมือสั่น ทำให้มีดโกนบาดแก้มของตัวเองในชั่วพริบตา เลือดสดไหลออกมาตามบาดแผล หยดกระเซ็นลงบนอ่างล้างมือ

หลุยส์สบถด้วยความโกรธ “บ้าเอ๊ย!”

สถานพยาบาลแห่งนี้ก่อตั้งมาได้ห้าปีแล้ว ในช่วงห้าปีนี้ สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเพียงครั้งเดียว

ครั้งเดียวนั้นก็เป็นเพราะพยาบาลดูแลเมาเหล้าแล้วกดปุ่มเตือนภัยผิดพลาด

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแหลมเร่งรีบอยู่ข้างหู หลุยส์คว้าสำลีมากดแผล ปากก็บ่นพึมพำ

ถ้าครั้งนี้เป็นสัญญาณเตือนผิดพลาดอีก เขาจะโยนพยาบาลดูแลคนนั้นเข้าห้องทรมานแน่!

หลุยส์ที่โกรธจนควบคุมไม่อยู่เดินไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วก็เจอโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโซฟา

พอเปิดโทรศัพท์ หลุยส์ก็ถึงกับตาค้าง

เมื่อเห็นว่ามีสายไม่ได้รับสิบกว่าสาย หลุยส์ถึงได้รู้ตัวว่า สถานพยาบาลเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ

หลุยส์โทรกลับไปทีละสาย แต่ก็ไม่มีใครรับสาย โทรศัพท์ที่โทรกลับไม่มีคนรับสาย หลุยส์โกรธจนเดือดดาล เขาคว้าเสื้อนอกแล้วเดินออกไปทันที

“กริ๊ง กริ๊ง…”

โทรศัพท์ดังขึ้น หลุยส์เห็นว่าเป็นลูกน้องโทรมา จึงรีบรับสาย “ฮัลโหล? มีอะไรเกิดขึ้นที่สถานพยาบาล? ทำไมสัญญาณเตือนภัยถึงดังขึ้น?”

จากปลายสาย มีเสียงแหบพร่าดังมา “คุณหลุยส์ สถานพยาบาลถูกบุกรุก พวกเราทุกคนถูกจับหมดแล้ว”

หมอที่หน้าตาบวมช้ำพูดจบ ลู่เย่ก็แย่งโทรศัพท์มือถือมาพูด “ได้ยินไหม? คนของคุณถูกจับหมดแล้ว ตอนนี้คุณไม่มีทางหนีแล้ว ยอมจำนนเถอะ”

หลุยส์ได้ยินดังนั้น จึงตะโกนใส่โทรศัพท์ “แกเป็นใคร? แกกล้ามาอาละวาดในเขตของพวกเราเชียวนะ?”

หลุยส์เป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งในองค์กรเดอะ ก็อดฟาเธอร์ เขารับผิดชอบดูแลฐานผลิตยาที่ทะเลขาว ฐานนี้เป็นของเดอะ ก็อดฟาเธอร์ ไม่ใช่ของเขา

เนื่องจากโทรศัพท์เปิดลำโพงไว้ เสิ่นชิงจึงได้ยินเนื้อหาในโทรศัพท์ด้วย

เมื่อได้ยินหลุยส์ถาม เสิ่นชิงจึงเขี่ยไหล่ลู่เย่ แล้วส่งกระดาษโน้ตให้ลู่เย่แผ่นหนึ่ง

เมื่อเห็นเนื้อหาบนกระดาษโน้ต ลู่เย่แสดงสีหน้างุนงง แต่เขาก็ยังคงตอบหลุยส์ตามความต้องการของเสิ่นชิง “ฉันชื่อ เจียงเฉิง เป็นเจ้าหน้าที่รัฐของประเทศจีน ฉันได้รับคำสั่งให้มาสืบสวน…”

ลู่เย่ยังพูดไม่ทันจบ หลุยส์ก็ตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า “เจียงเฉิงใช่ไหม? แกรอดูให้ดี!”