สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 416 บุกเข้าสถานพยาบาล

บทที่ 416 บุกเข้าสถานพยาบาล

ไม่นานนัก โหวจื่อก็ว่ายน้ำกลับมาที่เรือยาง

เสิ่นชิงมองดูเด็กที่ช่วยกลับมาได้ด้วยความรู้สึกกลั้นหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน

บนเรือยาง ลิงตัวเล็กหางยาวที่เปียกโชกสวมเสื้อคลุมเด็ก ดวงตากลมโตกลอกไปมา มันหดตัวอยู่ที่มุมด้วยความกลัว แยกเขี้ยวใส่เสิ่นชิง

“ไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนบ้านที่นี่” โหวจื่อหัวเราะร่า แล้วคว้าตัวหลิงหลิงขึ้นมา “ลิงน้อย แกทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ?”

เสิ่นชิงสังเกตเห็นว่า บนตัวของหลิงหลิงมีรอยแผลเล็ก ๆ มากมาย และมีรอยไหม้อยู่บ้างบางจุด

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “ดูเหมือนลิงตัวนี้จะถูกทารุณมา”

โหวจื่อยกเสื้อคลุมบนตัวหลิงหลิงขึ้น พูดว่า “ลิงตัวนี้คงถูกลมพายุพัดลงทะเล เสื้อคลุมบนตัวมันก็น่าจะถูกลมพัดมาด้วย”

เสิ่นชิงหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาดู พบว่าแขนเสื้อถูกย้อมเป็นสีดำด้วยเลือด ภายใต้การชะล้างของน้ำทะเล เลือดที่กลายเป็นสีดำกำลังหยดลงมาตามแขนเสื้อ กระเด็นเป็นหยดเลือดสีแดง

“บนตัวลิงไม่มีเลือดออก เลือดนี้น่าจะเป็นของเจ้าของเสื้อคลุม” โหวจื่อวิเคราะห์

หัวใจของเสิ่นชิงพลันบีบรัดทันที นี่คือเสื้อคลุมเด็ก เรื่องที่ฐานผลิตยาทารุณกรรมเด็กคงเป็นเรื่องจริง

เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงและโหวจื่อไม่มีเจตนาร้าย หลิงหลิงจึงกล้าที่จะกระโดดไปที่หัวเรือ ชี้ไปทางฝั่ง

“แกต้องการให้พวกเราขึ้นฝั่งเหรอ?” เสิ่นชิงมองหลิงหลิงอย่างสงสัย

หลิงหลิงพยักหน้า สะบัดน้ำออกจากตัว แล้วคาบเสื้อคลุม มองไปทางฝั่ง

“เฮ้ น่าสนใจ ลิงตัวนี้เข้าใจภาษามนุษย์ด้วย” โหวจื่อตบหลิงหลิงเบา ๆ อย่างไม่เกรงใจ “มา ขอลูบหัวลิงหน่อย”

นึกถึงคำกำชับของลู่เย่ เสิ่นชิงส่ายหน้า “ตอนนี้เราขึ้นฝั่งไม่ได้ พวกเรายังต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอรับสัญญาณ”

หลิงหลิงกะพริบตาอย่างผิดหวัง หางที่ชูขึ้นก็ลู่ลงในทันที

ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมซุ่มซ่อนอยู่ในพุ่มไม้รอบนอก แอบสังเกตความเคลื่อนไหวภายในสถานพยาบาล

ไม่นาน พยาบาลสองสามคนก็เปิดรั้วลวดหนามเดินออกมา แล้วตรงไปยังพุ่มไม้ ลู่เย่สายตาเปลี่ยนไป ตนสงสัยว่าพวกเขาถูกจับได้แล้วเหรอ?

ลู่เย่ใช้มือซ้ายทำสัญญาณ ส่วนมือขวาเอื้อมไปที่เอวอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม ลู่เย่ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาสังเกตเห็นว่า ผู้ดูแลเหล่านี้มีท่าทางไม่ปกติ และกำลังเดินไปด้วยพลางแก้เข็มขัด

ลู่เย่รู้สึกโล่งใจ ที่แท้คนพวกนี้มาเพื่อปัสสาวะ

ลู่เย่รีบแลกเปลี่ยนสายตากับเพื่อนร่วมทีมทันที เตรียมพร้อมที่จะจับกุมคนโชคร้ายที่เดินเข้ามาหาพวกเขาเอง

หลังจากที่พยาบาลดูแลเดินเข้าไปในพุ่มไม้ ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมก็กระโจนออกมา พยาบาลดูแลหลายคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกจับกุมในทันที

พุ่มไม้เป็นที่กำบังของพวกเขา ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมลากพยาบาลดูแลเข้าไปในป่าลึก

ลู่เย่ตั้งใจจะปิดปากพยาบาลดูแลเหล่านี้ แต่เขากลับพบว่าพวกเขาไม่มีลิ้น ไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ได้เลย

ลู่เย่รู้สึกดีใจ แบบนี้ก็ยิ่งสะดวกในการแทรกซึมเข้าไปแล้ว หลังจากทิ้งเพื่อนร่วมทีมหนึ่งคนไว้เฝ้าพยาบาลดูแล ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมอีกสองสามคนก็เปลี่ยนเป็นชุดป้องกันของพยาบาลดูแล สวมหน้ากากป้องกัน แล้วเดินอย่างองอาจเข้าไปในสถานพยาบาล

สิ่งที่ลู่เย่ไม่คาดคิดคือ การรักษาความปลอดภัยของสถานพยาบาลหละหลวมมาก พวกเขาไม่จำเป็นต้องวางแผนแอบเข้ามาอย่างยุ่งยากเลย

สถานพยาบาลแห่งนี้ดำเนินการมาห้าปีแล้ว ในระหว่างนั้น ไม่เคยมีเหตุการณ์บุกรุกเกิดขึ้นเลย

ยามรักษาความปลอดภัยเพียงแค่ต้องระวังไม่ให้เด็ก ๆ วิ่งออกไปก็พอ ดังนั้นการรักษาความปลอดภัยของสถานพยาบาลจึงหละหลวมมาก

ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมปลอมตัวเป็นพยาบาลดูแล สืบสวนไปทั่วสถานพยาบาล

ภายในสถานพยาบาลมีพยาบาลดูแลประมาณยี่สิบกว่าคน พวกเขาสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ดูหนังในห้อง ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า มีคนแปลกหน้าปะปนเข้ามา

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในสถานพยาบาล สีหน้าของลู่เย่ก็ยิ่งดำมืดลง

เขาเห็นเก้าอี้ไฟฟ้าเปื้อนเลือด ห้องมืดที่เต็มไปด้วยเครื่องทรมานนานาชนิด

เขาเห็นหลอดซีรั่มมากมาย และเห็นเด็ก ๆ ที่กำลังจะตายในห้องผู้ป่วย

บางคนแขนขาด บางคนขาขาด บางคนมีบาดแผลเต็มตัว บางคนร่างกายเน่าเปื่อยมีหนองไหล ถึงขนาดเห็นกระดูกขาว ๆ โผล่ออกมา เด็ก ๆ มีแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่กำลังจะตาย นอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียงคนไข้

ลู่เย่กำหมัดแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ

พวกมันช่างเป็นสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ!

หลังจากได้เห็นวิดีโอการทารุณกรรมเด็ก เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ก็โกรธจนดวงตาแดงก่ำ

คนในสถานพยาบาลนี้ล้วนเป็นสัตว์เดรัจฉานทั้งนั้น!

ลู่เย่ส่งข้อความไปหาเสิ่นชิงและรองหัวหน้าทีมหมาป่าสวรรค์

“ในสถานพยาบาลมีเด็กบาดเจ็บสิบกว่าคน การป้องกันบนเกาะหละหลวม รอคำสั่งจากฉัน พร้อมเสริมกำลังได้ทุกเมื่อ”

ลู่เย่ให้เพื่อนร่วมทีมสืบสวนและรวบรวมข้อมูลต่อ ส่วนตัวเองกลับไปที่ห้องผู้ป่วยที่กักขังเด็ก ๆ ไว้

ลู่เย่เพิ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วย ก็เห็นพยาบาลดูแลหลายคนกำลังทุบตีเด็กคนหนึ่งอยู่

หมอในชุดกาวน์สีขาวบีบคอของถูถู กัดฟันพูดว่า “ไอ้หนูนี่เก่งจริง ๆ ฉันก็ว่าทำไมอาการของแกไม่หายสักที ที่แท้แกแอบเทยาทิ้งตลอดเลยนี่!”

ผู้ช่วยพยาบาลคนหนึ่งอุ้มกระถางดอกไม้ขึ้นมา บีบดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาแล้วดมดู จากนั้นก็มองถูถูด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

ถูถูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกแค่ว่าร่างกายปวดแสบปวดร้อน

เขาอยากร้องไห้ แต่ไม่กล้าร้อง ได้แต่ทำปากเบะด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

ผู้ช่วยพยาบาลที่โกรธจัดยกกระถางดอกไม้ขึ้นสูง กำลังจะฟาดลงบนหัวของถูถู

หากโดนฟาดครั้งนี้ หัวของถูถูคงจะแตกในทันที

ลู่เย่เห็นเหตุการณ์ จึงวิ่งเร็วเข้าไปช่วย แล้วกระโดดถีบผู้ช่วยพยาบาลจนตัวลอยออกไป

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก คนอื่น ๆ เห็นแค่เงาพร่ามัว

การถีบครั้งนี้ทั้งคล่องแคล่วและเท่ ทำให้ผู้ช่วยพยาบาลกระอักเลือดออกมาทันที

หมอที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์ จึงตวาดใส่ลู่เย่ว่า “นายทำอะไรของนาย!”

ลู่เย่ไม่พูดอะไร เขาใช้มือตบหมอจนกระเด็นไปติดกำแพง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

ภายในสถานพยาบาลมีลำดับชั้นที่เข้มงวด หมอสามารถด่าทอและทุบตีพยาบาลดูแลได้ตามใจชอบ แต่พยาบาลดูแลไม่สามารถต่อต้านหมอได้

หากมีพยาบาลดูแลคนไหนกล้าต่อต้านหมอ ก็จะถูกส่งเข้าห้องทรมาน ถูกทรมานจนแทบอยากตาย

พยาบาลดูแลคนอื่น ๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว พวกเขามองดูลู่เย่อย่างตกตะลึง

หมอคนนั้นถูกตบจนตาพร่าเห็นดาว เขาเพิ่งคิดจะตะโกนขอความช่วยเหลือ ลู่เย่ก็คว้าผมของเขาแล้วต่อยหน้าเขาทันที

ลู่เย่มีพละกำลังมหาศาล หมัดเดียวก็ทำให้ใบหน้าของหมอยุบลงไป

หมอและพยายามลุกขึ้นยืน โงนเงนไปมา แล้วก็ล้มลงอีกครั้ง

พยาบาลดูแลคนอื่น ๆ พากันหยิบไม้ช็อตไฟฟ้าออกมา ลู่เย่ไม่ได้รีบชักปืนออกมา เพียงแค่โบกมือเรียกพวกเขา

ในตอนนี้ ต้องใช้หมัดชกให้ถึงเนื้อถึงตัวถึงจะสะใจ! วันนี้เขาจะฆ่าพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ให้ตายให้ได้!

ภายในกระท่อมสังกะสี

มิสเตอร์หลี่กำลังตั้งใจใส่สีให้กับเครื่องสักอย่างจดจ่อ

เสี่ยวอวี่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดไม่ไกลนัก มือและเท้าของเธอถูกรัดแน่น ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกจากด้านนอก มิสเตอร์หลี่พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

ด้านนอกเกิดอะไรขึ้นกันนะ?