สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 415 ขึ้นเกาะ! ช่วยหลิงหลิงขึ้นจากน้ำ

บทที่ 415 ขึ้นเกาะ! ช่วยหลิงหลิงขึ้นจากน้ำ

ไกลออกไป กลุ่มทะเลหมอกถูกแสงไฟสีส้มแดงส่องให้เป็นสีน้ำเงินเข้ม

เสิ่นชิงชี้ไปยังแสงสีส้มแดงนั้นและพูดว่า “เกาะน่าจะอยู่ทางนั้น”

ลู่เย่เงยหน้ามองไปยังหมอกสีน้ำเงินเข้มนั้น เห็นเค้าโครงของเกาะได้ราง ๆ “เข้าไปใกล้ทาง 7 นาฬิกา ระวังโขดหินในหมอกด้วย”

ยิ่งเข้าใกล้ชายฝั่ง โขดหินก็ยิ่งมากขึ้น กระแสน้ำก็ยิ่งเชี่ยวกราก

เรือยางจอดอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่ ลู่เย่ส่งนาฬิกาไฟฉายให้เสิ่นชิง แล้วกระโดดลงน้ำ เตรียมว่ายไปยังชายฝั่ง

“ระวังตัวด้วยนะ” เสิ่นชิงกระซิบเบา ๆ ข้างหูลู่เย่

ลู่เย่ฉวยโอกาสตอนที่เพื่อนร่วมทีมไม่ทันสังเกต จูบหลังมือของเสิ่นชิงเบา ๆ

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว เช็ดหลังมือด้วยความรังเกียจ แล้วโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน “ไปให้พ้น!”

ลู่เย่ยิ้มกว้าง “รับทราบครับ!”

เมื่ออยู่กับลู่เย่ ทั้งตัวของเสิ่นชิงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

เธอไม่ใช่เสิ่นชิงที่เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งอีกต่อไป แต่กลายเป็นสาวน้อยที่มีชีวิตชีวาทั้งรอยยิ้มและสีหน้า

เนื่องจากสถานะและเหตุผลด้านการทำงาน เสิ่นชิงมักจะระมัดระวังภาพลักษณ์ของตัวเองในชีวิตประจำวัน ทุกคำพูดและการกระทำล้วนมีแบบแผน

เมื่อเห็นสายตาที่ดูรังเกียจเล็กน้อยของเสิ่นชิง ลู่เย่ไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มตาหยี มุมปากยกขึ้นสูงอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้น ลู่เย่คาบไฟฉายไว้ แล้วกระโจนลงน้ำอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏตัวห่างออกไปในระยะสิบกว่าเมตร

เกาะร้าง สถานพยาบาล

ขณะนี้ พยาบาลดูแลของสถานพยาบาลกำลังรวมตัวกันผิงไฟหลังจากพายุทอร์นาโดที่หาได้ยากผ่านพ้นไป อุณหภูมิบนเกาะลดลงอย่างฉับพลัน ความเย็นของหมอกทะเลแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก

พยาบาลคนหนึ่งพูดพร้อมกับทำท่าทางประกอบ “โชคดีที่ก่อนหน้านี้เราได้จุดกองไฟไว้ พระเจ้าช่างเมตตาพวกเราจริง ๆ”

พยาบาลอีกคนหนึ่งกำลังอบผ้าขนหนูไปพลางพูดไปพลาง “หวังว่าพวกลิงบ้านั่นจะถูกพายุทอร์นาโดพัดหายไปซะที”

“ฉันเพิ่งไปดูมา ต้นไม้ในป่าถูกพัดหายไปไม่น้อย พวกลิงบ้านั่นคงไม่รอดแน่”

พยาบาลพูดคุยกันไปมา โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนขึ้นมาบนเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้

เนื่องจากมีคำสั่งซื้อยาย้อนวัยเพิ่มจากเศรษฐี สถานพยาบาลจึงได้สกัดซีรั่มออกมาอีกชุดหนึ่งอย่างเร่งด่วน

ในห้องผู้ป่วยมีเด็ก ๆ ที่กำลังจะตายเพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่ง

เด็ก ๆ ในสถานพยาบาลถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งถูกส่งไปสกัดซีรั่ม เด็กทั้งสองกลุ่มผลัดกันเข้าห้องมืด

ครึ่งเดือนผ่านไป เด็กกว่ายี่สิบคนเหลือเพียงสิบสามคน

เด็ก ๆ ที่ถูกทรมานจนตาย ถูกพยาบาลใช้รถเข็นล้อเดียวนำไปทิ้งในหลุมขนาดใหญ่ด้านหลังเกาะวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า หลุมลึกที่ไม่เห็นก้นบึงนั้นไม่รู้ว่ากลืนกินศพไปมากมายเท่าไหร่แล้ว

ในยามดึกสงัด ก้นหลุมลึกจะมีแสงสีเขียวมรกตกะพริบวูบวาบเป็นกลุ่ม ๆ

ทุกครั้งที่ฟ้าครึ้ม เมื่อลมทะเลพัดมา จากก้นหลุมลึกจะมีเสียงร้องไห้ครวญครางดังขึ้นมาเป็นระลอก

ในห้องพยาบาล เด็ก ๆ ที่บาดเจ็บทั่วร่างนอนอยู่บนเตียงคนแล้วคนเล่า

หมอในชุดกาวน์สีขาววิ่งวุ่นไปมาระหว่างพวกเขา

น่าขันที่ว่า หลังจากช่วยเด็ก ๆ จากเงื้อมมือมัจจุราชแล้ว พวกเขากลับต้องผลักไสเด็ก ๆ เข้าสู่นรกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

ที่นี่ การมีชีวิตอยู่ยังแย่กว่าความตาย

ถูถูรอดพ้นจากการถูกนำตัวไปหลายครั้งเพราะป่วยซ้ำซากไม่หาย

บาดแผลบนร่างกายของเขาหายเกือบหมดแล้ว แต่ยังคงมีไข้สูงซ้ำ ๆ และไม่ได้สติ

สถานพยาบาลต้องการให้เด็ก ๆ รู้สึกถึงความเจ็บปวดและความกลัวในขณะที่มีสติ แต่ถูถูยังคงอยู่ในสภาพไม่ได้สติ หมอจึงรู้สึกว่า เป็นเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง

มิสเตอร์หลี่สวมหน้ากากอนามัย ใช้ไฟฉายเล็ก ๆ ส่องดูตาและลิ้นของถูถู

หลังจากตรวจดูแล้ว เขาก็ขมวดคิ้ว

เขาให้ยาที่แรงที่สุดกับถูถูแล้ว ตามหลักแล้วโรคนี้ควรจะหายไปนานแล้ว ทำไมถึงยังไม่หายสักที…

มิสเตอร์หลี่เรียกพยาบาลมา สั่งให้ดูแลถูถูอย่างดี

ตอนนี้สถานพยาบาลขาดแคลนวัสดุอุปกรณ์มาก ไม่สามารถปล่อยเด็กคนไหนไปได้ง่าย ๆ

เสี่ยวอวี่ที่ถูกโกนผมจนหมดศีรษะ หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง อารมณ์ของเธอตกต่ำมาก

มิสเตอร์หลี่ซ่อนตุ๊กตาบาร์บี้ไว้ข้างหลัง แล้วก้มตัวลงยิ้มกว้างให้เสี่ยวอวี่ “เป็นอะไรไป เสี่ยวอวี่? คิดถึงบ้านหรือเปล่า?”

มิสเตอร์หลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนมาก แต่รอยยิ้มของเขากลับทำให้เสี่ยวอวี่กลัวมาก

เสี่ยวอวี่หดมือและเท้า ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา

“ของขวัญใหม่นะ” มิสเตอร์หลี่ยื่นตุ๊กตาบาร์บี้สีชมพูให้

เสี่ยวอวี่มองดูผมสีทองยาวของตุ๊กตาบาร์บี้ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

มิสเตอร์หลี่ลูบศีรษะที่โล้นเตียนของเสี่ยวอวี่ด้วยความเพลิดเพลิน

เขาชอบความรู้สึกนี้

“มา เรามาเลือกลวดลายกันเถอะ คราวนี้เราจะสักบนหัว ต้องเลือกแบบที่สวยหน่อยนะ”

มิสเตอร์หลี่ยัดกระดาษแบบลายสักหลายแผ่นใส่มือเสี่ยวอวี่ ยิ้มอย่างชั่วร้าย

น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศดี ๆ

เสี่ยวอวี่สั่นเทาเล็กน้อย หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

ก่อนที่มิสเตอร์หลี่จะพาเธอออกจากห้องผู้ป่วย เสี่ยวอวี่จูบถูถูที่กำลังหลับอยู่เบา ๆ “ลาก่อนนะน้องชาย…”

พูดจบ เธอเสริมในใจอีกประโยค น้องชาย อย่าหายดีเลยนะ

เพื่อให้ถูถูป่วยตลอดไป เสี่ยวอวี่แอบเทยาของถูถูทิ้ง และยังอาบน้ำเย็นให้เขาด้วย ดังนั้นอาการป่วยของถูถูจึงกลับมาเป็นซ้ำอยู่เรื่อย ๆ และมักจะมีไข้สูงจนไม่รู้สึกตัว

เสี่ยวอวี่มักจะร้องไห้ในยามค่ำคืน เธอรู้สึกว่าตัวเองแย่มาก ทำให้น้องชายป่วยอยู่ตลอด

แต่ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะทำให้หนีห่างจากห้องมืดที่น่ากลัวได้

อีกด้านหนึ่ง

ลู่เย่และเพื่อนร่วมทีมอีกไม่กี่คนลอยขึ้นมาจากใต้น้ำสู่ผิวทะเล อาศัยความมืดของราตรีแอบขึ้นฝั่งอย่างเงียบ ๆ

เกาะแห่งนี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก พวกเขามองเห็นรั้วลวดหนามสูงและสถานพยาบาลสีขาวแต่ไกล

หมอกทะเลค่อย ๆ จางหายไป กองไฟรอบ ๆ สถานพยาบาลลุกโชนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลู่เย่ทำสัญญาณมือให้เพื่อนร่วมทีมสองสามครั้ง พวกเขาต้องซ่อนตัว แทรกซึมเข้าไปในสถานพยาบาล และรวบรวมข้อมูลของศัตรูอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน เสิ่นชิงที่อยู่บนเรือยางกำลังใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตความเคลื่อนไหวรอบ ๆหมอกทะเลเริ่มจางหายไป ทัศนวิสัยบนผิวน้ำก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ

เรือยางโคลงเคลงเบา ๆ ตามคลื่น เสียงน้ำกระทบขอบเรือดังซ่า ๆ

ทันใดนั้น เสิ่นชิงเห็นเงาดำ ๆ กำลังดิ้นรนอยู่ในคลื่น เธอส่องกล้องส่องทางไกลดู พบว่าสิ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำนั้นเป็นเด็กคนหนึ่ง

เสื้อนอกสีเหลืองของเด็กผลุบ ๆ โผล่ ๆ ในกระแสน้ำวน

“ตรงนั้นดูเหมือนจะมีเด็กอยู่!” เสิ่นชิงเตือนโหวจื่อ

โหวจื่อขมวดคิ้วมองดู แล้วกระโจนลงน้ำทันที

ชั่วพริบตา เขาก็ว่ายน้ำไปถึงตัวเด็ก แล้วยื่นมือไปคว้าตัวขึ้นมาจากน้ำวน

ไม่นาน โหวจื่อก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาก้มลงมอง ตาเบิกกว้างทันที

แย่แล้ว สิ่งที่เขาช่วยขึ้นมาไม่ใช่เด็กที่ไหน แต่เป็นลิงตัวหนึ่งที่สวมเสื้อเด็กอยู่ชัด ๆ!

เสิ่นชิงมองไม่ชัดเพราะหมอกทะเลบัง เธอตะโกนอย่างร้อนใจว่า “เป็นยังไงบ้าง? เด็กไม่เป็นไรใช่ไหม!”

โหวจื่อก้มหัวลงมองดู แล้วตอบกลับเสิ่นชิงประโยคหนึ่งว่า “เอ่อ ดูเหมือนลิงตัวนี้จะไม่เป็นไรนะ”

เสิ่นชิง “?”