สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 414 ช่วยเหลือเด็ก!

บทที่ 414 ช่วยเหลือเด็ก!

พายุฝนในทะเลมาถึงในชั่วพริบตา เฮลิคอปเตอร์ถูกกลืนหายไปในเมฆดำเกือบจะในทันที

ลมทะเลพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดสาดขึ้นมา

เมื่อเผชิญกับพายุรุนแรง ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่งเสียงดังตูมตาม

แค่ได้ยินก็ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

ลู่เย่เตือนทุกคนพลางบังตัวอยู่ข้างหน้าเสิ่นชิงอย่างแนบเนียน “รัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่น!”

เพื่อหลบหลีกคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้ามา นักบินดึงคันบังคับจนเกิดประกายไฟ บังคับเฮลิคอปเตอร์ไปทางซ้ายทีขวาที ขึ้นบ้างลงบ้าง

ทุกคนในห้องโดยสารถูกเหวี่ยงไปมา

เสิ่นชิงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเสื้อผ้าในเครื่องซักผ้าอย่างไรอย่างนั้น ถูกพายุบ้าคลั่งบิดเค้นและคลุกเคล้า ตอนนี้เฮลิคอปเตอร์เหมือนจอกแหนไร้รากที่ลอยขึ้นลงในพายุ

ในขณะนี้ นักบินที่ควบคุมเฮลิคอปเตอร์กำลังมีสมาธิเต็มที่ในการหลบหลีกคลื่นยักษ์ สถานการณ์ตอนนี้อันตรายมาก หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อย เฮลิคอปเตอร์ลำนี้ก็อาจจะถูกคลื่นยักษ์ซัดแตกได้

ลู่เย่มองแผนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและสั่งการว่า “มีเกาะอยู่ทาง 10 นาฬิกา เตรียมลงจอดฉุกเฉินที่ท่าเรือที่ปลอดภัย!”

ตอนนี้คลื่นลมในทะเลแรงเกินไป การบินต่อไปจึงอันตรายมาก

นักบิน “รับทราบ!”

หลังจากได้รับคำสั่ง นักบินก็ดึงคันบังคับ บินไปยังเกาะร้างที่อยู่ใกล้เคียง

ลมแรงพัดพาคลื่นยักษ์ ฝนฟ้าคะนองมาพร้อมกับแสงฟ้าแลบ ท้องฟ้าเหนือทะเลถูกแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ อีกครึ่งเป็นสีขาว

ท้องฟ้าสีดำมีเมฆดำม้วนตัว ท้องฟ้าสีขาวเต็มไปด้วยแสงฟ้าแลบ

ระหว่างทั้งสองส่วนมีรอยแยกที่มีหมอกดำม้วนตัวอยู่ สายฟ้าสีม่วงอมฟ้าเหมือนงูที่ส่งเสียงคำรามน่ากลัว

ที่ด้านหลังของหมอกดำ ผู้คนสามารถมองเห็นเสาลมหมุนสูงที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วราง ๆ นั่นคือพายุทอร์นาโดกลางทะเล!

ทุกคนแสดงสีหน้าหวาดกลัว หากต้องเผชิญหน้ากับพายุทอร์นาโด เฮลิคอปเตอร์ที่กำลังส่งเสียงดังกุกกักในตอนนี้ คงจะแตกกระจายกลางอากาศทันทีแน่

โชคดีที่ลู่เย่ออกคำสั่งได้ทันเวลา เฮลิคอปเตอร์ลงจอดฉุกเฉินก่อนกำหนด ทำให้หลบพ้นพายุทอร์นาโดไปได้พอดี

ทุกคนยังคงหวาดผวา หากเจอพายุทอร์นาโดเข้าจริง ๆ ป่านนี้คงกลายเป็นผุยผงไปแล้ว

เฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ในที่กำบังลม ใต้การปกป้องของโขดหินขนาดใหญ่ รอดพ้นจากแรงปะทะของพายุทอร์นาโด

สภาพอากาศกลางทะเลเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก พายุทอร์นาโดก็พัดหวีดหวิวจากไป พร้อมกับพัดเมฆฝนให้กระจายตัว

ฝนหยุดตก ทะเลสงบนิ่ง แต่หมอกทะเลหนาขึ้นเรื่อย ๆ หากบินขึ้นในตอนนี้ เฮลิคอปเตอร์อาจชนโขดหินได้ง่าย

ลู่เย่คำนวณระยะทางแล้วพบว่า เกาะแห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากจุดหมายปลายทางนัก

ลู่เย่ตัดสินใจเฉพาะหน้าให้ใช้ที่นี่เป็นฐานที่มั่น และส่งทีมแนวหน้านั่งเรือยางพายออกไปก่อน

ในฐานะหัวหน้าทีม ลู่เย่ย่อมต้องนำหน้าลูกน้อง เขาเป็นคนแรกที่ขึ้นเรือ หมอกทะเลครั้งนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์จะไม่สามารถขึ้นบินได้ แต่พวกเขาสามารถใช้หมอกทะเลนี้ซ่อนตัวและแอบขึ้นเกาะได้อย่างเงียบ ๆ

ลู่เย่สวมเสื้อชูชีพ หยิบไม้พายแบบสูบลมขึ้นมา แล้วหันหน้าไปทางสมาชิกในทีมพูดว่า

“ฉันจะไปกับสุ่ยเหนี่ยว โหวจื่อ และฮวาเป้าก่อน ส่วนที่เหลือให้อยู่ที่นี่รอคำสั่ง ถ้าหนึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วยังไม่ได้รับข่าวจากฉัน พวกคุณก็ให้ฟังคำสั่งจากรองหัวหน้าทีม”

หน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ตอบพร้อมกันว่า “รับทราบ!”

“ฉันจะไปด้วย!”

เสิ่นชิงก็สวมเสื้อชูชีพแล้วเดินไปทางเรือยาง

สีหน้าของลู่เย่หม่นลงทันที เขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้! มันอันตรายเกินไป เธอต้องอยู่ที่นี่ รอให้ฉันสำรวจสถานการณ์บนเกาะร้างก่อน แล้วค่อยตามมา”

เขาจะยอมให้เสิ่นชิงไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร

ภารกิจครั้งนี้ไม่เพียงแต่ต้องช่วยเหลือเด็ก ๆ บนเกาะเท่านั้น เขายังต้องปกป้องเสิ่นชิงให้ปลอดภัยด้วย

เสียงดังแปะ!

เสิ่นชิงบรรจุกระสุนปืนพกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด “ฉันไม่ใช่ดอกไม้บอบบางที่ต้องการการปกป้อง นายเป็นหัวหน้าทีมของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ นายต้องนำหน้าทหาร และฉันก็เป็นหัวหน้าทีมเช่นกัน…”

“พี่สะใภ้ครับ พวกเรามีผู้ชายตั้งมากมาย จะให้คุณไปเป็นกองหน้าได้ยังไง ถ้าคุณเป็นอะไรไป หัวหน้าทีมของเราต้องเสียสติแน่ ๆ”

โหวจื่อจากหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ขวางทางเสิ่นชิงไว้ เรียกคำว่า ‘พี่สะใภ้’ ออกมาอย่างคล่องแคล่ว

ลู่เย่ที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มตาโค้ง ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“พี่…พี่สะใภ้?” เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “อะไรกัน… ใครเป็นพี่สะใภ้ของนาย…”

ทหารที่ถูกเรียกว่าโหวจื่อหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ หัวหน้าทีมวาดภาพของคุณเต็มสมุดบันทึกเลย ถ้าไม่เรียกคุณว่าพี่สะใภ้ แล้วจะเรียกใครล่ะ?”

หลังจากลู่เย่ฝึกซ้อมทุกวัน เขามักจะแอบไปวาดรูปในที่ที่ไม่มีคน

ครั้งหนึ่ง เพื่อนร่วมทีมหลายคนเกิดความสงสัยในสมุดบันทึกของลู่เย่ พวกเขาจึงฉวยโอกาสตอนที่ลู่เย่ไม่ทันระวัง แย่งสมุดบันทึกมา

พอเปิดสมุดบันทึกออก ทุกหน้าล้วนเห็นภาพภาพของหญิงสาวคนเดียวกัน

สมุดบันทึกถูกแย่ง ลู่เย่โกรธจนหน้าแดง คนคนเดียวเอาชนะเพื่อนร่วมทีมห้าคนและซ้อมพวกเขาอย่างหนัก หลังจากนั้น ทุกคนก็รู้ว่าลู่เย่หวงแหนสมุดบันทึกเล่มนั้นมาก

ลู่เย่สูดหายใจลึก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เสิ่นชิง อยู่ที่นี่ให้ดี ตอนนี้สถานการณ์บนเกาะยังไม่ชัดเจน อันตรายมาก”

เสิ่นชิงมีท่าทีเด็ดเดี่ยว “ไม่! ฉันจะไปด้วย!”

นี่เป็นเรื่องที่ทีมตรวจสอบของพวกเธอต้องสืบสวน เธอจะเป็นคนขี้ขลาดได้อย่างไร ปล่อยให้คนอื่นไปทำงานอันตรายแทนได้อย่างไร

เสิ่นชิงพูดเสียงเย็น “ลู่เย่ ฉันเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของการปฏิบัติการครั้งนี้ นายต้องฟังฉัน”

ลู่เย่เห็นสถานการณ์แล้วถอนหายใจ เขารู้นิสัยของเสิ่นชิงที่พูดอะไรแล้วจะไม่เปลียนใจ

ก็ได้ ฟังภรรยาก็แล้วกัน

ดังนั้น ลู่เย่จึงส่งเสื้อเกราะกันกระสุนให้เสิ่นชิง “งั้นเธอใส่อันนี้ แต่ฉันกับคนอื่นจะขึ้นเกาะก่อน เธอกับโหวจื่ออยู่บนเรือคอยช่วยเหลือ”

นี่เป็นการประนีประนอมที่สุดของลู่เย่แล้ว

เสิ่นชิงพยักหน้า “ได้!”

เมื่อตัดสินใจเลือกสมาชิกของทีมแนวหน้าแล้ว ทุกคนก็นั่งเรือยางพายเข้าไปในทะเลหมอก

ตอนนี้ผิวน้ำทะเลราบเรียบไม่มีคลื่นลมแม้แต่น้อย แต่เนื่องจากหมอกหนาทึบ ทำให้เรือยางเคลื่อนที่ไปได้อย่างช้ามาก

ทุกคนพายเรือในหมอกหนาอยู่พักหนึ่ง หมอกทะเลไม่ได้จางลงเลย กลับยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานนัก ท้องฟ้าและผิวน้ำทะเลก็มืดสนิท ยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเองด้วยซ้ำ

ลู่เย่บิดนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย แสงสีขาวลำหนึ่งก็พุ่งออกมาจากนาฬิกา ทุกคนอาศัยแสงไฟนั้นเดินหน้าต่อไป

แต่ขณะที่กำลังพายเรืออยู่นั้น จู่ ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น

เข็มทิศเริ่มส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับถูกไขลานไว้

ลู่เย่ขมวดคิ้ว “เข็มทิศใช้การไม่ได้แล้ว ดูเหมือนว่าแถวนี้จะมีสนามแม่เหล็กที่แรงมาก…”

การหลงทิศในหมอกทะเลนั้น เหมือนกับคนขับรถบนทางด่วนที่ถูกปิดตา อันตรายมาก

ไม่มีใครรู้ว่าจะลอยไปถึงที่ไหน ทะเลปกคลุมด้วยหมอกดำหนาทึบ ไม่มีจุดอ้างอิงใด ๆ ทุกคนสูญเสียทิศทางโดยสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นเอง เสิ่นชิงชี้ไปทางทิศเก้านาฬิกาอย่างกะทันหัน พลางร้องบอกว่า “เร็วเข้า! ดูตรงนั้นสิ มีแสงไฟ!”