สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 413 หนาขึ้นเรื่อย ๆ
บทที่ 413 หนาขึ้นเรื่อย ๆ
สวีลี่มองเห็นลู่เย่ แล้วดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นทันที
ว้าว! ทหารหนุ่มหล่อจัง!
มองจากด้านหลัง ไหล่กว้าง เอวบาง ตั้งตรงเหมือนต้นสน หน้าอกผึ่งผาย แผ่รัศมีความองอาจน่าเกรงขาม
พอหันหน้ามา โอ้โห! คิ้วคมดั่งดาบ ตาสุกใสดั่งดวงดาว หล่อเหลาสง่างาม!
สวีลี่กลืนน้ำลาย ทหารหนุ่มหล่อตรงหน้านี้ ทิ้งห่างพวกดาราหนุ่มในวงการบันเทิงไปหลายขุมเลยทีเดียว!
ขณะที่สวีลี่กำลังจะเคลิ้มไปกับความหล่อ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นลู่เย่ ที่ไหนมาก่อน
เธอกลอกตาไปมา ชี้นิ้วไปที่ลู่เย่ แล้วอ้าปากด้วยความประหลาดใจ
“เอ๊ะ! คุณคือผู้ชายในวิดีโอที่อยู่ในมือถือของพี่เสิ่นชิงนี่นา!”
สวีลี่นึกออกแล้ว เธอเคยเห็นเสิ่นชิงดูวิดีโอหนึ่งซ้ำ ๆ และทหารในวิดีโอนั้นหน้าตาเหมือนคนตรงหน้านี้ไม่มีผิด ความแข็งแกร่งและความหล่อเหลาเหมือนกัน ท่าทางสง่างามเหมือนกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเสิ่นชิง “วิดีโออะไรเหรอ?”
เสิ่นชิง “เอ่อ…”
คุณตาหลินมักจะส่งวิดีโอการฝึกของลู่เย่มาให้เธอ ในโทรศัพท์ของเธอมีอยู่หลายคลิป
เรื่องนี้ชัดเจนว่าลู่เย่ไม่รู้ เสิ่นชิงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที เธอหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ก็…วิดีโอฝึกซ้อมที่คุณตาหลินของนายส่งมา…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม “ดีจังเลย ที่แท้เธอก็คิดถึงฉันตลอดเวลา…”
เสิ่นชิง “…”
สวีลี่และเฉาเล่อได้ยินแล้วก็สูดหายใจเฮือก!
ทั้งสองคนตกใจมาก นี่มันเกิดอะไรขึ้น!
พี่เสิ่นที่ไม่มีความรู้สึกของพวกเธอ กลับมีคนที่แอบชอบด้วยเหรอนี่!
พระเจ้า! นี่มันเป็นไปได้ยังไง!
หัวหน้าทีมของพวกเขาที่ตัดขาดจากความรักและอารมณ์ ที่ได้ฉายาว่าแม่ชีผู้ทำลายล้าง
กลับมีคนที่ชอบ!
สวีลี่และเฉาเล่อแอบมองเสิ่นชิง ทั้งสองเห็นว่าสีหน้าของเสิ่นชิงยังคงปกติ แต่ใบหูของเธอกลับแดงขึ้นมาเล็กน้อย
สวีลี่และเฉาเล่อสบตากัน มีอะไรแน่ ๆ! ต้องมีอะไรแน่นอน!
คำพูดตรง ๆ อย่างกล้าหาญของลู่เย่ ทำให้หูของเสิ่นชิงร้อนผ่าว
เธอจ้องตาลู่เย่อย่างเย่อหยิ่ง “นายมีปัญหาหรือไง ใครจะคิดถึงนายกัน! คุณตาของนายต่างหากที่ส่งวิดีโอมาให้ฉันทุกวัน…”
ลู่เย่เกาหัวแกรก ๆ พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย “ฮะ? งั้นฉันก็น่าสงสารเกินไปแล้ว คนที่ฉันคิดถึงทั้งวันทั้งคืน กลับไม่สนใจฉันเลยสักนิด”
สวีลี่ “!”
เฉาเล่อ “!”
เสิ่นชิง “…”
เสิ่นชิงรู้สึกหมดคำพูดอย่างมาก
เธอพบว่าลู่เย่คนนี้พอเข้ากองทัพมากลับหน้าด้านขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงกับกล้าพูดคำหวานแหววแบบนี้ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้!
เห็นสวีลี่และเฉาเล่อมองตัวเองด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น เสิ่นชิงรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
ในตอนนี้ เธอต้องไม่ตอบโต้อย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะอธิบายไม่จบ
เสิ่นชิงจ้องมองลู่เย่อย่างดุดัน ไม่สนใจเขา เธอเหยียบบันไดเชือก เพื่อขึ้นเฮลิคอปเตอร์
สวีลี่และเฉาเล่อเหมือนหางเล็ก ๆ ติดตามเสิ่นชิงขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างใกล้ชิด
เฮลิคอปเตอร์เริ่มบินขึ้น บันไดเชือกถูกเก็บในทันที สวีลี่เห็นลู่เย่ยังไม่ได้ขึ้นมา จึงร้องตกใจ “รอก่อน ยังมีคนไม่ได้ขึ้นมาอีก!”
ทหารที่ขับเฮลิคอปเตอร์เหลียวมองไปด้านหลัง เห็นลู่เย่ใช้มือข้างเดียวจับราว เพียงแค่กระโดดเบา ๆ เขาก็กระโดดจากพื้นดินขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์แล้ว
เฉาเล่อตาเป็นประกาย ช่างมีฝีมือจริง ๆ!
“ฮึ…”
เสิ่นชิงแค่นเสียงฮึอย่างเย็นชา พลางกลอกตา จะทำเท่อะไรขนาดนั้น
ภายในเฮลิคอปเตอร์ค่อนข้างคับแคบ สามารถบรรจุคนได้เพียงสี่ถึงห้าคนเท่านั้น
สวีลี่มองไปรอบ ๆ แล้วพูดอย่างประหลาดใจว่า “ฮะ? ปฏิบัติการทะเลขาวครั้งนี้ มีแค่พวกเราไม่กี่คนเองเหรอ?”
ลู่เย่ส่ายหัว แล้วใช้นิ้วชี้ไปทางท้ายเครื่องบิน “เธอดูข้างหลังสิ…”
ตามทิศทางที่ลู่เย่ชี้ สวีลี่เห็นจุดดำเล็ก ๆ หลายจุดอยู่บนท้องฟ้าด้านหลัง
พวกนั้นคือสมาชิกของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์
สวีลี่ปรบมือด้วยความดีใจทันที “เยี่ยมเลย มีหน่วยจู่โจมพิเศษคอยคุ้มกัน ปฏิบัติการครั้งนี้รู้สึกปลอดภัยสุด ๆ เลย!
เฮ้อ พวกเราทำงานกับพี่ชิง มันอันตรายมากเลยนะ ครั้งที่แล้วนั่งเครื่องบินก็เกือบจะตายยกทีม”
“หืม?”
ลู่เย่ได้ยินแล้วขมวดคิ้วเรียวยาวเล็กน้อย “อะไรนะ นั่งเครื่องบินแล้วเกือบจะตายยกทีม?”
ลู่เย่เพิ่งออกมาจากฐานทัพ จึงไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล่าสุดในประเทศจีน
ครั้งที่แล้วในเหตุการณ์การจี้เครื่องบินในประเทศพม่า ลู่เย่ก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“แค่ก แค่ก…”
เสิ่นชิงไอสองสามที แล้วจ้องมองสวีลี่อย่างดุดัน
เมื่อได้รับสายตาเย็นชาจากเสิ่นชิง สวีลี่ก็รู้สึกหนาวสันหลังทันที จึงรีบปิดปากเงียบ
เสิ่นชิงไอสองครั้ง แล้วกระแอมเบา ๆ “พวกเราจะถึงฐานผลิตยาอีกนานไหม? แผนปฏิบัติการครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
การเปลี่ยนหัวข้อสนทนาครั้งนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก ลู่เย่หยิบแผนที่ทะเลขาวออกมา แล้วพูดอย่างจริงจัง
“เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกศัตรูค้นพบ เฮลิคอปเตอร์จะลงจอดบนเกาะร้างที่อยู่ติดกัน หลังจากนั้น พวกเราจะนั่งเรือยาง แล่นเข้าฝั่งอย่างเงียบ ๆ จากด้านหลังของเกาะร้าง แต่ต้องส่งทีมเล็ก ๆ ขึ้นไปสำรวจสถานการณ์ก่อน เมื่อรู้สภาพพื้นฐานแล้ว คนที่เหลือค่อยทยอยขึ้นฝั่ง
แผนปฏิบัติการครั้งนี้รัดกุมมาก ทุกคนเห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์
เกาะร้างในทะเลขาวอยู่ไม่ไกลจากน่านน้ำนอกชายฝั่งของจีน นั่งเฮลิคอปเตอร์สองสามชั่วโมงก็ถึง
เสิ่นชิงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มและต่ำลง ในใจอดสงสัยไม่ได้
เมื่อกี้ท้องฟ้ายังแจ่มใสไร้เมฆ ตอนนี้กลับมีเมฆดำทะมึนปกคลุม เดี๋ยว…คงไม่มีพายุฝนหรอกนะ
เสิ่นชิงรู้สึกกังวลอยู่บ้าง พายุฝนกลางทะเลไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
ก่อนออกเดินทาง เธอตรวจสอบสภาพอากาศทางทะเลเป็นพิเศษ แต่พยากรณ์อากาศไม่ได้กล่าวถึงว่าจะมีพายุฝน
ลู่เย่ชำเลืองมองโทรศัพท์มือถือของเสิ่นชิง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ทะเลขาวมีตำแหน่งทางภูมิศาสตร์พิเศษ สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว กลางทะเลใหญ่แบบนี้ พยากรณ์อากาศไม่แม่นยำหรอก”
ต่อมา ลู่เย่ถือปืน สูดกลิ่นอากาศลึกๆ
ลมทะเลเค็ม ๆ มีความเย็นแฝงอยู่ กลิ่นในอากาศเปลี่ยนไปแล้ว…มองดูหมอกเย็นที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำทะเล ลู่เย่พึมพำว่า “คงจะเจอพายุรุนแรงแน่ ๆ…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างตกใจ
ลู่เย่ยิ้มมุมปาก สายตาสงบนิ่งและผ่อนคลาย “แต่ไม่ต้องกลัว เรามีหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์คอยคุ้มครอง
หน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ชำนาญการรบทั้งทางบก ทางน้ำ และทางอากาศ สามารถเอาตัวรอดได้ในทุกสภาพแวดล้อมที่ยากลำบาก ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้า”
เมื่อพูดถึงหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ ใบหน้าของลู่เย่แสดงความภาคภูมิใจอย่างเบาบาง
ในตอนนี้ ชื่อเสียงของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ยังไม่โด่งดังมากนัก ถึงขนาดที่สวีลี่และเฉาเล่อยังไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
สวีลี่เอียงหัวมองไปที่ลู่เย่ด้วยสายตาที่มีความสงสัยอยู่นิดหน่อย “จริงเหรอ?”
เฉาเล่อก็ยังคงมีท่าทีสงสัย มองดูลู่เย่อย่างไม่แน่ใจ
สำหรับความสงสัยของทั้งสองคน ลู่เย่เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ เพราะเขารู้ว่าชื่อเสียงของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์จะต้องโด่งดังไปทั่วทั้งเก้าแคว้นในอนาคตอันใกล้นี้อย่างแน่นอน
เสิ่นชิงรู้สึกว่า ลู่เย่เปลี่ยนไปมากจริง ๆ กลายเป็นคนที่สุขุม มั่นคง มั่นใจ และสงบนิ่ง ดูมีพลังมาก ไม่ได้หุนหันพลันแล่นและอารมณ์ร้อนเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
เสิ่นชิงรำพึง กองทัพเป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆ สามารถเปลี่ยนก้อนหินให้กลายเป็นหยกได้
แต่เสียอยู่อย่างเดียว หน้าของลู่เย่กลับหนาขึ้นเรื่อย ๆ
“หึ่ม ๆ”
เสียงคำรามของเฮลิคอปเตอร์ดังแหวกผ่านหมอกทะเล บินไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่
เสิ่นชิงชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่าง สังเกตเห็นเมฆดำก้อนใหญ่กำลังม้วนตัวเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม
บนทะเล อากาศกำลังจะเปลี่ยนแปลงแล้ว!
Comments for chapter "บทที่ 413 หนาขึ้นเรื่อย ๆ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
