สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 405 เด็กที่วิ่งใต้แสงจันทร์

บทที่ 405 เด็กที่วิ่งใต้แสงจันทร์

“หลิงหลิง!”

เมื่อเห็นลิง ดวงตาของเสี่ยวอวี่ก็เปล่งประกายด้วยความยินดี

ลิงน้อยเกาก้นของมัน แล้วกระโดดขึ้นไปบนรั้วลวดหนาม จากนั้นก็กระโดดลงมาบนพื้นทราย

หลิงหลิงรับแอปเปิลจากมือของเสี่ยวอวี่ แล้วกินมันหมดในสองสามคำ จากนั้นก็ใช้แขนเรียวยาวของมันเกาะรั้วลวดหนาม พร้อมทำท่าทางให้เด็กทั้งสองปีนขึ้นไปเหมือนกับมัน

เสี่ยวอวี่ส่ายหัว พวกเธอไม่ใช่ลิงที่คล่องแคล่วว่องไว จะปีนขึ้นไปได้อย่างไร

ที่ประตูรั้วลวดหนามมีป้อมยาม และยามที่อยู่ในป้อมกำลังหลับสนิท

“หลิงหลิง ไปขโมยกุญแจมาสิ” เสี่ยวอวี่ชี้ไปที่กุญแจที่แขวนอยู่บนผนังป้อมยาม

ทุกคืนเสี่ยวอวี่จะแอบให้อาหารลิง เธอมักจะสั่งให้หลิงหลิงทำงานง่าย ๆ เช่น หยิบแก้ว เก็บของเล่น โยนกระดาษทิชชู่ลงถังขยะ…

หลิงหลิงฉลาดมาก และเก่งในการเลียนแบบ ไม่ว่าเสี่ยวอวี่จะสอนอะไร มันก็เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว “ไปขโมยกุญแจมาให้หน่อย แต่อย่าให้ใครจับได้นะ” เสี่ยวอวี่ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้หลิงหลิงอย่าส่งเสียงดัง

หลิงหลิงฉลาดมาก มันเข้าใจความหมายของเสี่ยวอวี่ แขนเรียวบางของมันเกาะชายคาแล้วแกว่งตัวเข้าไปในหน้าต่างของป้อมยามอย่างเบามือ

ไม่นานนัก หลิงหลิงก็คว้าพวงกุญแจยาวมาได้ แล้วกระโดดจากขอบหน้าต่างลงมาบนพื้นทราย

กุญแจส่องประกายวาววับภายใต้แสงจันทร์ สว่างไสวและสะดุดตามาก

“หลิงหลิง เก่งมาก” เสี่ยวอวี่หยิบขนมปังออกมาจากกระเป๋าให้หลิงหลิง แล้วหยิบกุญแจขึ้นมา เดินไปที่ประตูใหญ่ที่ถูกล็อกไว้

ตำแหน่งของกุญแจค่อนข้างสูง เสี่ยวอวี่เขย่งเท้าก็ยังเอื้อมไม่ถึง เธอมองไปที่ถูถูที่ยืนเซ่อ ๆ อยู่ข้าง ๆ “น้องชาย นายย่อตัวลงหน่อย พี่จะขึ้นไปยืนบนไหล่นาย”

ถูถูเชื่อฟังเสี่ยวอวี่มาก เขาย่อตัวลงอย่างว่าง่าย กลายเป็นแท่นให้เธอเหยียบ

เสี่ยวอวี่เหยียบบนไหล่ของถูถู ในที่สุดก็สอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจได้

คืนนี้เด็ก ๆ โชคดีมาก เสี่ยวอวี่ลองกุญแจเพียงสองดอกก็เปิดประตูตาข่ายเหล็กได้สำเร็จ

“เอี๊ยด…”ประตูเหล็กถูกดันเปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ เด็กสองคนวิ่งออกไปเหมือนลูกนกกลับรัง

หลิงหลิงก็วิ่งตามหลังเด็กทั้งสองไป กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข

เสียงประตูเหล็กที่ถูกเปิดออกปลุกยามที่ประตูให้ตื่น เขาถูตาที่ง่วงงุนแล้วมองไปที่ประตูใหญ่ตามความเคยชิน จากนั้นก็พบว่าประตูใหญ่เปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ อย่างน่าประหลาดใจ

เขาเงยหน้าขึ้นมองกำแพงอย่างรวดเร็ว พบว่ากุญแจของสถานพยาบาลหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ยามรู้สึกเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาที่แผ่นหลัง

แย่แล้ว!

ข่าวที่เด็กสองคนหนีออกไปสำเร็จ แพร่กระจายไปทั่วทั้งสถานพยาบาลภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ

เด็กอายุเจ็ดขวบคนหนึ่งและเด็กอายุสี่ขวบอีกคนหนึ่ง สามารถหลบหนีออกจากสถานพยาบาลได้สำเร็จ

พวกเขาทำได้อย่างไรกันแน่?

“ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบไปตามพวกเขามาเร็วเข้า! เด็กสองคนนั้นอาจหนีออกจากที่นี่ได้ แต่พวกเขาไม่มีทางหนีออกจากเกาะแห่งนี้ได้แน่!” ใบหน้าของหลุยส์ซีดเผือดด้วยความโกรธ

คนมากมายขนาดนี้แท้ ๆ แต่กลับดูแลเด็กแค่สองคนไม่ได้

ช่างเป็นกลุ่มคนที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ!

…

เมืองหางโจว สำนักงานตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง

เหว่ยจั๋ว ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นปาปารัซซี่อันดับหนึ่งของประเทศจีน ตอนนี้กำลังนั่งอย่างกระสับกระส่ายอยู่ในสำนักงาน

เค่ออวิ๋นรินน้ำให้เหว่ยจั๋วหนึ่งแก้ว เหว่ยจั๋วรีบลุกขึ้นทันที ยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างเก้อเขินพลางกล่าวว่า “ขอบคุณ ขอบคุณครับ ไม่ต้อง…ไม่ต้องสุภาพกับผมขนาดนี้หรอกครับ”

เค่ออวิ๋นเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย “หัวหน้าทีมของเราเรียกคุณมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ไม่ได้จะสอบสวนคุณหรอก คุณจะตื่นเต้นขนาดนี้ทำไม?”

ใบหน้าของเหว่ยจั๋วแดงขึ้นด้วยความอาย

เรื่องละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนอื่นน่ะ เขาทำมาไม่น้อยเลย สถานที่อันสว่างไสวและยิ่งใหญ่แบบนี้ สำหรับเขาแล้วรู้สึกกดดันมากจริง ๆ

นอกจากความกังวลที่แอบแฝงอยู่ ในใจของเหว่ยจั๋วยังมีความตื่นเต้นอยู่นิดหน่อย

เขาเป็นปาปารัซซี่ที่ทำงานอย่างไม่เปิดเผยมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับการต้อนรับจากเจ้าหน้าที่รัฐ

เสิ่นชิงเป็นใครกัน?

อายุยังน้อยแต่มีผลงานมากมาย คงมีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน

มีคนมากมายที่อยากเข้าใกล้เสิ่นชิง แต่ไม่มีโอกาส ทว่าตัวเขากลับได้รับเชิญให้มาประชุมร่วมกับคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิง

นี่เป็นเกียรติอย่างมหาศาลจริง ๆ

เสียงประตูสำนักงานเปิดออกดังเอี๊ยด

เสิ่นชิงเดินเข้ามาจากด้านนอก เธอเดินอย่างรวดเร็วไปหาเหว่ยจั๋ว ยิ้มมุมปากพลางพูดว่า “ยินดีที่ได้พบคุณ คุณเหว่ยจั๋ว ครั้งนี้เป็นเกียรติมากที่คุณมาแล้ว”

เหว่ยจั๋วแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ในทันที เขาโบกมือไปมาพลางพูดว่า “ไม่กล้า ไม่กล้า การได้ทำงานให้คุณเสิ่นถือเป็นเกียรติของเหว่ยจั๋วครับ”

เขายังอยากให้เสิ่นชิงมารบกวนเขามาก ๆ เสียด้วยซ้ำ

เสิ่นชิงแค่มารบกวนเขา ก็จะไม่มีใครมาหาเรื่องเขาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าสามารถสร้างความสัมพันธ์กับเสิ่นชิงได้ ต่อไปเขาก็จะสามารถยืดหลังตรงเป็นช่างภาพปาปารัสซี่ เอ๊ย ไม่ใช่ ยืนหลังตรงเป็นคนได้อย่างภูมิใจ

เขาไม่กลัวใครทั้งนั้น!

เสิ่นชิงสวมชุดเครื่องแบบอัยการ เหรียญตราบนหน้าอกส่องประกายระยิบระยับ เป็นสีทองอร่ามไปทั้งแผง

เหว่ยจั๋วแทบจะถูกเหรียญตราบนหน้าอกของเสิ่นชิงแยงตาจนบอด

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่า เสิ่นชิงคือดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ส่วนตัวเองเป็นเพียงหนูที่อยู่ในท่อระบายน้ำ ไม่เห็นแสงสว่าง

เหว่ยจั๋วถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

พระเจ้า! คนอย่างเขาจะสามารถอยู่ร่วมประชุมกับเสิ่นชิงได้จริงเหรอ?

นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม? เสิ่นชิงมองดูท่าทางตื่นเต้นของเหว่ยจั๋ว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แล้วยื่นมือไปหาเขา

“คุณเหว่ยจั๋ว อย่าตื่นเต้นไปเลย พวกเราก็เคยร่วมงานกันมาหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ?

และกระบวนการทำงานร่วมกันก็ราบรื่นมาก คุณได้ยอดวิวที่ต้องการ ส่วนฉันก็ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ หวังว่าครั้งนี้ พวกเราจะสามารถร่วมงานกันอย่างราบรื่นอีกครั้ง”

เหว่ยจั๋วจับมือกับเสิ่นชิงอย่างสั่นเทา “คุณเสิ่นชิงวางใจได้ พวกเราจะต้องร่วมงานกันอย่างราบรื่นแน่นอนครับ!”

พูดจบ เหว่ยจั๋วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเกาหัวแล้วพูดว่า “อ๊ะ ไม่ใช่… เอ่อ ผมขอถามก่อนนะ พวกเราจะร่วมงานอะไรกันแน่?”

…

ทะเลขาว เกาะที่โดดเดี่ยว

เด็กทั้งสองคนหนีออกจากสถานพยาบาลแล้ววิ่งอย่างบ้าคลั่งไปยังชายหาด

พระจันทร์สีขาวลอยเด่นอยู่เหนือทะเล ส่องให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดสว่างราวกับกลางวัน เด็กน้อยวิ่งไปได้สักพัก พละกำลังก็ค่อย ๆ หมดลง จึงชะลอฝีเท้าลง

เหงื่อที่อุ่น ๆ ผสมกับลมทะเล ถักทอให้เกิดเป็นค่ำคืนที่เหนียวเหนอะ

“พี่สาวครับ… ผมวิ่ง… วิ่งไม่ไหวแล้ว…”

ถูถูรู้สึกว่าน่องของตัวเองหนักขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะจมลงในทรายและดึงขึ้นมาไม่ได้

เขาเหนื่อยมาก เขาไม่อยากวิ่งอีกแล้ว

เสี่ยวอวี่ดึงถูถูให้ลุกขึ้น “ไม่ได้นะ รีบลุกขึ้นเร็ว พวกเราต้องรีบวิ่งไปที่ชายหาดเพื่อขอความช่วยเหลือ ถ้าปีศาจชุดขาวรู้ว่าพวกเราหนีไป พวกเขาจะตามมาทันเร็ว ๆ นี้แน่ นายอยากถูกจับกลับไปเหรอ?”

เมื่อนึกถึงพยาบาลชุดขาวที่น่ากลัวเหล่านั้น ถูถูปิดหูและส่ายหัวราวกับกลอง “ไม่เอา! ผมไม่อยากกลับไป!”

ภายใต้แสงจันทร์อันเย็นเยียบ เด็กน้อยสองคนพยุงกันและกัน วิ่งมุ่งหน้าไปยังชายหาด

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ที่ชายหาดไม่มีท่าเรือ ไม่มีเรือที่แล่นผ่านไปมา นอกจากทรายและคลื่น ไม่มีอะไรอยู่เลย