สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 406 การหนีล้มเหลว
บทที่ 406 การหนีล้มเหลว
หลิงหลิงไม่รู้ว่าเด็กทั้งสองคนจะทำอะไร มันแค่วิ่งตามหลังพวกเขาไป
เสียงคลื่นทะเลดังขึ้นเรื่อย ๆ เสี่ยวอวี่และถูถูรู้สึกได้รับกำลังใจ พวกเขาวิ่งไปข้างหน้าด้วยขาที่ก้าวยาวขึ้น
บนชายหาดที่เต็มไปด้วยแสงจันทร์ เด็กน้อยสองคนวิ่งอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งรอยเท้าเป็นแนวยาวไว้เบื้องหลัง รอยเท้าเหล่านั้นทอดยาวไปจนสุดปลายความมืด
พยาบาลดูแลทั้งหมดของสถานพยาบาลกำลังออกตามหาเด็ก พวกเขาเปิดไฟฉายและไล่ตามรอยเท้าบนพื้นทราย
จนถึงตอนนี้ พยาบาลดูแลจึงเข้าใจว่า ทำไมสถานพยาบาลถึงเก็บรักษาพื้นทรายโดยรอบเอาไว้
การติดตามเหยื่อบนพื้นทรายนั้นง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ในที่สุดเสี่ยวอวี่และถูถูก็วิ่งมาถึงชายทะเล ชายทะเลโล่งว่างและเงียบเหงา มืดสนิท
ไม่มีท่าเรือ ไม่มีประภาคาร ไม่มีเรือ และไม่มีผู้คน มีเพียงโขดหินที่ตั้งตระหง่านและคลื่นที่แตกกระจายเหมือนหยก หาดทรายขาวซีดจืดชืด พระจันทร์แขวนลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างเย็นชา
แผ่นหลังของเด็กทั้งสองชุ่มไปด้วยเหงื่อ เมื่อลมทะเลพัดมา ความหนาวเย็นก็แล่นไปทั่วร่าง
“พี่สาว…ไม่มีเรือเลย…” ถูถูเบิกตากว้าง พยายามมองหาเรือ
สิ่งที่เด็กทั้งสองไม่รู้ก็คือ เกาะแห่งนี้อยู่ห่างไกลจากเส้นทางเดินเรือหลัก จึงไม่มีทางที่จะมีเรือแล่นเข้ามาใกล้ที่นี่เลย
เสี่ยวอวี่ร่างกายโงนเงน เธอมองออกไปยังทะเลอย่างงุนงง จิตใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ทำไมถึง…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…
พวกเธอหนีออกมาจากสถานพยาบาลได้ แต่กลับหนีไม่พ้นเกาะแห่งนี้
ถูถูปีนขึ้นไปบนโขดหินริมทะเล พยายามมองออกไปไกล ๆ เขาหวังว่าจะมีเรือสักลำปรากฏขึ้นบนทะเล พาพวกเขาออกไปจากที่นี่
ถ้าแม่อยู่บนเรือลำนั้นด้วย ก็คงจะดีมาก
ทันใดนั้น! เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นพลันดังก้องในยามค่ำคืน “เจอแล้ว! พวกเขาอยู่ทางนั้น!”
นกทะเลบนชายฝั่งตกใจกับเสียงตะโกนนั้น พากันกระพือปีกบินหนีไปทางทะเล
จากนั้น ลำแสงสิบกว่าสายก็พุ่งตรงมาที่ตัวเสี่ยวอวี่และถูถูพร้อมกัน
พวกเขาถูกค้นพบแล้ว!
ใต้แสงจันทร์ แพทย์และพยาบาลทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาดูราวกับเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว ราวกับว่าอีกวินาทีต่อไปจะกระโจนเข้ามาฉีกร่างเด็กทั้งสองเป็นชิ้น ๆ
ถูถูตกใจกลัวพยาบาล เท้าลื่นพลัดตกลงไปในทะเล
ในขณะนั้นเอง คลื่นลูกหนึ่งซัดมาพอดี พัดพาเสี่ยวอวี่ที่มีสีหน้าตกใจกลัวไปด้วย
“อื้ออ… อื้ออ…”
น้ำทะเลเย็นเฉียบไหลเข้าปากและจมูก เด็กทั้งสองลอยขึ้นลงตามคลื่น
ถูถูตัวเบากว่าจึงพอลอยอยู่บนผิวน้ำได้ ส่วนเสี่ยวอวี่เพราะความกลัวจึงดิ้นรนสุดกำลัง ถูกกระแสน้ำดึงลงไปใต้ทะเล “อือ…พี่สาว…”
เด็กทั้งสองอยู่ไม่ไกลกัน ถูถูพยายามจะคว้าแขนของเสี่ยวอวี่ แต่คลื่นลูกหนึ่งซัดมา ถูถูจึงคว้าได้แค่สาหร่ายทะเลที่ลื่น ๆ เท่านั้น
โชคของเด็กทั้งสองคืนนี้ดูเหมือนจะหมดลงแล้ว เทพธิดาแห่งโชคชะตาก็ไม่โปรดปรานพวกเขาอีกต่อไป
ถูถูกลืนน้ำทะเลที่ทั้งขมและเฝื่อนเข้าไปเต็มท้อง ในที่สุดก็ตาพร่าและหมดสติไป
สถานการณ์ของเสี่ยวอวี่ก็ไม่ดีไปกว่ากัน เธอกลั้นหายใจในน้ำไม่ไหว หลังจากพ่นฟองอากาศออกมายาว ๆ ก็หมดสติไปเช่นกัน
เมื่อถูถูตื่นขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในกรงเหล็ก
ที่นี่คือห้องกักขังของสถานพยาบาล
ปกติแล้วเมื่อเด็ก ๆ ไม่เชื่อฟัง หรือทำผิด พวกเขาก็จะถูกขังในกรงและถูกอดอาหารอย่างหนักเป็นเวลาหลายวัน
เมื่อเด็ก ๆ หิวจัด พวกเขาก็จะต้องเลียนแบบเสียงหมาเห่า และขออาหารเหมือนหมา พอพวกพยาบาลที่ดูแลรู้สึกพอใจ พวกเขาก็โยนเมล็ดผลไม้เข้าไปสองสามเมล็ด แล้วมองดูเด็ก ๆ กินอย่างตะกละตะกลาม
ถูถูไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องอดอาหารอีกกี่วัน ริมฝีปากของเขาเต็มไปด้วยตุ่มเลือด
เสี่ยวอวี่ไม่ได้ถูกกักขัง แต่ได้รับการดูแลอย่างดีจากมิสเตอร์หลี่
เด็กคนที่มีรอยสักเสือที่หลังไม่ได้กลับมาอีกเลย
“น้องชายล่ะ น้องชายของฉันอยู่ไหน…”
เมื่อเสี่ยวอวี่ตื่นขึ้นมา เธอไม่เห็นถูถูเลย รู้สึกตกใจมาก
เธอกลัวว่าถูถูอาจถูกฆ่าไปแล้ว
มิสเตอร์หลี่พลิกแขนเสื้อของเสี่ยวอวี่ขึ้นอย่างไร้อารมณ์ จ้องมองรอยสักกุหลาบบนแขนของเธอ “ตราบใดที่เธอให้ความร่วมมือดี ๆ เด็กชายคนนั้นก็จะไม่เป็นอะไร”
เสี่ยวอวี่รู้ว่ามิสเตอร์หลี่หมายถึงอะไร เธอเม้มริมฝีปาก “ตราบใดที่พวกคุณไม่ทำร้ายถูถู คุณจะให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะให้ความร่วมมือ ฉันจะไม่กลัว”
เมื่อได้ยินดังนั้น มิสเตอร์หลี่ส่ายหัว “ไม่ เธอต้องกลัว เธอต้องกลัวสิ…”
ถูถูหิวโซมาก เขาไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว
นอกจากนี้เขายังดื่มน้ำทะเลเข้าไปเต็มท้อง น้ำทะเลทั้งขมทั้งเค็ม ตอนนี้เขารู้สึกคอแห้งลิ้นแห้ง อยากดื่มน้ำเป็นพิเศษ
ถูถูเลียริมฝีปากที่แห้งแตก มองพยาบาลข้าง ๆ อย่างน่าสงสาร
พยาบาลรู้ว่าถูถูอยากดื่มน้ำ เขาจงใจยืนอยู่หน้ากรง ดื่มน้ำแร่สองขวดอย่างรวดเร็ว จากนั้นยังเอาน้ำแร่อีกขวดที่เปิดแล้ววางไว้นอกกรง
ถูถูยื่นมือไปหยิบ แต่ไม่สามารถแตะถึงได้เลย
เขาได้แต่มองน้ำแร่ตรงหน้า พยายามกลืนน้ำลายสุดกำลัง
เนื่องจากเสี่ยวอวี่และถูถูหนีออกจากสถานพยาบาล พวกพยาบาลจึงถูกหลุยส์ลงโทษอย่างหนัก
ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาจึงระบายความโกรธใส่ถูถู
พวกเขาขังถูถูไว้สองวันสองคืน ระหว่างนั้นไม่ได้ให้น้ำแม้แต่หยดเดียว เด็กอายุสี่ขวบไม่สามารถทนต่อการทรมานแบบนี้ได้ ถูถูนอนอย่างอ่อนแรงอยู่ในกรง ก้มหัวลง
เขาหิวและกระหายมาก เขาอยากดื่มน้ำ อยากกินแอปเปิลและขนมปัง
ถูถูพยายามลุกขึ้นจากกรงอย่างยากลำบาก เอามือทั้งสองข้างวางบนซี่กรงเหล็ก มองไปที่พนักงานดูแลด้วยสายตาอ้อนวอน “ขอร้องละ ให้น้ำผมดื่มหน่อยได้ไหม…”
เมื่อเห็นถูถูทำท่าเหมือนลูกหมาที่กำลังกระดิกหางขออาหาร พยาบาลคนหนึ่งแสดงสีหน้าประหลาด
อยากดื่มน้ำเหรอ? ง่ายมาก…
“เคร้ง…”
พยาบาลที่ดูแลเตะชามเหล็กเก่า ๆ มาให้ แล้วแกะเข็มขัดกางเกง ฉี่ใส่ชาม
หลังจากฉี่เสร็จ เขาก็วางชามเหล็กไว้ในกรง ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นฉุนก็โชยขึ้นมาในกรงเหล็ก
พยาบาลคนอื่น ๆ เห็นแบบนั้นก็หัวเราะชอบใจ แต่เพราะไม่มีลิ้น เสียงหัวเราะของพวกเขาจึงแปลกมาก ได้ยินแค่เสียงฮ่อ ๆ เท่านั้น
ถูถูมองชามปัสสาวะที่ส่งกลิ่นเหม็นฉุน เบือนหน้าหนี พยายามกลืนน้ำลาย แต่ลำคอของเขาแห้งผากมาก ไม่มีน้ำลายเหลือให้กลืนลงไปได้เลย
ถูถูหดตัวอยู่ในกรง กอดเข่าตัวเอง ร้องไห้เบา ๆ
หลังจากที่พยาบาลออกไปจากห้องกักขัง จู่ ๆ ก็มีร่างเล็ก ๆ ขนฟูปรากฏขึ้นที่ช่องระบายอากาศของห้อง
“จี๊ด ๆ ๆ…”
เมื่อได้ยินเสียงจี๊ด ๆ ดังมาจากด้านบน ถูถูพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมองอย่างช้า ๆ
เป็นหลิงหลิง!
ลิงน้อยหลิงหลิงกระโดดไปมาบนคานเพดาน ดูมีความสุขมาก
จากนั้น มันก็กระโดดลงมาบนกรงแล้วโยนผลไม้สีแดงสดลงมาตรงหน้าถูถู
ถูถูหยิบผลไม้ขึ้นมากัดทันที น้ำรสเปรี้ยวอมหวานก็แผ่ซ่านไปทั่วลิ้นในทันใด
หลังจากกินผลไม้หมด ถูถูรู้สึกเหมือนได้ชีวิตใหม่ เขาพูดเสียงแหบแห้งว่า “หลิงหลิง พี่สาวใช้ให้เธอมาใช่ไหม?”
Comments for chapter "บทที่ 406 การหนีล้มเหลว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
