สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 401 พวกเขากำลังกินคน

บทที่ 401 พวกเขากำลังกินคน

“อะไรนะ? ยาเลียนแบบสารเอช5? สารเลว! บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกฉิบหาย!”

สวีลี่ได้ยินเรื่องนี้แล้วตกใจจนหลุดคำหยาบออกมา

เค่ออวิ๋นปิดปากแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เฉาเล่อรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าโลกนี้ช่างเหนือจินตนาการเหลือเกิน

เสิ่นชิงเคาะโต๊ะ ขมวดคิ้วพูดว่า “เมื่อมีคนกำลังผลิตยาเลียนแบบสารเอช5 ดังนั้นคดีเด็กหายหลายคดีในประเทศเมื่อเร็ว ๆ นี้ ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับคดีนี้ด้วย”

เธอคิดว่า หูถูถูอาจจะถูกกักขังอยู่ที่ไหนสักแห่ง และกำลังถูกบังคับให้สกัดเซรุ่ม

“น่าโมโห! พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้! พวกมันกำลังกินคนนะ!” เฉาเล่อโกรธจนต้องทุบโต๊ะหนึ่งที ทำให้ถ้วยชาบนโต๊ะสั่นกระทบกันเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

ต้องรู้ไว้ว่า เบื้องหลังยาแต่ละหลอด คือชีวิตที่มีลมหายใจหนึ่งชีวิต ที่ต้องตายไปอย่างหวาดกลัวท่ามกลางการทรมานอย่างโหดร้าย…

มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน! เค่ออวิ๋นสูดจมูกแล้วกัดฟันพูดว่า “น่าเสียดายที่การดักฟังไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานที่มีผลได้ ไม่อย่างนั้นเราคงจับคนเลวอย่างนายกเทศมนตรีเข้าคุกได้โดยตรง”

สวีลี่รีบพูดต่อทันทีว่า “ดังนั้นตอนนี้เราต้องรวบรวมหลักฐานเพื่อช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่ถูกทรมานโดยเร็วที่สุด”

เสิ่นชิงส่ายหน้า “น่าเสียดายที่คดีนี้ควรส่งต่อให้กองตรวจสอบ นี่ไม่ใช่หน้าที่ของเรา”

หน้าที่ของทีมตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงคือสืบสวนเรื่องผิดกฎหมายในวงการบันเทิง พวกเขาไม่สามารถจัดการคดียาย้อนวัยนี้ได้

ถ้าพวกเขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะถือว่าเป็นการก้าวก่ายอำนาจทางการปกครอง

“น่าโมโหจริง ๆ! ฉันอยากจับคนเลวพวกนี้เข้าคุกด้วยมือตัวเอง!” สวีลี่โกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ

“คุณเค่ออวิ๋นครับ มีจดหมายมาถึงสำนักงานของคุณ” พนักงานส่งของตะโกนเรียกสองครั้งจากนอกประตู

เค่ออวิ๋นเดินไปที่ประตู รับจดหมาย แล้วมองชื่อผู้ส่งตามความเคยชิน

ผลก็คือ การมองครั้งนี้ทำให้เค่ออวิ๋นยืนนิ่งอยู่กับที่ เพราะที่อยู่ของผู้ส่งดูแปลกตา แต่ลายมือผู้ส่งกลับคุ้นเคยมาก

เค่ออวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนไป รีบฉีกจดหมายเปิดออกทันที

ในจดหมายมีเอกสารอยู่หนึ่งฉบับ เค่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เป็นจดหมายร้องเรียนอีกฉบับ ผู้ส่ง…ก็คือคนลึกลับคนนั้นอีกแล้ว”

พอเค่ออวิ๋นพูดจบ ทุกคนต่างรู้สึกใจเต้นพร้อมกัน “เปิดดูเร็วเข้า!”

เค่ออวิ๋นส่งจดหมายร้องเรียนให้เสิ่นชิง

ในจดหมายร้องเรียนเขียนว่า

“ฉันขอร้องเรียนนักแสดงอาวุโสหลานเจียลี่ นางเอกดาวรุ่งฟานเสี่ยวชิง และดาราสาวชื่อดังกุ้ยซูเฟิน หลังจากรู้วิธีการผลิตยาย้อนวัยแล้ว พวกเขายังคงซื้อและใช้ยาย้อนวัยหลายครั้ง

พวกเขาเหล่านี้เพื่อรักษาความเยาว์วัยตลอดกาล จึงดื่มเลือดดูดไขกระดูกบนซากศพของเด็ก ถ้าไม่มีการซื้อขายก็จะไม่มีการฆาตกรรม หวังว่าคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงจะสอบสวนและลงโทษเรื่องนี้อย่างเข้มงวด”

ช่างเป็นโอกาสทองที่มาถึงจริง ๆ เสิ่นชิงกำลังกังวลว่า จะไม่มีโอกาสสอบสวนคดีนี้พอดี

มีจดหมายร้องเรียนฉบับนี้ การที่เธอจะสอบสวนคดีของนายกเทศมนตรีเจียงก็จะชอบธรรม

“ยอดเยี่ยมมาก! จดหมายร้องเรียนนี้มาได้ทันเวลาจริง ๆ!” สวีลี่และเค่ออวิ๋นปรบมือและร้องชื่นชม

เสิ่นชิงขมวดคิ้วและจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ผู้ร้องเรียนคนนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ ถึงได้รู้ความลับมากมายขนาดนี้

เสิ่นชิงรู้สึกแปลก ๆ ในใจอย่างฉับพลัน ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกที่ผิดพลาดหรือเปล่า เธอรู้สึกว่ามีคนกำลังชี้นำและจับตามองเธออยู่

หลังจากผ่านไปสักพัก เสิ่นชิงมองไปที่เค่ออวิ๋น “ตรวจสอบที่อยู่ผู้ส่งแล้วหรือยัง?”

เค่ออวิ๋นตอบอย่างจริงจัง “หัวหน้า ผมตรวจสอบแล้ว ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ปลอมจริง ๆ ครับ”

เสิ่นชิง “เดี๋ยวนายช่วยตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณรอบ ๆ ดูหน่อย ว่าจะสามารถหาร่องรอยของผู้ร้องเรียนได้หรือไม่ ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเวลาสืบเรื่องนี้”

เค่ออวิ๋นพยักหน้า “เข้าใจครับ!”

สวีลี่ไม่สามารถอดทนกับความคิดที่จะจับกุมและค้นบ้านได้อีกต่อไป เธอพูดอย่างร้อนรน “พี่เสินชิง แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอะไรกันล่ะคะ?”

เสิ่นชิงสูดหายใจลึก แล้วพูดอย่างช้า ๆ “ตอนนี้เราต้องเคาะภูเขาให้เสือตกใจ” ครึ่งชั่วโมงต่อมา หัวข้อข่าวบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียทั้งหมดก็เปลี่ยนไป

ข่าวที่น่าตกใจทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

#ช็อก! เพื่อรักษาความเยาว์วัยตลอดกาล ชนชั้นมหาเศรษฐีชาวประเทศ M ถึงกับทำร้ายเด็กเพื่อผลิตยา!#

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของจีนกับประเทศ M ตึงเครียดมาก ประเทศ M พยายามทำลายชื่อเสียงของจีนในเวทีระหว่างประเทศมาตลอด ตอนนี้ประเทศ M เกิดเรื่องอื้อฉาวสุดช็อก ชาวจีนทุกคนย่อมอยากฉวยโอกาสนี้เพื่อซุบซิบนินทา

ไม่นานต่อมา ‘สารเอช5’ ก็เป็นที่รู้จักกันทั่วในประเทศจีน

ตามมาด้วยคำศัพท์ที่เกี่ยวข้องอย่าง ‘ยาย้อนวัย’ ‘เซลล์สายพันธุ์อมตะ’ ที่ได้รับความสนใจอย่างมาก

ใต้หัวข้อข่าวเกี่ยวกับสารเอช5 และยาย้อนวัย ล้วนเต็มไปด้วยเสียงด่าทอ

ชาวเน็ต : โอ้โห! พวกเด็ก ๆ น่าสงสารมาก เรื่องนี้ทำให้ฉันเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อมนุษยชาติไปเลย ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!

ชาวเน็ต : อะไรคือสารเอช5 นี่มันยาอายุวัฒนะของปีศาจชัด ๆ! คนที่คิดค้นยานี้สมควรตกนรก!

ชาวเน็ต : พวกคนชั้นสูงที่เห็นแก่ตัว ชั่วร้าย โลภมาก และยืดอายุด้วยการดูดเลือดคนอื่น ทุกรูขุมขนของพวกเขาเต็มไปด้วยเลือดสกปรก! พวกเขาสมควรตายจริง ๆ!

ชาวเน็ต : ช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่น่าสงสารเหล่านั้นด้วย เราทุกคนล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน ทำไมบางคนถึงสามารถยืดอายุและสนุกสนานได้ ในขณะที่บางคน… กลับถูกกินโดยคนอื่น!

ชาวเน็ต : ถ้าไม่มีการซื้อขาย ก็จะไม่มีการฆ่า เราต้องต่อต้านสารเอช5 อย่างเด็ดขาด ควรบรรจุเรื่องนี้ไว้ในกฎหมายอาญา และลงโทษผู้ใช้สารเอช5 อย่างรุนแรง!”

บนอินเทอร์เน็ต ผู้คนต่างโกรธแค้น เสียงประณามประเทศ M ดังขึ้นเรื่อย ๆ

เศรษฐีและดาราทุกคนในประเทศ M ที่ใช้สารเอช5 ถูกขุดคุ้ยและด่าทออย่างรุนแรง

…

ที่เมืองหางโจว บ้านตระกูลเจียง

ภรรยาเจียงยังคงกระวนกระวายเรื่องพัสดุ เธอสงสัยว่าเรื่องนี้อาจเป็นฝีมือของนักข่าวจากปักกิ่งคนนั้น

อย่างไรก็ตาม มีเพียงนักข่าวคนนั้นเท่านั้นที่เคยเห็นใบหน้าที่แก่ชราของเธอ

เธอส่งคนไปสืบหาความเคลื่อนไหวของฟ่านเจี้ยน แต่ในช่วงไม่กี่วันนี้ฟ่านเจี้ยนทำงานล่วงเวลาที่บริษัทตลอด ไม่มีพฤติกรรมผิดปกติใด ๆ เลย

“คุณนายคะ โทรศัพท์จากคุณเจียงเยว่หลีค่ะ” แม่บ้านยื่นโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่หยุดให้กับภรรยาเจียง

เจียงเยว่หลีเป็นหลานสาวของภรรยาเจียง ทั้งสองสนิทสนมกันมาก

ภรรยาเจียงกำลังรู้สึกหงุดหงิด จึงรับโทรศัพท์อย่างไม่สบอารมณ์ “มีอะไรเหรอ? เยว่หลี เธอมีธุระอะไร?”

ปลายสายโทรศัพท์ เจียงเยว่หลีพูดอย่างลังเล “ป้า…ป้า ทำไมป้าไม่บอกหนูล่ะว่ายาย้อนวัยนั่น…มันผลิตขึ้นมาจากการทารุณเด็ก…”

พูดจบประโยคนี้ เจียงเยว่หลีก็แทบจะร้องไห้ออกมา

พระเจ้า! ตัวเองทำอะไรลงไป! ตัวเองกลายเป็น…กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการทารุณกรรมเด็กไปแล้ว

ถ้ารู้แต่แรกว่าวิธีการผลิตยาย้อนวัยนั้นโหดร้ายขนาดนี้ เธอคงไม่มีวันยอมฉีดมันเด็ดขาด

เจียงเยว่หลีร้องไห้คร่ำครวญ “ป้า มันบ้าเกินไปแล้ว…หนู…ฮือ ๆ ๆ…”

ภรรยาเจียงได้ยินดังนั้น จึงหัวเราะเยาะ “เธอร้องไห้ทำไม? ตอนนี้เธอดูเด็กเหมือนสาวน้อยอายุสิบเจ็ดสิบแปด เธอควรจะดีใจเสียมากกว่า

คนในโลกนี้มีมากมายเหมือนมดปลวก แต่พวกมดปลวกเหล่านั้นนอกจากกิน ๆ ดื่ม ๆ สิ้นเปลืองทรัพยากรแล้ว พวกมันยังทำอะไรได้อีกล่ะ? มดปลวกเหล่านั้นสามารถถูกใช้งานโดยพวกเรา และสามารถมีคุณค่า พวกมันควรจะรู้สึกโชคดีซะด้วยซ้ำ!”