สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 402 ลิงบนเกาะว่างเปล่า

บทที่ 402 ลิงบนเกาะว่างเปล่า

ภรรยาเจียงอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน จนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนชั้นสูงกว่าคนอื่น

เธอมองว่าพวกพ่อค้าแม่ค้า คนขายของข้างทาง คนกวาดถนน พนักงานต้อนรับในตึกสำนักงาน พนักงานบริการ หรือแม้แต่พวกมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ล้วนเป็นคนชั้นล่างทั้งสิ้น

สิ่งที่เกิดจากคนชั้นล่างก็ล้วนเป็นของชั้นต่ำ

มังกรเกิดจากมังกร หงส์เกิดจากหงส์ ลูกหนูก็ย่อมขุดรูเป็น

พวกของชั้นต่ำเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะสืบทอดอาชีพจากพ่อแม่ กลายเป็นคนทำงานที่มีชีวิตลำบาก

ไม่มีคุณค่าต่อความก้าวหน้าของสังคมแม้แต่น้อย

นอกจากสร้างขยะและสิ้นเปลืองทรัพยากรแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ส่วนเรื่องการพึ่งพาพวกเขาเพื่อกระตุ้นการบริโภคนั้นเหรอ?

มันเป็นไปไม่ได้เลย เพราะความมั่งคั่งอยู่ในมือของคนชั้นสูงทั้งหมด ดังนั้นภรรยาเจียงจึงไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใด แถมยังรู้สึกว่า เด็กเหล่านั้นสมควรตายแล้ว

เจียงเยว่หลีสะอื้นว่า “แต่…ป้าคะ…ฉันยังรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง พวกเราไม่ควรฉีดยาตัวนี้อีกต่อไป คนในอินเทอร์เน็ตต่างพูดกันว่า พวกเราเป็นปีศาจที่ดูดไขกระดูก พวกเขาสาปแช่งให้พวกเราตกนรกทันที…”

ภรรยาเจียงหัวเราะเยาะ “ฮึ ใครจะตกนรกก่อนกันยังไม่รู้เลย พวกนั้นทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนเพื่อเงินไม่กี่หยวน พอถึงวัยชราก็มีแต่โรคภัย พวกเขาต้องตกนรกก่อนพวกเราแน่ เธอจะไปโต้เถียงอะไรกับคนที่กำลังจะตายล่ะ?”

ภรรยาเจียงรู้สึกว่าตัวเองดูแลตัวเองได้ดี อีกทั้งยังมียาช่วย แน่นอนว่าต้องมีชีวิตยืนยาวกว่าคนทั่วไปอีกหลายสิบปี

เจียงเยว่หลีพูดเสียงอ่อย “ป้า…ฉันยังทำใจยอมรับไม่ได้…ยาแบบนั้น ต่อไปฉันไม่ใช้แล้ว”

ภรรยาเจียงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิดหวังจึงพูดว่า “ใครกันที่บอกว่าอยากอ่อนเยาว์ อยากสวย อยากครองใจสามี? ฉันบอกเธอนะ ยาตัวนี้ถ้าเธออยากหยุดก็หยุดสิ แต่เธอจะแก่เร็วมาก ฉันไม่ได้พูดเกินจริงหรอกนะ เธอลองดูก็ได้”

ปลายสายโทรศัพท์ เจียงเยว่หลีตกอยู่ในความเงียบ แล้วตอบรับเบา ๆ ก่อนจะวางสาย

“อ้อ ใช่แล้ว เรื่องนี้ เธอห้ามเปิดเผยแม้แต่คำเดียวออกไปข้างนอก ถ้าพวกเราเกิดเรื่อง สามีของเธอ น้องชายของเธอ ทุกคนจะต้องพัวพันด้วย แม้แต่อนาคตของลูกเธอก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย!”

ภรรยาเจียงเสริมอีกประโยค เธอกลัวว่าหลานสาวที่ใจอ่อนคนนี้จะทำให้เรื่องแย่ลง

เจียงเยว่หลีพูดเบา ๆ ว่า “ค่ะ…ป้า ฉันเข้าใจแล้ว พวกเราอยู่ในเรือลำเดียวกัน…”

…

สถานพยาบาล บนเกาะว่างเปล่าในทะเลขาว

เกาะว่างเปล่าที่ถูกปกคลุมด้วยราตรีอันเงียบสงัด เหมือนเรือน้อยที่ถูกลืมในมหาสมุทร โดดเดี่ยว เปล่าเปลี่ยว และตัดขาดจากโลกภายนอก

เพื่อให้เด็ก ๆ ฟื้นตัวเร็วที่สุด แพทย์ได้จ่ายยาแรงให้กับพวกเขา

ยามีผลทันที ทว่าก็มีผลข้างเคียงมากมาย แต่เด็ก ๆ เหล่านี้ในสายตาของสถานพยาบาลไม่ต่างอะไรกับขยะที่ใช้แล้วทิ้ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดถึงอนาคตของเด็ก ๆ เลย

เด็ก ๆ บนเกาะแห่งนี้ไม่มีอนาคตและไม่มีทางเติบโตขึ้นได้

ยาของเด็กหลายคนมีส่วนผสมของยานอนหลับ ดังนั้นเมื่อแสงจันทร์ปกคลุมหลังคา เด็กส่วนใหญ่จึงหลับใหล

เด็กหลายคนนอนไม่หลับสนิทแม้ในความฝัน พวกเขาขมวดคิ้วแน่น หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ราวกับกำลังเผชิญฝันร้ายที่น่ากลัวมาก

การถูกขังอยู่ในนรกบนดินเช่นนี้ ไม่มีเด็กคนไหนจะฝันดีได้

เด็กบางคนพึมพำไม่หยุดในความฝัน หากฟังอย่างตั้งใจจะได้ยินว่า พวกเขากำลังเรียกหาแม่…

หูถูถูตื่นขึ้นมาเพราะปวดปัสสาวะ เขาเปิดผ้าห่มเล็ก ๆ ของตัวเอง ค่อย ๆ คลานลงจากเตียง แล้วฉี่ใส่กระโถน

หากใครปัสสาวะรดที่นอนโดยไม่ตั้งใจในตอนกลางคืน วันรุ่งขึ้นจะถูกพยาบาลทุบตี

ดังนั้น ถูถูจึงรู้จักลงจากเตียงเพื่อหากระโถนตั้งแต่อายุเพียงสี่ขวบ

เขาไม่กล้าฉี่ในความฝัน เพราะหากฉี่ในความฝัน วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นมาก็จะเปียกที่นอน แล้วจะถูกปีศาจชุดขาวจับทุบตีอย่างรุนแรง ถูถูปัสสาวะเสร็จ เขามองไปที่เตียงของเสี่ยวอวี่ตามความเคยชิน

เขารู้สึกประหลาดใจที่พบว่าเสี่ยวอวี่ไม่ได้อยู่บนเตียง

ถูถูมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเสี่ยวอวี่

ยามที่ประตูกำลังงีบหลับ ไม่กังวลเลยว่าเด็ก ๆ จะหนีออกไป

รอบ ๆ สถานพยาบาลมีรั้วเหล็กล้อมรอบ แม้ว่าเด็ก ๆ จะมีความสามารถมากแค่ไหนในการปีนข้ามรั้วเหล็ก พวกเขาก็ไม่สามารถหนีออกจากเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้ได้

ถูถูมองไปที่ระเบียงทางเดินที่ถูกแสงจันทร์ส่องให้เป็นสีขาวเงิน หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็ก้าวออกไปอย่างกล้าหาญ

ถูถูเดินอย่างระมัดระวัง เขามองไปรอบ ๆ มองหาพี่สาวเสี่ยวอวี่

ทั้งสถานพยาบาลเงียบสงัด เหมือนสัตว์ประหลาดที่ซุกซ่อนอยู่ในความมืด

ถูถูรู้มานานแล้วว่า เขาถูกสัตว์ประหลาดกินไปแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เจ็บปวดทุกวัน

ไม่ว่าจะเป็นนิ้วมือที่ปวดหรือนิ้วเท้าที่ปวด ไม่ว่าจะปวดหัวหรือปวดตามร่างกาย

ถูถูเดินไปทั่วสถานพยาบาล ทุกครั้งที่เขาเดินมาถึงมุมหนึ่ง เขาจะเร่งความเร็วและวิ่งผ่านไป เขาหวังว่าจะได้เห็นพี่สาวเสี่ยวอวี่ที่ปลายมุม

เดินไปเรื่อย ๆ ถูถูก็มาถึงห้องมืดเล็ก ๆ ที่ทำให้เด็ก ๆ ทุกคนขวัญผวา

พวกเขาถูกทุบตี ถูกทารุณกรรม และถูกดูดเลือดออกจากร่างกายด้วยท่อยาว ๆ ที่นี่

เด็ก ๆ ทุกคนกลัวสถานที่นี้ เมื่อพวกเขาเข้ามาที่นี่ มันจะกระตุ้นความทรงจำที่น่ากลัวที่สุดในใจพวกเขา

ถูถูก็กลัวเช่นกัน เขาเกาะกำแพงและมองไปรอบ ๆ พยายามจะเลี่ยงที่นี่

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เขาก็ได้ยินเสียงจิ๊บ ๆ ดังมาจากห้องมืดเล็ก ๆ นั้น

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

“กินช้า ๆ นะ กินช้า ๆ พี่เอาของกินมาให้เยอะแยะเลย”

ดวงตาของถูถูเปล่งประกายขึ้นทันที นั่นคือพี่สาวเสี่ยวอวี่!

ถูถูกดความกลัวในใจเอาไว้ ก้าวเท้าเล็ก ๆ ของเขาวิ่งเข้าไปในห้องมืดเล็ก ๆ นั้น ในตอนนี้ห้องมืดถูกแสงจันทร์ส่องสว่างจ้า แสงสีเงินกระจายไปทั่วทุกหนแห่ง

เสี่ยวอวี่สวมชุดนอนสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เปื้อนคราบเลือด ผมยาวของเธอสยายประบ่า ถูกแสงจันทร์สีเงินขาวโอบล้อมเบา ๆ

ในอ้อมกอดของเธอมีลิงตัวเล็ก ๆ ขนฟูอยู่ตัวหนึ่ง

ลิงตัวน้อยมีแขนขายาว ผอมโซ หางยาวเรียวม้วนเป็นวงกลม ดวงตากลมโตหมุนไปมา

เสี่ยวอวี่กำลังใช้แอปเปิลและขนมปังป้อนลิงตัวน้อย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอาหารที่เธอประหยัดเก็บไว้จากมื้อกลางวัน

“พี่สาวเสี่ยวอวี่ ลิง…ลิง…” ถูถูชี้ไปที่ลิงตัวน้อย ดวงตาจ้องมองอย่างเหม่อลอย

สัตว์ชนิดนี้เขาเคยเห็นแค่ในสวนสัตว์และในโทรทัศน์เท่านั้น

บนเกาะมีสัตว์แค่สองชนิด ชนิดหนึ่งคือนกนางนวล อีกชนิดหนึ่งคือลิง

ดังนั้นบางครั้งที่มีลิงแอบเข้ามาในสถานพยาบาลเพื่อหาอะไรกิน จึงเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย

ลิงตัวน้อยขี้อายมาก เมื่อเห็นถูถู มันรีบคาบขนมปังในมือของเสี่ยวอวี่แล้วกระโดดขึ้นไปบนโคมไฟตั้งโต๊ะทันที จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนคานบ้าน แล้ววิ่งออกไปทางช่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว

“พี่สาว ลิงหนีไปแล้ว…” สายตาของถูถูดูเศร้าหมองลงเล็กน้อย

เสี่ยวอวี่ไม่คิดว่าถูถูจะตามมาที่นี่ได้ เธอตกใจจนอ้าปากค้าง แต่หลังจากนั้นก็รีบสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวอวี่กอดถูถูแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก หลิงหลิงจะมาเยี่ยมฉันอีกแน่นอน มันเป็นเพื่อนของฉันนะ!”

ทันทีที่เสี่ยวอวี่พูดจบ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้นจากนอกประตู

“พวกเธอสองคน กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?”