สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 397 จับไปเป็นธนาคารเลือด

บทที่ 397 จับไปเป็นธนาคารเลือด

ในวิดีโอช่วงที่สอง พยาบาลคนหนึ่งถือคีมเปื้อนเลือด และถอดเล็บมือของถูถูออกทั้งหมดอย่างโหดร้าย

จากนั้นก็คว้าเท้าเล็ก ๆ ของถูถู แล้วแทงไม้จิ้มฟันเข้าไปในร่องเล็บเท้าอย่างทารุณ

แม้แต่ผู้ใหญ่ยังเจ็บปวดจนต้องกระทืบเท้าเมื่อเล็บถูกแยกออกจากเนื้อ แล้วถูถูที่เป็นเด็กอายุแค่ 4 ขวบจะทนได้ยังไง

ตอนจบของวิดีโอ ถูถูนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ครอบครัวถูถูรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

“สวรรค์! ถูถูของฉันอายุแค่ 4 ขวบเอง ทำไมต้องทำกับเขาแบบนี้ด้วย! ทำไม!” แม่ของถูถูร้องไห้จนหมดสติไป

ตำรวจเชื่อว่าเป็นฝีมือของคนรู้จัก จึงสอบสวนทุกคนที่เคยติดต่อกับครอบครัวหู แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรเลย พ่อของถูถูถอนผมจนหัวล้าน แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าไปทำให้ใครไม่พอใจ

ตำรวจก็สืบสวนไอพีของอีเมลที่ส่งมาแล้ว แต่ที่อยู่เป็นของปลอม สิ่งเดียวที่ยืนยันได้คือคนส่งอีเมลอยู่ต่างประเทศ

ตอนนี้คดีไม่มีเบาะแสอะไรเลย

เสิ่นชิงจ้องมองวิดีโอ พลางขมวดคิ้วเบา ๆ

เธอพบรอยเข็มบนแขนของถูถู และรอยเข็มปรากฏอยู่ตรงตำแหน่งเส้นเลือดดำ

โดยทั่วไปแล้ว การเจาะเข็มเข้าเส้นเลือดดำจะทำเฉพาะตอนเจาะเลือดหรือให้น้ำเกลือเท่านั้น

เสิ่นชิงส่งภาพที่ตัดมาให้หมอที่รู้จัก หลังจากหมอสังเกตอย่างละเอียดแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า

“เทคนิคการเจาะเข็มค่อนข้างเชี่ยวชาญ และรอยเข็มอยู่ที่ข้อศอก สถานการณ์แบบนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าถูกเจาะเลือด”

เจาะเลือด?

สายตาของเสิ่นชิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

สวีลี่เคยพูดถึงว่า ยาย้อนวัยนั้นได้มาจากการทารุณเด็กเพื่อสกัดเอาซีรั่มหรือว่า… ถูถูถูกจับไปทำยาย้อนวัยแล้ว?

แต่ถ้าเด็กถูกจับไปเป็นธนาคารเลือด ทำไมถึงส่งวิดีโอการทารุณกรรมให้พ่อแม่ของถูถูด้วย

นี่ชัดเจนว่าเป็นการแก้แค้นโดยเจตนาจากคนรู้จัก

เสิ่นชิงเม้มริมฝีปาก หรือว่า…หรือว่าผู้ลักพาตัวได้ขายถูถูไปเป็นธนาคารเลือดแล้ว?

เสิ่นชิงบอกการคาดเดาของตัวเองกับตำรวจ ตำรวจไม่ได้ตัดความเป็นไปได้นี้ออกไป

คุณย่าตระกูลหูที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก เมื่อได้ยินว่า หลานชายอาจถูกศัตรูขายไปเป็นธนาคารเลือด ก็เป็นลมหมดสติไปอีกครั้งทันที

“ถูถูของฉัน เขายังเล็กแค่นั้น ถูกขังอยู่ในห้องมืด ถูกทุบตีทารุณ เขาจะยังมีชีวิตรอดไหม!”

แม่ของถูถูทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตบหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เธอร้องด้วยเสียงแหลมว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน! ฉันทำร้ายถูถู ฉันทำร้ายลูกชาย…”

แม่ของถูถูจมดิ่งลงสู่ความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง ลูกคือเลือดคือเนื้อที่หลุดออกมาจากตัวแม่ เมื่อลูกหายไป แม่ย่อมเจ็บปวดยิ่งกว่าใคร

การที่แม่ของถูถูตบหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่งนั้น ทำให้ทุกคนตกใจกลัว

เสิ่นชิงดึงแม่ถูถูให้ลุกขึ้นมา แล้วปลอบใจว่า “คนที่ทำร้ายถูถูคือพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น ไม่ใช่ความผิดของคุณ ถ้าถูถูถูกส่งไปเป็นธนาคารเลือดจริง ตอนนี้เขาคงไม่มีอันตรายถึงชีวิต

พวกมันคงไม่ปล่อยให้ถูถูตายง่าย ๆ หรอก แน่นอนว่า พวกมันจะต้องรักษาถูถู รอให้ถูถูหายดีก่อน แล้วค่อยสกัดเอาเซรุ่มอีกครั้ง”

นี่คือความโชคดีในความโชคร้าย

แม่ของถูถูได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นชิงพูดว่า “เรายังสามารถช่วยเด็กกลับมาได้ แค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย”

…

เกาะว่างเปล่าในทะเลขาว สถานพยาบาลส่วนตัว

หลังจากที่ถูถูเจ็บปวดจนสลบไป ก็ถูกเจาะเลือดเพื่อสกัดเซรุ่มอีกครั้ง เมื่อเขาตื่นขึ้นมา มือและเท้าของเขาถูกทาด้วยยาขี้ผึ้งแล้ว ทั้งตัวถูกพันจนกลายเป็นมัมมี่

เพื่อไม่ให้เด็ก ๆ เหล่านี้ตายไปง่าย ๆ แพทย์ในสถานพยาบาลจะใช้ยาที่แพงที่สุดและได้ผลดีที่สุด

ทุกครั้งที่เด็ก ๆ ถูกเจาะเลือด พวกเขาจะมีช่วงเวลาฟื้นตัว

ในช่วงฟื้นตัว เด็กเหล่านี้จะไม่ถูกส่งเข้าไปในห้องมืดเพื่อถูกทารุณกรรม

ยาขี้ผึ้งเย็น ๆ และยาระงับประสาททำให้ความรู้สึกเจ็บปวดของถูถูชาไป ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

เขาลืมตากว้าง มองสำรวจรอบ ๆ อย่างละเอียด

เขามาที่นี่ได้สิบวันแล้ว แต่นอกจากถูกพาไปห้องมืด เขาก็ไม่เคยออกจากห้องพักผู้ป่วยเลย

เขากลัวมาก เขาอยากหาแม่

ถูถูปิดปาก ร้องไห้อย่างไร้หนทาง

“อย่าร้องไห้สิ ถ้าพวกปีศาจเสื้อขาวได้ยินเสียงร้องไห้ของนาย พวกเขาจะตีก้นนายนะ…”

เสียงใสแจ๋วดังมาจากใต้เตียง เป็นเสียงของเด็กหญิงผมดำคนหนึ่ง

เด็กหญิงมีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนลูกท้อ ใบหน้าขาวผ่องน่ารักน่าเอ็นดู

เธอดูมีอายุราวเจ็ดขวบ นับว่าเป็นเด็กที่โตกว่าคนอื่น ๆ ที่นี่

ถูถูกะพริบตามองเธอ คิดในใจว่า พี่สาวคนนี้สวยจังเลย

จากนั้น ถูถูก็หยุดร้องไห้ และจ้องมองเธอไม่วางตา

แขนทั้งสองข้างของเด็กหญิงพันด้วยผ้าพันแผล เนื่องจากถูกเจาะเลือด ใบหน้าจึงซีดขาว

เมื่อเด็กหญิงเห็นว่าถูถูหยุดร้องไห้จริง ๆ เธอก็ยิ้มด้วยความดีใจ พูดว่า “ฉันรู้ว่านายเข้าใจที่ฉันพูด เพราะนายเหมือนฉัน มีผมสีดำเหมือนกัน!”

รอยยิ้มของเด็กหญิงดูสวยมาก มีรอยบุ๋มตื้น ๆ ที่มุมปากทั้งสองข้าง

รอยยิ้มของเธอเหมือนแสงอาทิตย์อบอุ่นที่ส่องเข้ามาในหัวใจของถูถู

ถูถูมองเธออย่างเหม่อลอย ในใจมีประโยคหนึ่งดังก้องซ้ำไปซ้ำมา พี่สาวคนนี้สวยจังเลย ถูถูพูดด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารัก ๆ ว่า “พี่สาว พี่สวยจังเลย… พี่เป็นนางฟ้าตัวน้อยหรือเปล่า?”

เด็กหญิงได้ยินแล้วหัวเราะคิกคัก “ฉันไม่ใช่นางฟ้าตัวน้อย ฉันชื่อเเสี่ยวอวี่ นายชื่ออะไรล่ะ?”

“ฉันชื่อถูถู ถูที่มาจากหนังสือน่ะ”

เสี่ยวอวี่พยักหน้า “งั้นอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ? ฉันอายุสิบขวบแล้วนะ!”

ถูถูได้ยินแล้วกลอกตาไปมาพูดว่า “ฉัน… ฉันอายุแปดขวบแล้ว!”

แปดขวบเป็นตัวเลขที่มากที่สุดที่ถูถูนึกออก

เด็ก ๆ ชอบอวดอ้างอายุของตัวเอง เหมือนจะทำให้ดูเก่งกว่า

เสี่ยวอวี่จริง ๆ แล้วอายุแค่เจ็ดขวบ แต่บอกว่าตัวเองอายุสิบขวบ

จริง ๆ แล้วถูถูอายุแค่สี่ขวบ แต่ก็บอกว่าตัวเองอายุแปดขวบ

เสี่ยวอวี่เอียงหัวมองดูถูถูที่ตัวเล็กเท่าเมล็ดถั่ว “โอ้โห นายอายุแค่แปดขวบเองเหรอ งั้นนายก็เด็กกว่าฉันตั้งเยอะ! ตั้งแต่นี้ไป นายก็เป็นน้องชายฉัน ฉันก็เป็นพี่สาวนายนะ!”

ถูถูพยักหน้าอย่างแรง แล้วร้องเสียงเล็ก ๆ ว่า “พี่สาวเสี่ยวอวี่”

เสียงเรียกพี่สาวเสี่ยวอวี่นี้ ทำให้เด็กหญิงรู้สึกปลื้มปริ่ม

เธอกอดคอถูถูไว้แน่น แล้วจูบแก้มเขาเบา ๆ “น้องชายตัวจิ๋ว”

“เอี๊ยด ๆ…เอี๊ยด ๆ…”

เสียงล้อเลื่อนดังมาจากระเบียงทางเดิน

ครู่ต่อมา พยาบาลคนหนึ่งเข็นรถอาหารเข้ามาในห้องพักฟื้นของเด็ก ๆ

บนรถอาหารมีอาหารหลากหลายชนิด มีทั้งข้าวโพด ขนมปัง ช็อกโกแลต ไข่ โยเกิร์ต ผลไม้…

สถานพยาบาลให้อาหารที่หลากหลายแก่เด็ก ๆ ธนาคารเลือดเหล่านี้มาโดยตลอด ไม่เคยตระหนี่ในเรื่องอาหารการกินเลย

ท้ายที่สุดแล้ว วัวนมก็ต้องกินดีถึงจะให้น้ำนมได้ดี คนก็เช่นกัน

เพียงแต่ว่า สิ่งที่พวกเขาผลิตคือเลือด เมื่อเด็ก ๆ เห็นพยาบาลในชุดสีขาวเดินเข้ามา พวกเขาก็ร้องไห้และหดตัวเข้าไปในมุมห้องทันที

ความทรงจำเกี่ยวกับการถูกทารุณกรรมและถูกทุบตีถูกปลุกขึ้นมาในทันใด

พยาบาลในชุดป้องกันสีขาวดูเหมือนปีศาจสีขาวในสายตาของเด็ก ๆ

พยาบาลเคาะรถเข็นอาหารสองครั้ง เป็นสัญญาณให้เด็ก ๆ เข้าแถวรับอาหาร

เด็ก ๆ กลัวพยาบาลจนไม่กล้าเข้าไปใกล้ พวกเขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวตามมุมห้อง ใต้เตียง และในผ้าห่ม

พยาบาลในชุดสีขาวลากเด็ก ๆ ออกมาทีละคน แล้วยัดอาหารใส่มือพวกเขาอย่างรุนแรง

เด็กบางคนปฏิเสธที่จะกิน ก็จะถูกถอดกางเกงและตีก้นต่อหน้าคนอื่น

ถ้ายังไม่ยอมกินอาหาร ก็จะถูกลากไปให้น้ำเกลือ

“พวกเราต้องกินอาหารให้อิ่ม จะได้มีแรงหนี” เสี่ยวอวี่กระซิบที่ข้างหูของถูถู

ถูถูเบิกตากว้าง “อะ…อะไรคือการหนี?”

เสี่ยวอวี่รีบปิดปากของถูถูไม่ให้เขาพูด

โชคดีที่พยาบาลชุดขาวไม่เข้าใจภาษาจีน ทั้งสองจึงรอดพ้นจากอันตรายไปได้

เด็กที่กล้าหนี หญ้าบนหลุมศพของพวกเขาคงสูงถึงสามเมตรแล้ว!

แต่ดูเหมือนพวกพยาบาลเหล่านี้จะไม่กังวลว่าเด็ก ๆ จะหนีไป การเฝ้าระวังจึงค่อนข้างหละหลวม

ท้ายที่สุดแล้ว สถานพยาบาลนี้ล้อมรอบด้วยทะเล แม้เด็ก ๆ จะสามารถวิ่งออกจากสถานพยาบาลได้ ก็ไม่มีทางหนีออกจากเกาะที่ว่างเปล่าแห่งนี้ได้