สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 396 ปีศาจในโลกมนุษย์

บทที่ 396 ปีศาจในโลกมนุษย์

ฟ่านเจี้ยนได้รับบาดเจ็บภายนอกเพียงเล็กน้อย และหายดีภายในไม่กี่วัน

ในช่วงเวลานี้ เสิ่นชิงมาเยี่ยมเขาบ่อย ๆ ทำให้ฟ่านเจี้ยนรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

“คุณเสิ่นชิง คุณเป็นคนดีจริง ๆ พอผมหายดี ผมต้องมอบธงขอบคุณให้คุณแน่นอน!”

ฟ่านเจี้ยนจับมือเสิ่นชิงไว้ ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก

“อีกสองสามวันฉันจะกลับเมืองหางโจวแล้ว ถ้าคุณเจอปัญหาอะไรในเมืองหลวงอีก ให้บอกชื่อฉันได้เลย”

ฟ่านเจี้ยนถือเป็นพยานสำคัญคนหนึ่ง เสิ่นชิงจึงต้องคุ้มครองเขาไว้แน่นอน

ตอนนี้ เสิ่นชิงได้สร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ของตัวเองขึ้นมาแล้ว เธอมีที่พึ่งมากมายในเมืองหลวง

พอฟ่านเจี้ยนได้ยินว่าเสิ่นชิงจะไป เขารีบหยิบกล้องถ่ายรูปที่ซื้อมาใหม่ขึ้นมา ตะโกนว่าอยากถ่ายรูปคู่กับเสิ่นชิง

ดังนั้น พยาบาลสาวคนหนึ่งในห้องพักผู้ป่วยจึงทำหน้าที่เป็นช่างภาพ แชะ! เสียงถ่ายภาพดังขึ้น และภาพถ่ายหมู่ก็ถูกบันทึกลงบนหน้าจอกล้อง

พยาบาลสาวชี้ไปที่หน้าจอพลางหัวเราะคิกคักพูดว่า “คุณนักข่าว ทำไมคุณดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่ล่ะ ลืมตาหน่อยสิ!”

ฟ่านเจี้ยนพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “ผมลืมตาแล้วนะ! ตาผมเปิดอยู่! อะไรกันที่ไม่ตื่น? ผมแค่ตาเล็กเท่านั้นเอง!”

ในช่วงที่ฟ่านเจี้ยนอยู่โรงพยาบาล พยาบาลเสี่ยวอวี้เป็นคนดูแลเขาตลอด ทั้งสองคนพูดคุยกันไปมา จนเกิดประกายความรู้สึกบางอย่างขึ้น

ทุกครั้งที่เสิ่นชิงมาเยี่ยม เธอจะเห็นทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่เสมอ

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกัน เสิ่นชิงก็เดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ เธอมองไปที่พืชที่งอกออกมาจากต้นไม้แห้งนอกหน้าต่าง แล้วพึมพำว่า “โอ้ ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว…”

“กริ่ง กริ่ง…”

โทรศัพท์ของเสิ่นชิงดังขึ้น

เสิ่นชิงก้มลงมอง เป็นสายจากแม่ของถูถู

เสิ่นชิงเพิ่งรับสาย ก็ได้ยินเสียงแม่ของถูถูพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “ถูถู… มีข่าวของถูถูแล้ว…”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เสิ่นชิงรู้สึกดีใจในใจ ดีจังเลย หลายวันมานี้ ในที่สุดก็มีเบาะแสของถูถูแล้ว

เสิ่นชิงกำลังจะถาม ทางปลายสายก็ระเบิดเสียงร้องไห้อย่างปวดร้าวออกมา แม่ของถูถูร้องครวญครางว่า “แต่มันเป็นข่าวร้าย ถูถู…ลูก ถูถูของฉัน…”

หัวใจของเสิ่นชิงเต้นแรง เธอรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นชิงรีบกลับมาที่บ้านพักในเขตทหาร

ที่บ้านตระกูลหูมีตำรวจมาไม่น้อย ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เสียงร้องไห้ของแม่ถูถูและคุณย่าตระกูลหูดังสนั่นหวั่นไหว

บ่ายวันนี้ โทรศัพท์มือถือของแม่ถูถูได้รับอีเมลทางอินเทอร์เน็ตอย่างกะทันหัน ในอีเมลไม่มีข้อความใด ๆ เหลือไว้ มีเพียงวิดีโอที่เบลอ ๆ หนึ่งคลิป

ในวิดีโอ หูถูถูถูกขังอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

มีคนสวมชุดป้องกันสีขาวคนหนึ่ง ถือแส้ที่มีหนามแหลมคมฟาดถูถู ทุกครั้งที่แส้ฟาดลงมา มันก็จะกัดเนื้อเถือหนังของหูถูถูไปทีละชิ้น

ทุกครั้งที่แส้ฟาดลงมาก็ทำให้เลือดออก หูถูถูถูกตีจนร้องไห้โฮไม่หยุด

หลังจากที่หูถูถูร้องไห้จนหมดสติ คนงานที่สวมหน้ากากก็สาดน้ำเย็นใส่ตัวเขา แล้วก็ตบหน้า เตะท้อง กดหัวกระแทกกำแพง

เด็กน้อยอายุเพียงสี่ขวบ ถูกทุบตีทารุณอย่างโหดร้ายในห้องมืด

วิดีโอมีความยาวเพียงสามนาที แต่ทุกคนรู้ดีว่า การทารุณกรรมนั้นต้องใช้เวลานานกว่าสามนาทีแน่นอน

แม่ของถูถูดูได้เพียงสองวินาทีก็หัวใจหยุดเต้น ตาเหลือกขาวหมดสติไป

คุณย่าที่เห็นหลานชายถูกทารุณกรรมทุบตี ก็เป็นลมหมดสติไปทันทีเช่นกัน

เมื่อทั้งสองคนฟื้นขึ้นมา ก็กอดกันร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

พวกเขาได้แต่มองดูเด็กถูกทารุณกรรม ถูกทุบตี โดยที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ไม่มีพ่อแม่คนไหนกล้าดูวิดีโอที่ลูกของตัวเองถูกทารุณกรรมจนจบ การดูวิดีโอแบบนี้เป็นการทรมานสำหรับพวกเขา

“พวกสารเลว! สารเลว! พวกมันกล้าทำแบบนี้กับถูถูของฉัน ฉันจะฆ่าพวกมันให้ตาย ฉันจะฆ่าพวกมันให้ตาย!”

แม่ของถูถูทนความเจ็บปวดไม่ไหว เธอคว้ามีดทำครัวและเริ่มฟันอากาศอย่างบ้าคลั่ง หมอต้องฉีดยาระงับประสาทให้เธอถึงได้สงบลง

คุณย่าปิดหน้าอกร้องไห้จนตาแดง “พวกเขาทำได้ยังไง ทำไมถึงโหดร้ายขนาดนี้! พวกเขาเลวยิ่งกว่าหมูหมา เลวยิ่งกว่าเนื้อหมูด้วยซ้ำ! หลานชายของฉัน…”

พ่อของถูถูยังดูใจเย็นกว่า แต่ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด

พ่อของถูถูกำหมัดแน่น ร่างกายตึงเครียด ทั้งตัวเขาเหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

เสิ่นชิงดูวิดีโอจบแล้วก็สูดหายใจเฮือกใหญ่

คนในวิดีโอนั้นสนุกกับการทรมานเด็กอย่างแท้จริง

พวกเขาคือปีศาจตัวจริง!

ตำรวจวิเคราะห์ว่าวิดีโอนี้น่าจะเป็นวิดีโอที่อาชญากรส่งมาเพื่ออวดโฉม จุดประสงค์ก็เพื่อทรมานตระกูลหู ทรมานญาติของถูถู

ดังนั้น การหายตัวไปของหูถูถูจึงมีความเป็นไปได้สูงว่า เป็นการแก้แค้นโดยเจตนาของศัตรูของตระกูลหู

ตระกูลหูมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้านมาโดยตลอด พ่อแม่ของถูถูเป็นผู้มีความรู้สูง ปกติก็สร้างความสัมพันธ์อันดีกับคนในที่ทำงาน

พ่อแม่ของถูถูคิดทบทวนแล้วก็นึกไม่ออกว่าเคยสร้างศัตรูกับใคร

“น่าโมโห! น่าโมโห! น่าโมโห!”

พ่อของถูถูกระชากผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง “ถ้าจะแก้แค้น ก็มาเอากับฉันสิ! ฉันยืนอยู่ตรงนี้ให้ฟันเลย! อย่า…อย่าทำร้ายลูกของฉัน!”

แม่ของถูถูคุกเข่าลงกับพื้นก้มหัวคำนับซ้ำ ๆ ปากร้องไห้คร่ำครวญ “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร และไม่รู้ว่าตระกูลหูทำอะไรผิดต่อคุณ ฉันขอก้มหัวให้คุณ ขอโทษคุณ ขอร้องเพียงแค่คุณอย่าทำร้ายลูกของฉันอีกเลย”

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงมืดครึ้มต่ำลง บรรยากาศหดหู่มาก

ทั้งค่ายทหารเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงร้องไห้อย่างเศร้าสลด

ตำรวจดูวิดีโอบันทึกภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบรอบ พวกเขาต้องการคาดเดาสถานที่กักขังถูถูจากรายละเอียดในวิดีโอ แต่น่าเสียดายที่ห้องมืด ในวิดีโอนั้นดูธรรมดามาก และคนลักพาตัวก็ใส่เสื้อผ้าปกปิดอย่างมิดชิด ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ ทำให้ตำรวจไม่สามารถรับข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากวิดีโอนั้นได้

หลายวันต่อมา สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น คนลักพาตัวได้ส่งวิดีโอชุดที่สองมาให้

เนื้อหาของวิดีโอชุดที่สองนั้นมีความรุนแรงและโหดร้ายมากขึ้น แม้แต่พ่อของถูถูเองก็ยังเป็นลมหมดสติไปหลังจากดูเพียงแค่สองสามวินาที