สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 380 ผู้แจ้งเบาะแสลึกลับ (รีไรต์)

บทที่ 380 ผู้แจ้งเบาะแสลึกลับ (รีไรต์)

เสิ่นชิงได้ยินแล้วตกใจเล็กน้อย “อะไรนะ? ผู้แจ้งเบาะแสคดีกระเป๋าถือกระดูกมนุษย์และคดีเด็กฝึกไอดอลเป็นคนเดียวกัน? เธอรู้ได้ยังไง?”

ปลายสายโทรศัพท์ สวีลี่หยุดชั่วครู่แล้วตอบว่า “พี่เสิ่นชิง ในช่วงที่พี่เข้าโรงพยาบาล พวกเราได้จับดาราดังหลายคนที่หลบเลี่ยงภาษีตามจดหมายแจ้งเบาะแสนิรนาม หนึ่งในนั้นคือนักแสดงหญิงหน้าใหม่ หลงเมิ่งอวี้

หลงเมิ่งอวี้โกรธแค้นหลังถูกตรวจสอบ อยากแก้แค้นผู้แจ้งเบาะแสนิรนาม จึงจ้างนักสืบสืบหาจุดส่งจดหมายแจ้งเบาะแส

พวกเราคอยสังเกตหลงเมิ่งอวี้อยู่ตลอด จึงพบเรื่องนี้

หลังจากนั้น เราตรวจสอบกล้องวงจรปิดในบริเวณนั้น พบว่าผู้แจ้งเบาะแสส่งจดหมายแจ้งเบาะแสหลายครั้ง

ฉันตรวจสอบวันที่ในแฟ้มเอกสาร พบว่าคดีใหญ่เหล่านั้นล้วนถูกแจ้งเบาะแสโดยคนลึกลับคนนี้”

เสิ่นชิงหรี่ตามองอย่างเย็นชา “นักแสดงหญิงหน้าใหม่หลงเมิ่งอวี้? ไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้มาก่อนเลย วงการบันเทิงสร้างดาราเร็วเหมือนนั่งจรวดเลยนะ…”

สวีลี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พี่เสิ่นชิง! นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือผู้แจ้งเบาะแสคนนั้นที่รู้เรื่องภายในมากมายขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

ในกล้องวงจรปิด ผู้แจ้งเบาะแสลึกลับคนนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำ ใส่แว่นกันแดด หมวก และหน้ากากอนามัย ปกปิดใบหน้ามิดชิด ไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง”

เสิ่นชิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “มองจากรูปร่างไม่สามารถบอกเพศได้เลยเหรอ? ผู้ชายมักจะตัวใหญ่กว่า ไหล่กว้างชัดเจน น่าจะแยกแยะได้ง่ายนะ”

“เอ่อ คนที่แจ้งความนั้นตั้งใจปกปิดตัวตน รูปร่างอาจจะถูกปลอมแปลงและปรับแต่ง จากข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้ ยังไม่สามารถสรุปได้”

ด้วยทัศนคติที่รอบคอบ สวีลี่ไม่กล้าด่วนสรุป

เสิ่นชิงครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า “เธอไปตรวจสอบบุคคล บริษัท และห่วงโซ่อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับคดีเหล่านี้สิ พวกเขาต้องมีจุดร่วมกันแน่ ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของสวีลี่ก็เปล่งประกายทันที รีบพูดว่า “ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว พี่เสิ่นชิง คุณจะกลับเมืองหางโจวเมื่อไหร่คะ พวกเราจะไปรับคุณ!”

“ก็ในอีกไม่กี่วันนี้แหละ รอให้ฉันตรวจร่างกายครั้งสุดท้ายเสร็จ ก็จะกลับเมืองหางโจวเลย”

เสิ่นชิงตอบพลางเปิดดูปฏิทินในโทรศัพท์ แล้วก็ตกใจว่า อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว

เสิ่นชิงรำพึง เวลาช่างผ่านไปเร็วจริง ๆ ปีนี้ของเธอผ่านเรื่องราวที่วกวนและน่าตื่นเต้นมากมาย

หวังว่าปีหน้าจะราบรื่น และทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

…

สามวันต่อมา ณ สนามบินเมืองหลวง

เฉียวอวี่หรานและคุณย่าของเสิ่นชิงยืนส่งเสิ่นชิงที่กำลังจากไป โดยมีคุณตาหลินยืนอยู่ข้าง ๆ

เสิ่นชิงเพิ่งเดินออกไปไม่ไกล เฉียวอวี่หรานก็วิ่งไล่ตามมาทันที แล้วกอดขาเสิ่นชิงไว้แน่น

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉียวอวี่หรานกลมป้อม ดวงตาโตใสแจ๋วกะพริบไปมา เธอเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ป้าคะ ป้าจะกลับมาฉลองปีใหม่ไหมคะ? อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้วนะคะ”

พูดไปพูดมา เฉียวอวี่หรานก็ก้มหน้าลง เสียงมีแววสะอื้น “พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่กับหนู ป้าจะอยู่กับหนูช่วงปีใหม่ได้ไหมคะ…”

พอนึกถึงโจวอวิ๋น เสิ่นชิงก็อดกังวลไม่ได้

โจวอวิ๋นหายตัวไปราวกับหายไปจากโลก ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย

คุณตาหลินใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี ตรวจสอบทุกที่ในจีนอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบร่องรอยของโจวอวิ๋นเลย

เสิ่นชิงรู้ดีถึงความสามารถของคุณตาหลิน คนที่แม้แต่เขายังหาไม่เจอ มีความเป็นไปได้แค่สองอย่าง

หนึ่งคือคน ๆ นั้นตายไปแล้ว อีกความเป็นไปได้หนึ่งคือ คน ๆ นั้นอยู่ต่างประเทศ

เมื่อพิจารณาจากข้อความที่โจวอวิ๋นส่งมาแล้ว เธอน่าจะปลอดภัย เสิ่นชิงมีแนวโน้มที่จะเชื่อในความเป็นไปได้อย่างหลัง

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเฉียวอวี่หราน

เสิ่นชิงยื่นมือไปบีบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ “ฉันจะพยายามกลับมาให้ทันช่วงปีใหม่”

เฉียวอวี่หรานพยักหน้าน้อย ๆ ในที่สุดก็ยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเศร้าหมอง

เสิ่นชิงรู้ว่า เฉียวอวี่หรานกำลังคิดถึงพ่อแม่

เด็กน้อยคนหนึ่ง พ่อกลายเป็นคนป่วยที่ไม่รู้สึกตัว แม่หายตัวไปไม่รู้ชะตากรรม และยังต้องเผชิญกับอันตรายที่ไม่รู้

ช่างน่าสงสารจริง ๆ

เสิ่นชิงก้มตัวลงอุ้มเฉียวอวี่หรานขึ้นมา แนบแก้มกับเธอแล้วพูดว่า “อวี่หราน ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ป้าจะอยู่เคียงข้างหนูเสมอ หนูไม่ต้องกลัวนะ”

ตอนนี้สิ่งที่เธอสามารถให้คำมั่นสัญญากับอวี่หรานได้ก็มีเพียงเท่านี้

“เรามาเกี่ยวก้อยกันนะ”

นิ้วมือใหญ่และเล็กสองนิ้วเกี่ยวกันไว้ในที่สุด เฉียวอวี่หรานก็โบกมือราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย “ลาก่อนค่ะป้า หนูจะคอยดูแลคุณย่าทวดเอง ไม่ให้ท่านสูบบุหรี่หรือดื่มเหล้า”

เสิ่นชิงยิ้มพลางพยักหน้า “อืม มีอวี่หรานอยู่ข้าง ๆ คุณย่าทวด ป้าก็วางใจขึ้นเยอะเลย”

หลังจากบอกลาทุกคนแล้ว เสิ่นชิงก็ขึ้นเครื่องบินกลับเมืองหางโจว

เพิ่งลงจากเครื่องบิน เสิ่นชิงก็เห็นร่างคุ้นตาหลายคน

เฉาเล่อ สวีลี่ เค่ออวิ๋น และคนอื่น ๆ มารับเธอ

สวีลี่ตะโกนอยู่ในรถว่าจะพาเสิ่นชิงไปฉลองต้อนรับ

“ไปกันเถอะ! พวกเราหาร้านอาหารดี ๆ กินกันสักมื้อ! ต้อนรับพี่เสิ่นชิงกลับมา!”

เสิ่นชิงยิ้มน้อย ๆ พูดว่า “ฉันก็ไม่ได้กลับมาครั้งแรกนี่นา จะต้อนรับอะไรกัน”

ระหว่างคุยหัวเราะกัน รถก็แล่นเข้าสู่ตัวตัวเมือง เมืองหางโจวยังคงคึกคักและเจริญรุ่งเรืองเหมือนเดิม

ฤดูหนาวของหางโจวต่างจากทางเหนือ แม้อากาศจะชื้นเย็นและมืดครึ้ม แต่ก็ยังเขียวชอุ่มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ช่างมีบรรยากาศของบทกวีและภาพวาดจริง ๆ เมื่อผ่านถนนอาหารสตรีตฟู้ด ทุกคนได้กลิ่นหอมฟุ้งของเส้นผัด

เสิ่นชิงสูดดมกลิ่นอย่างเคลิบเคลิ้ม ช่างหอมจริง ๆ

กลิ่นอายของชีวิตผู้คน ช่างปลอบประโลมจิตใจคนธรรมดาที่สุด

อาหารอร่อยที่สุดของเมืองหางโจว ซ่อนอยู่ในร้านเล็ก ๆ ตามตรอกซอกซอย ไฟแรง ตะหลิวเหล็ก กระทะเหล็ก วัตถุดิบกระทบกันดังเคล้ง ผัดออกมาเป็นกลิ่นหอมที่วิเศษที่สุด

สวีลี่ “นี่คือถนนอาหารสตรีตฟู้ดที่เพิ่งเปิดใหม่ของเมืองหางโจว มีอาหารหลากหลายชนิด การค้าขายก็ดีมากเลยนะ”

เสิ่นชิงไม่ได้ตั้งใจจะลงจากรถ แต่เธอกลับเห็นร่างที่คุ้นเคยมากที่มุมถนน

“เฉาเล่อ จอดรถ จอดรถ!” เสิ่นชิงรีบตะโกนให้จอด

ไม่ไกลที่มุมถนน มีร้านอาหารเล็ก ๆ ชื่อร้านว่า ‘ภัตตาคารอาเหว่ย’

ร้านอาหารเล็ก ๆ ไม่ถึง 50 ตารางเมตร แต่กลับตั้งชื่อว่าภัตตาคาร ช่างตลกจริง ๆ

แต่เจ้าของร้านยิ่งตลกกว่า เจ้าของร้านสวมชุดรัดรูปอุลตร้าแมน ยืนอยู่หน้าเตาแก๊สกลางแจ้งกำลังผัดก๋วยเตี๋ยวไข่

อาจเป็นเพราะทำอาหารร้อนเกินไป เจ้าของร้านจึงไม่ได้สวมหน้ากากอุลตร้าแมน เขาโบกตะหลิวขึ้นลง

สวีลี่มองดูครู่หนึ่งแล้วพูดสี่คำ “อืม ก้นของอุลตร้าแมนงอนดีนะ”

เค่ออวิ๋นมองเธอด้วยสายตาตำหนิ “ผู้หญิงลามก…”

เสิ่นชิงเดินไปที่ประตูร้านอาหาร เห็นลูกค้านั่งอยู่หลายโต๊ะข้างใน มีเด็กสาวร่างเล็กบอบบางสวมผ้ากันเปื้อนกำลังวุ่นวายเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้า

รอยยิ้มของเธอช่างน่าหลงใหล บนใบหน้ามีลักยิ้มสองข้าง ดูน่ารักน่าเอ็นดู

“จางเหว่ย? เจียงอีอี?”

เสิ่นชิงตะโกนเรียก

เจียงอีอีที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่หยุดชะงักทันที มองไปที่ประตูด้วยความประหลาดใจ

จางเหว่ยยังคงผัดข้าวต่อไปโดยไม่หยุด พลางโยกกระทะไปมาและตะโกนทักทายอย่างเป็นกันเอง “โอ้โห! พี่เสิ่นชิงของผม!”