สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 379 หลินส่วงเปิดเผยตัวเอง

บทที่ 379 หลินส่วงเปิดเผยตัวเอง

หลินส่วงรู้สึกว่ามันช่างน่าขัน เธอจะร้องไห้ให้กับโลงศพของใครกัน?

ผ้าเช็ดหน้าได้ถูกจัดการไปแล้ว ไม่มีหลักฐานสำคัญ หลินส่วงตัดสินใจที่จะโกหกจนถึงที่สุด เธอเช็ดน้ำตาพลางร้องไห้ฟูมฟาย

“ในกระถางต้นไม้ของฉันมีเห็ดพิษ แค่นี้ฉันก็กลายเป็นฆาตกรแล้วเหรอ? ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยเหมือนกันนะ เสิ่นชิง เธอมีร่างกายที่อ่อนแอ ติดโรคเองแท้ ๆ แล้วจะมาโทษฉันได้ยังไง?”

มาถึงจุดนี้แล้ว เธอทำได้แค่ปฏิเสธจนตาย

แต่การกระทำชั่วร้ายของหลินส่วงก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนแล้ว จางกั๋วเหลียวก็ตั้งสติได้ เขาเอามือไพล่หลังแล้วแค่นเสียงเย็นชา

“หลินส่วง แล้วการกระทำที่พยายามปกปิดความผิดของเธอล่ะ จะอธิบายยังไง?”

หลินส่วงอึ้งไป เธอตบหน้าอกเบา ๆ เพื่อสูดหายใจ แล้วก็แก้ตัวต่อไป

“ฉัน…ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเห็ดมีพิษ หลังจากได้ยินคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้ถึงได้รู้ ก็เลยถอนเห็ดพิษออก แล้วปลูกเห็ดที่ไม่มีพิษแทน นี่…มันมีปัญหาอะไรเหรอ?”

เหตุผลฟังดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ในแง่ของตรรกะก็ไม่มีอะไรผิด

แต่คนในห้องก็ไม่ใช่คนโง่

ยิ่งหลินส่วงพยายามแก้ตัว ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเธอผิด “พวกคุณไม่สามารถกล่าวหาฉันว่าทำผิดหรือพยายามทำร้ายใครได้ แค่เพราะมีเห็ดพิษในกระถางต้นไม้!”

หลินส่วงตาแดงก่ำ เริ่มอาละวาด คิดว่าตราบใดที่ไม่มีหลักฐานสำคัญ เธอก็แค่ปฏิเสธไปเรื่อย ๆ ก็พอ

บรรยากาศตึงเครียดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเฟิงถอนหายใจแล้วพูดว่า “หลินส่วง ในเมื่อเธอไม่ยอมรับ ฉันก็จำเป็นต้องแสดงหลักฐานที่แน่นหนาแล้วละ”

พูดจบ หลิวเฟิงก็หยิบถุงพลาสติกใสที่ปิดผนึกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ข้างในมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวอยู่

“หลินส่วง ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของเธอใช่ไหม? ในวิดีโอสัมภาษณ์ เธอใช้มันเช็ดมือก่อนจะจับมือกับคุณเสิ่น!”

หลินส่วงจ้องผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นตาไม่กะพริบ จิตใจสับสนวุ่นวาย เป็นไปได้อย่างไร เธอทิ้งมันลงท่อระบายน้ำไปแล้วนี่นา ผ่านมาหลายวันแล้ว จะยังหาเจอได้อย่างไร?

“หลินส่วง เธอพยายามทำร้ายคนมาไม่ใช่ครั้งแรกหรือสองครั้งแล้วนะ ครั้งก่อนตอนกำจัดน้ำค้างแข็ง เธอก็พยายามทำร้ายคุณเสิ่น แต่ไม่สำเร็จ คราวนี้มีหลักฐานชัดเจน เธอไม่มีทางแก้ตัวได้แล้ว ไปสถานีตำรวจกับฉันเถอะ!” พูดจบ หลิวเฟิงก็เข้ามาจับแขนหลินส่วง

หลินส่วงมองหลิวเฟิงอย่างตกตะลึง สีหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่า เขา… เขารู้เรื่องน้ำแข็งได้ยังไง!

เรื่องนี้ไม่ได้ถูกปิดบังไปแล้วเหรอ!

เพื่อนร่วมงานในห้องต่างจ้องมองหลินส่วงอย่างเย็นชา ปล่อยให้หลิวเฟิงลากหลินส่วงลงจากเตียง

เมื่อหลินส่วงเห็นทุกคนมองดูอย่างเฉยเมย หัวใจของเธอก็เย็นวาบลงครึ่งหนึ่งทันที

บ้าชะมัด ไม่มีใครเชื่อเธอแล้ว

หลินส่วงพยายามสุดกำลังสะบัดมือของหลิวเฟิงออก แล้วตะโกนด่าอย่างโกรธเกรี้ยว “หลิวเฟิง ไอ้คนเลว! นายกล้าใส่ร้ายฉัน!”

“ฉันใส่ร้ายเธอตรงไหน?” หลิวเฟิงโบกถุงพลาสติกใสในมือ “ฉันมีหลักฐาน เธอตั้งใจทำร้ายคน รอติดคุกไปเลย!”

หลินส่วงร้อนใจ ตาแดงก่ำเหมือนหมาบ้า ตะโกนด่า “มีหลักฐานบ้าอะไร! ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นฉันโยนลงท่อระบายน้ำไปแล้ว นายจะมีหลักฐานอะไรได้!”

พอพูดจบ หลินส่วงก็ชะงักค้าง เหงื่อเย็นไหลออกมาทางหลัง

เธอรีบเอามือปิดปากด้วยความตกใจ ในใจถอนหายใจเบา ๆ แย่แล้ว!

แต่คำพูดได้ถูกเอ่ยออกไปแล้ว ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างได้ยินกันหมด

หลินส่วงมองหลิวเฟิงด้วยความตกใจ แต่หลิวเฟิงกลับยิ้มออกมา “หลินส่วง เธอนี่สารภาพโดยไม่ต้องถูกบังคับเลยนะ…”

หลิวเฟิงเข้าไปใกล้หลินส่วง จ้องตาเธออย่างเขม็ง “หลินส่วง ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าผ้าเช็ดหน้านั่นมีความลับอะไรกันแน่ ถึงขนาดที่เธอถือว่ามันเป็นหลักฐานได้…”

หลินส่วงงงงัน เธอถูกหลอกแล้ว!

หลินส่วงเม้มปาก ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง

หลิวเฟิงเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวพลางพูดว่า “ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะพูดแทนเธอเอง

เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อเห็ดร่มขาว แล้วตีมัน ทำให้มันปล่อยสปอร์ออกมาจำนวนมาก เมื่อทุกคนมาเยี่ยมเธอ เธอก็ตั้งใจกำผ้าเช็ดหน้าไว้ แล้วจับมือกับคุณเสิ่น ให้ถูกพิษอย่างแม่นยำ!”

หลินส่วงตกใจจนหน้าซีดเผือด ถอยหลังไปเรื่อย ๆ

ทางด้านโทรศัพท์ เสิ่นชิงดูแล้วปรบมือชื่นชม

เก่งมากหลิวเฟิง! จับปลาได้อย่างสวยงาม! หลิวเฟิงตอนแรกเพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ไม่ได้พูดว่า บนผ้าเช็ดหน้ามีอะไรแปลก ๆ

แต่หลินส่วงกลับรู้สึกผิดเหมือนขโมย พอเห็นผ้าเช็ดหน้าก็ตกใจจนพูดพลาด ยอมรับตรง ๆ ว่าผ้าเช็ดหน้าคือหลักฐานสำคัญในการก่อเหตุ และยังเปิดเผยว่า ได้ทิ้งหลักฐานลงท่อระบายน้ำไปแล้ว

หลินส่วงทำร้ายตัวเองจนตายเลย!

ในห้องเงียบกริบ สายตาของทุกคนที่มองไปที่หลินส่วงเย็นชาอย่างยิ่ง

พวกเขาไม่มีทางคิดได้เลยว่า หลินส่วงเด็กสาวที่ดูอ่อนหวานน่ารัก จะเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และโหดร้ายถึงเพียงนี้

“ฉัน…ฉัน…ฉัน…”

หลินส่วงพูดติดอ่างอยู่นาน ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางแก้ตัวได้แล้ว

จางกั๋วเหลียวโกรธจนตบโต๊ะ

“หลินส่วง! เธอทำให้ฉันผิดหวังมาก! ลากตัวเธอไปสถานีตำรวจซะ!”

หลินส่วงเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง กรีดร้องเสียงแหลม

“ไม่เอา! ไม่เอา! เสิ่นชิง เธอก็ไม่เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ! ในเมื่อเธอไม่เป็นอะไร ทุกคน…ทุกคนก็ไม่ต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่หรอก ฉัน… ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิด พวกคุณอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย!”

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ ท่าทางของหลินส่วงไม่ได้แสดงว่า เธอรู้ตัวว่าทำผิดเลย

เธอไม่ได้เสียใจที่ทำผิด แต่เสียใจที่พูดความจริงออกมา!

ในเรื่องนี้ เสิ่นชิงเป็นผู้เสียหาย จางกั๋วเหลียวถอนหายใจแล้วมองไปที่โทรศัพท์มือถือพูดว่า “คุณเสิ่นชิง คุณเป็นผู้เสียหาย จะจัดการกับหลินส่วงยังไงก็แล้วแต่คุณ”

เสิ่นชิงคิดสักครู่ แล้วพูดเสียงราบเรียบว่า “ส่งไปที่สถานีตำรวจเถอะ คนทำผิดก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง”

การกระทำของหลินส่วงถือเป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายโดยเจตนา อย่างน้อยก็ต้องติดคุกสองสามปี

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลินส่วงจะมีประวัติด่างพร้อย และจะถูกห้ามไม่ให้รับราชการตลอดชีวิต

เส้นทางอาชีพของเธอจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของเธอเอง และจะไม่มีวันประสบความสำเร็จได้อีก

หลินส่วงกลัวมาก เธอสลัดหลุดจากการควบคุมแล้วคุกเข่าลงกับพื้น จ้องมองโทรศัพท์มือถืออย่างอ้อนวอนแล้วขอร้องว่า

“เสิ่นชิง เสิ่นชิง ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ฉันรู้จริง ๆ ว่าทำผิด ฉันคิดผิดไปชั่ววูบ เธอใจกว้างเถอะ ยกโทษให้ฉันเถอะ!”

พูดจบ หลินส่วงก็ก้มศีรษะกระแทกกับโทรศัพท์มือถือดังปึก ๆ หลายครั้ง

ภาพคนก้มศีรษะให้โทรศัพท์มือถือดูช่างตลกไม่ว่าจะมองยังไง

ตอนนี้หลินส่วงผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สีหน้าดูสับสนวุ่นวาย ไม่มีท่าทางเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

“ถ้าการขอโทษได้ผล จะต้องมีตำรวจไว้ทำไม?”

เสียงของเสิ่นชิงเย็นชามาก ทำให้หัวใจของหลินส่วงเย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง

ในที่สุด หลินส่วงก็ไปมอบตัวที่สถานีตำรวจภายใต้การกำกับดูแลของเพื่อนร่วมงานทั้งหมด

เรื่องนี้ไม่ค่อยน่าภาคภูมิใจเท่าไหร่ จึงไม่มีการรายงานข่าวสู่ภายนอก

แต่ทางผู้บังคับบัญชาได้รับทราบเรื่องของหลินส่วงแล้ว จึงมีบทลงโทษให้หลินส่วง

ถูกขับออกจากสำนักงานและถูกไล่ออกจากงานราชการ ไม่มีสิทธิ์กลับเข้ารับราชการได้อีกตลอดชีวิต

สำหรับหลินส่วงแล้ว การถูกไล่ออกทั้งสองทางยังไม่ใช่ผลลัพธ์สุดท้าย สิ่งที่รอเธออยู่คือการลงโทษอย่างเข้มงวดตามกฎหมาย

…

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เสิ่นชิงและคุณย่าออกจากโรงพยาบาลพร้อมกัน

เนื่องจากได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ร่างกายของเสิ่นชิงฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติ

คุณย่าของเสิ่นชิงงดสูบบุหรี่และดื่มเหล้าในช่วงนี้ ใบหน้าเปล่งปลั่งมีสีสัน สภาพจิตใจดีขึ้นมาก กลับมาเป็นคุณย่าที่กระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เมื่อทราบว่าร่างกายของเสิ่นชิงฟื้นตัวแล้ว ก็มีข่าวมาจากเมืองหางโจว

สวีลี่ส่งอีเมลมาถึงเสิ่นชิง เขียนว่า

“พี่เสิ่นชิง ฉันมีการค้นพบที่สำคัญ ฉันพบว่าจดหมายแจ้งความในคดีใหญ่เหล่านั้นถูกเขียนโดยคนคนเดียวกัน”