สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 341 คำสั่งทหาร! เพื่อที่จะสร้างโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเท่านั้น
- Home
- All Mangas
- สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ
- บทที่ 341 คำสั่งทหาร! เพื่อที่จะสร้างโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเท่านั้น
บทที่ 341 คำสั่งทหาร! เพื่อที่จะสร้างโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเท่านั้น
ทุกคนจ้องมองไปที่เสิ่นชิงอย่างไม่กะพริบตา ผู้หญิงคนนี้คือผู้เชี่ยวชาญจากภายนอกที่ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเองเหรอ?
วันที่หิมะตก ยังใส่แว่นกันแดดอีก ช่างทำตัวเท่จริง ๆ
หลายคนขมวดคิ้ว มองไปที่เสิ่นชิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
ผู้หญิงคนนี้ดูเด็กเกินไปหรือเปล่า…
เธอจะสามารถรับผิดชอบโครงการหิมะและน้ำแข็งได้จริง ๆ เหรอ?
จางกั๋วเหลียวเห็นทุกคนกำลังอึ้ง จึงตะโกนขึ้นมา “ทุกคนยืนอึ้งทำไม? รีบทักทายผู้อำนวยการเร็วเข้า!”
ทุกคนสะดุ้งตื่นจากเสียงตะโกนของจางกั๋วเหลียว รีบพูดพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
“โอ้ สวัสดีครับ ท่านผู้อำนวยการ! คุรคงเหนื่อยจากการเดินทางนะครับ!”
“ไม่หรอก ไม่หรอก ไม่เหนื่อยเลย ไม่เหนื่อยเลย” เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น ถอดแว่นกันแดดออก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ตอนแรกเสิ่นชิงไม่ได้ใส่แว่นกันแดด แต่พอเธอปรากฏตัว ก็ถูกประชาชนที่กระตือรือร้นล้อมไว้เพื่อขอถ่ายรูปด้วย ภายหลังเกือบทำให้เกิดการจราจรติดขัดที่สนามบินในที่สุด เสิ่นชิงจึงจำต้องซื้อแว่นกันแดดขนาดใหญ่มาสวมเพื่อปิดบังใบหน้า
“โอ้! เสิ่นชิง!”
เมื่อเห็นเสิ่นชิง เจ้าหน้าที่สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีนต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ
พระเจ้า นั่นคือเสิ่นชิงจริง ๆ!
พวกเขาไม่คิดว่าผู้อำนวยการจะเชิญผู้ช่วยจากภายนอกที่มีน้ำหนักมากขนาดนี้มา
เสิ่นชิงคือใคร? ตอนนี้ทั่วประเทศไม่มีใครไม่รู้จักเธอ
ถ้าเธอมาช่วยประชาสัมพันธ์เมืองฮาร์บิน ผลลัพธ์จะดีกว่าดาราดังคนไหน ๆ แน่นอน!
เจ้าหน้าที่อาวุโสของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีนถึงกับน้ำตาไหลด้วยความตื่นเต้น
ดีมาก! ดีมาก! เมืองฮาร์บินของเรารอดแล้ว!
จางกั๋วเหลียวตบอกพลางพูดเสียงดังว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้ดูแลโครงการน้ำแข็งและหิมะของฮาร์บินคือสหายเสิ่นชิง พวกเราทุกคนต้องฟังคำสั่งของเธอและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่!”
“สหายเสิ่นชิง อย่ากังวลอะไรทั้งนั้น คุณทำเต็มที่ได้เลย ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างให้คุณเอง!”
จางกั๋วเหลียวมีความหมายง่าย ๆ ว่า ต่อไปนี้ทุกคนในสำนักงานจะต้องฟังคำสั่งของเสิ่นชิงทั้งหมด ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง
หลังจากได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างมองจางกั๋วเหลียวด้วยความประหลาดใจ พวกเขาคิดว่า เสิ่นชิงมาช่วยถ่ายวิดีโอประชาสัมพันธ์เท่านั้น แต่ฟังจากความหมายนี้แล้ว เสิ่นชิงมาเพื่อวางแผนงานให้พวกเขาเหรอ?
ทุกคนเริ่มสงสัยในใจ เสิ่นชิงเป็นแค่อัยการ เธอไม่เคยทำงานในสำนักงานการท่องเที่ยวหรือที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมมาก่อน ให้เธอมาวางแผนงาน มันจะไหวจริง ๆ เหรอ?
จางกั๋วเหลียวไม่สนใจสายตาของทุกคน แต่หันไปมองเสิ่นชิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “สหายเสิ่นชิง คุณคิดว่าการจัดการแบบนี้ใช้ได้ไหม?”
“ไม่มีปัญหาเลยค่ะ!”
เสิ่นชิงพยักหน้าแล้วพูดว่า
“ผู้อำนวยการจาง คุณวางใจได้ ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถ”
จางกั๋วเหลียวหัวเราะดังลั่น “ฮ่า ๆ ๆ ดีเลย หลิวเฟิง โจวเฉวียน พวกนายสองคนพาเสิ่นชิงไปเที่ยวรอบ ๆ ก่อน พาเธอไปสัมผัสวิถีชีวิตของพวกเราชาวฮาร์บินหน่อย
พอเสิ่นชิงเข้าใจเมืองฮาร์บินพอสมควรแล้ว เราก็จะวางแผนเรื่องโครงการท่องเที่ยวด้วยกัน”
หลิวเฟิงกับโจวเฉวียนสองหนุ่มร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ เสิ่นชิงแม้จะมีรูปร่างค่อนข้างสูงโปร่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขากลับดูเล็กบอบบางไปเลย
เมื่อได้ยินว่าจะได้พาเสิ่นชิงออกไปเที่ยว สองหนุ่มก็ดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น ใครบ้างไม่อยากไปเดินเที่ยวกับเจ้านายสาวสวย แม้ว่าข้างนอกจะหนาว แต่ในใจกลับอบอุ่น
“คุณเสิ่น เชิญขึ้นรถครับ”
หนุ่มร่างสูงสองคนยืนขนาบข้างเสิ่นชิง ราวกับเสาเหล็กสองต้น
เสิ่นชิงรู้สึกปลอดภัยทันที
พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำราม ล้อรถแหวกผ่านหิมะที่ทับถม เศษน้ำแข็งกระเด็นออกมาเป็นรูปพัด
ไม่นาน รถก็หายลับไปจากสายตาของทุกคน
เสิ่นชิงนั่งอยู่บนรถ ชมทิวทัศน์หิมะสองข้างทาง
เมืองทางเหนือที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน สมกับเป็นอาณาจักรน้ำแข็งอย่างแท้จริง
สายตามองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวของหิมะ
เกล็ดหิมะเหมือนขนห่านปลิวว่อนลงมาจากท้องฟ้าสีครามลึก ทั้งบนพื้นหญ้า ปลายกิ่งไม้ และหลังคาบ้านถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทับถม รวมกันเป็นโลกสีขาวเงิน
เสิ่นชิงเลื่อนกระจกรถลง ยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะเบาบาง เกล็ดหิมะเล็ก ๆ กลับมีรูปร่างแตกต่างกัน มีทั้งรูปห้าเหลี่ยม หกเหลี่ยม และแปดเหลี่ยม
ใสแวววาว รูปทรงไม่ซ้ำนับหมื่นในที่นี่
เมื่อรถแล่นขึ้นไปบนที่สูง มองไกลออกไปสุดสายตา ทั้งบนฟ้าและพื้นดินเปล่งประกายแสงสีเงินต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับอยู่ในโลกแห่งเทพนิยาย
ทิวทัศน์หิมะของฮาร์บินสวยงามมาก เสิ่นชิงอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ สำหรับคนใต้อย่างเธอที่ไม่เคยเห็นหิมะตกหนัก ทัศนียภาพของดินแดนเหนือนี้ช่างมีพลังทำลายล้างเหลือเกิน
สุภาษิตกล่าวว่า ความหมกมุ่นของคนทางเหนือคือทะเล ส่วนความหมกมุ่นของคนใต้คือหิมะ
ดังนั้น กิจกรรมน้ำแข็งและหิมะจึงสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวจากภาคใต้ได้อย่างแน่นอน มีตลาดรองรับแน่นอน
เสิ่นชิงคิดว่า ฮาร์บินมีสภาพภูมิประเทศที่ได้เปรียบโดยธรรมชาติ เพียงแค่สามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำแข็งและหิมะนี้ได้ดี ก็จะสามารถสร้างเป็นเขตท่องเที่ยวที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นได้อย่างแน่นอน
…
สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีน เมืองฮาร์บิน
ไม่นานหลังจากเสิ่นชิงจากไป รถเก๋งสีแดงคันหนึ่งก็จอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่
“หลิวเฟิง โจวเฉวียน รีบออกมาช่วยขนของหน่อยสิ”
ประตูรถเปิดออก มีหญิงสาวร่างเซ็กซี่ก้าวลงมา แม้อากาศจะหนาวเย็นติดลบยี่สิบสามสิบองศา เธอกลับสวมกระโปรงหนังสีแดงสั้น สิ่งเดียวที่ช่วยกันความหนาวได้คือเสื้อคลุมขนมิ้งค์สีขาวที่สวมทับด้านบน
หลินส่วงตะโกนเรียกสองครั้งแต่ไม่เห็นใครออกมา คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ
“หลิวเฟิงเอ๋อร์ โจวเฉวียนเอ๋อร์ ออกมาช่วยฉันขนของหน่อย” เสียงของหลินส่วงอ่อนหวานนุ่มนวล
“อย่าเรียกเลย พวกเขาไม่อยู่หรอก เธอค่อย ๆ ขนเองแล้วกัน” หญิงผมสั้นคนหนึ่งเดินออกมาจากในสำนักงาน เสียงของเธอดังฟังชัด เดินอย่างองอาจ
หลินส่วงได้ยินดังนั้นก็เบ้ปาก ตบท้ายรถพลางถาม “พวกเขาไปไหนกัน?”
หญิงผมสั้นมองกล่องพัสดุที่เต็มท้ายรถของหลินส่วง แล้วพูดอย่างเนิบนาบ “ไปเป็นเพื่อนหัวหน้าตรวจงานน่ะ พวกเรามีหัวหน้าคนใหม่ลงมา แม้แต่ผู้อำนวยการของเรายังต้องไปรับใช้เธอเลย”
หลินส่วงหัวเราะ “โอ้โห คนไหนกันล่ะ? ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เสิ่นชิง คนที่กำลังมาแรงในตำแหน่งผู้ตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงไงล่ะ”
ได้ยินดังนั้น หลินส่วงเลิกคิ้ว “เสิ่นชิง? เธอมาทำไม? เธอเป็นแค่อัยการ เธอจะรู้อะไรเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมกัน”
หลินส่วงทำงานในแผนกการเงิน จัดการด้านการเงินและงบประมาณของหน่วยงานการท่องเที่ยว เธอมีอำนาจในการตัดสินใจบางอย่างในสำนักงาน
เนื่องจากเธอสวยและพูดจาไพเราะ จึงเป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนร่วมงานและผู้บังคับบัญชา
หญิงผมสั้นพูดว่า
“อย่าพูดแบบนั้นสิ ผู้อำนวยการสำนักงานของเราให้ความสำคัญกับเธอมาก เสิ่นชิงเสนอให้ขยายขนาดของโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะ ผู้อำนวยการสำนักงานก็ตกลง บอกว่าจะขยายเป็นสามเท่า นอกจากนี้ยังจะเพิ่มจุดชมวิวจำลองอีกมากมายด้วย”
หลินส่วงได้ยินดังนั้นก็เสียงดังขึ้นทันที “อะไรนะ!? ขนาดสามเท่า นั่นต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน! ไม่ได้! ฉันไม่เห็นด้วยเด็ดขาด!”
หญิงผมสั้นพูดว่า “ยิ่งลงทุนมาก ขนาดก็ยิ่งใหญ่ ยิ่งมีจุดขาย แล้วนักท่องเที่ยวก็จะยิ่งมากขึ้น”
หลินส่วงเอามือเท้าสะเอว พลางขมวดคิ้ว
“ไม่ใช่นะ พวกเราขาดทุนทุกปี แล้วปีนี้จะขยายขนาดอีกเหรอ? เสิ่นชิงคนนี้กล้าได้ยังไง?
ฉันจะไปหาผู้อำนวยการสำนักงานเดี๋ยวนี้ เว้นแต่ว่า เสิ่นชิงคนนั้นจะสามารถให้คำมั่นสัญญาว่าจะทำให้เรามีชื่อเสียงได้ ไม่งั้นฉันจะคัดค้านเป็นคนแรกเลย!”