สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 341 คำสั่งทหาร! เพื่อที่จะสร้างโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเท่านั้น

บทที่ 341 คำสั่งทหาร! เพื่อที่จะสร้างโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเท่านั้น

ทุกคนจ้องมองไปที่เสิ่นชิงอย่างไม่กะพริบตา ผู้หญิงคนนี้คือผู้เชี่ยวชาญจากภายนอกที่ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเองเหรอ?

วันที่หิมะตก ยังใส่แว่นกันแดดอีก ช่างทำตัวเท่จริง ๆ

หลายคนขมวดคิ้ว มองไปที่เสิ่นชิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ผู้หญิงคนนี้ดูเด็กเกินไปหรือเปล่า…

เธอจะสามารถรับผิดชอบโครงการหิมะและน้ำแข็งได้จริง ๆ เหรอ?

จางกั๋วเหลียวเห็นทุกคนกำลังอึ้ง จึงตะโกนขึ้นมา “ทุกคนยืนอึ้งทำไม? รีบทักทายผู้อำนวยการเร็วเข้า!”

ทุกคนสะดุ้งตื่นจากเสียงตะโกนของจางกั๋วเหลียว รีบพูดพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ

“โอ้ สวัสดีครับ ท่านผู้อำนวยการ! คุรคงเหนื่อยจากการเดินทางนะครับ!”

“ไม่หรอก ไม่หรอก ไม่เหนื่อยเลย ไม่เหนื่อยเลย” เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น ถอดแว่นกันแดดออก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ตอนแรกเสิ่นชิงไม่ได้ใส่แว่นกันแดด แต่พอเธอปรากฏตัว ก็ถูกประชาชนที่กระตือรือร้นล้อมไว้เพื่อขอถ่ายรูปด้วย ภายหลังเกือบทำให้เกิดการจราจรติดขัดที่สนามบินในที่สุด เสิ่นชิงจึงจำต้องซื้อแว่นกันแดดขนาดใหญ่มาสวมเพื่อปิดบังใบหน้า

“โอ้! เสิ่นชิง!”

เมื่อเห็นเสิ่นชิง เจ้าหน้าที่สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีนต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ

พระเจ้า นั่นคือเสิ่นชิงจริง ๆ!

พวกเขาไม่คิดว่าผู้อำนวยการจะเชิญผู้ช่วยจากภายนอกที่มีน้ำหนักมากขนาดนี้มา

เสิ่นชิงคือใคร? ตอนนี้ทั่วประเทศไม่มีใครไม่รู้จักเธอ

ถ้าเธอมาช่วยประชาสัมพันธ์เมืองฮาร์บิน ผลลัพธ์จะดีกว่าดาราดังคนไหน ๆ แน่นอน!

เจ้าหน้าที่อาวุโสของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีนถึงกับน้ำตาไหลด้วยความตื่นเต้น

ดีมาก! ดีมาก! เมืองฮาร์บินของเรารอดแล้ว!

จางกั๋วเหลียวตบอกพลางพูดเสียงดังว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้ดูแลโครงการน้ำแข็งและหิมะของฮาร์บินคือสหายเสิ่นชิง พวกเราทุกคนต้องฟังคำสั่งของเธอและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่!”

“สหายเสิ่นชิง อย่ากังวลอะไรทั้งนั้น คุณทำเต็มที่ได้เลย ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างให้คุณเอง!”

จางกั๋วเหลียวมีความหมายง่าย ๆ ว่า ต่อไปนี้ทุกคนในสำนักงานจะต้องฟังคำสั่งของเสิ่นชิงทั้งหมด ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง

หลังจากได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างมองจางกั๋วเหลียวด้วยความประหลาดใจ พวกเขาคิดว่า เสิ่นชิงมาช่วยถ่ายวิดีโอประชาสัมพันธ์เท่านั้น แต่ฟังจากความหมายนี้แล้ว เสิ่นชิงมาเพื่อวางแผนงานให้พวกเขาเหรอ?

ทุกคนเริ่มสงสัยในใจ เสิ่นชิงเป็นแค่อัยการ เธอไม่เคยทำงานในสำนักงานการท่องเที่ยวหรือที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมมาก่อน ให้เธอมาวางแผนงาน มันจะไหวจริง ๆ เหรอ?

จางกั๋วเหลียวไม่สนใจสายตาของทุกคน แต่หันไปมองเสิ่นชิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “สหายเสิ่นชิง คุณคิดว่าการจัดการแบบนี้ใช้ได้ไหม?”

“ไม่มีปัญหาเลยค่ะ!”

เสิ่นชิงพยักหน้าแล้วพูดว่า

“ผู้อำนวยการจาง คุณวางใจได้ ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถ”

จางกั๋วเหลียวหัวเราะดังลั่น “ฮ่า ๆ ๆ ดีเลย หลิวเฟิง โจวเฉวียน พวกนายสองคนพาเสิ่นชิงไปเที่ยวรอบ ๆ ก่อน พาเธอไปสัมผัสวิถีชีวิตของพวกเราชาวฮาร์บินหน่อย

พอเสิ่นชิงเข้าใจเมืองฮาร์บินพอสมควรแล้ว เราก็จะวางแผนเรื่องโครงการท่องเที่ยวด้วยกัน”

หลิวเฟิงกับโจวเฉวียนสองหนุ่มร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ เสิ่นชิงแม้จะมีรูปร่างค่อนข้างสูงโปร่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขากลับดูเล็กบอบบางไปเลย

เมื่อได้ยินว่าจะได้พาเสิ่นชิงออกไปเที่ยว สองหนุ่มก็ดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น ใครบ้างไม่อยากไปเดินเที่ยวกับเจ้านายสาวสวย แม้ว่าข้างนอกจะหนาว แต่ในใจกลับอบอุ่น

“คุณเสิ่น เชิญขึ้นรถครับ”

หนุ่มร่างสูงสองคนยืนขนาบข้างเสิ่นชิง ราวกับเสาเหล็กสองต้น

เสิ่นชิงรู้สึกปลอดภัยทันที

พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำราม ล้อรถแหวกผ่านหิมะที่ทับถม เศษน้ำแข็งกระเด็นออกมาเป็นรูปพัด

ไม่นาน รถก็หายลับไปจากสายตาของทุกคน

เสิ่นชิงนั่งอยู่บนรถ ชมทิวทัศน์หิมะสองข้างทาง

เมืองทางเหนือที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน สมกับเป็นอาณาจักรน้ำแข็งอย่างแท้จริง

สายตามองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวของหิมะ

เกล็ดหิมะเหมือนขนห่านปลิวว่อนลงมาจากท้องฟ้าสีครามลึก ทั้งบนพื้นหญ้า ปลายกิ่งไม้ และหลังคาบ้านถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทับถม รวมกันเป็นโลกสีขาวเงิน

เสิ่นชิงเลื่อนกระจกรถลง ยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะเบาบาง เกล็ดหิมะเล็ก ๆ กลับมีรูปร่างแตกต่างกัน มีทั้งรูปห้าเหลี่ยม หกเหลี่ยม และแปดเหลี่ยม

ใสแวววาว รูปทรงไม่ซ้ำนับหมื่นในที่นี่

เมื่อรถแล่นขึ้นไปบนที่สูง มองไกลออกไปสุดสายตา ทั้งบนฟ้าและพื้นดินเปล่งประกายแสงสีเงินต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับอยู่ในโลกแห่งเทพนิยาย

ทิวทัศน์หิมะของฮาร์บินสวยงามมาก เสิ่นชิงอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ สำหรับคนใต้อย่างเธอที่ไม่เคยเห็นหิมะตกหนัก ทัศนียภาพของดินแดนเหนือนี้ช่างมีพลังทำลายล้างเหลือเกิน

สุภาษิตกล่าวว่า ความหมกมุ่นของคนทางเหนือคือทะเล ส่วนความหมกมุ่นของคนใต้คือหิมะ

ดังนั้น กิจกรรมน้ำแข็งและหิมะจึงสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวจากภาคใต้ได้อย่างแน่นอน มีตลาดรองรับแน่นอน

เสิ่นชิงคิดว่า ฮาร์บินมีสภาพภูมิประเทศที่ได้เปรียบโดยธรรมชาติ เพียงแค่สามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำแข็งและหิมะนี้ได้ดี ก็จะสามารถสร้างเป็นเขตท่องเที่ยวที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นได้อย่างแน่นอน

…

สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีน เมืองฮาร์บิน

ไม่นานหลังจากเสิ่นชิงจากไป รถเก๋งสีแดงคันหนึ่งก็จอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

“หลิวเฟิง โจวเฉวียน รีบออกมาช่วยขนของหน่อยสิ”

ประตูรถเปิดออก มีหญิงสาวร่างเซ็กซี่ก้าวลงมา แม้อากาศจะหนาวเย็นติดลบยี่สิบสามสิบองศา เธอกลับสวมกระโปรงหนังสีแดงสั้น สิ่งเดียวที่ช่วยกันความหนาวได้คือเสื้อคลุมขนมิ้งค์สีขาวที่สวมทับด้านบน

หลินส่วงตะโกนเรียกสองครั้งแต่ไม่เห็นใครออกมา คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ

“หลิวเฟิงเอ๋อร์ โจวเฉวียนเอ๋อร์ ออกมาช่วยฉันขนของหน่อย” เสียงของหลินส่วงอ่อนหวานนุ่มนวล

“อย่าเรียกเลย พวกเขาไม่อยู่หรอก เธอค่อย ๆ ขนเองแล้วกัน” หญิงผมสั้นคนหนึ่งเดินออกมาจากในสำนักงาน เสียงของเธอดังฟังชัด เดินอย่างองอาจ

หลินส่วงได้ยินดังนั้นก็เบ้ปาก ตบท้ายรถพลางถาม “พวกเขาไปไหนกัน?”

หญิงผมสั้นมองกล่องพัสดุที่เต็มท้ายรถของหลินส่วง แล้วพูดอย่างเนิบนาบ “ไปเป็นเพื่อนหัวหน้าตรวจงานน่ะ พวกเรามีหัวหน้าคนใหม่ลงมา แม้แต่ผู้อำนวยการของเรายังต้องไปรับใช้เธอเลย”

หลินส่วงหัวเราะ “โอ้โห คนไหนกันล่ะ? ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เสิ่นชิง คนที่กำลังมาแรงในตำแหน่งผู้ตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงไงล่ะ”

ได้ยินดังนั้น หลินส่วงเลิกคิ้ว “เสิ่นชิง? เธอมาทำไม? เธอเป็นแค่อัยการ เธอจะรู้อะไรเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมกัน”

หลินส่วงทำงานในแผนกการเงิน จัดการด้านการเงินและงบประมาณของหน่วยงานการท่องเที่ยว เธอมีอำนาจในการตัดสินใจบางอย่างในสำนักงาน

เนื่องจากเธอสวยและพูดจาไพเราะ จึงเป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนร่วมงานและผู้บังคับบัญชา

หญิงผมสั้นพูดว่า

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ผู้อำนวยการสำนักงานของเราให้ความสำคัญกับเธอมาก เสิ่นชิงเสนอให้ขยายขนาดของโครงการโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะ ผู้อำนวยการสำนักงานก็ตกลง บอกว่าจะขยายเป็นสามเท่า นอกจากนี้ยังจะเพิ่มจุดชมวิวจำลองอีกมากมายด้วย”

หลินส่วงได้ยินดังนั้นก็เสียงดังขึ้นทันที “อะไรนะ!? ขนาดสามเท่า นั่นต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน! ไม่ได้! ฉันไม่เห็นด้วยเด็ดขาด!”

หญิงผมสั้นพูดว่า “ยิ่งลงทุนมาก ขนาดก็ยิ่งใหญ่ ยิ่งมีจุดขาย แล้วนักท่องเที่ยวก็จะยิ่งมากขึ้น”

หลินส่วงเอามือเท้าสะเอว พลางขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่นะ พวกเราขาดทุนทุกปี แล้วปีนี้จะขยายขนาดอีกเหรอ? เสิ่นชิงคนนี้กล้าได้ยังไง?

ฉันจะไปหาผู้อำนวยการสำนักงานเดี๋ยวนี้ เว้นแต่ว่า เสิ่นชิงคนนั้นจะสามารถให้คำมั่นสัญญาว่าจะทำให้เรามีชื่อเสียงได้ ไม่งั้นฉันจะคัดค้านเป็นคนแรกเลย!”