สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 340 เสิ่นชิงสนับสนุนเมืองฮาร์บิน เดินทางถึงเมืองทางเหนือ (รีไรต์)

บทที่ 340 เสิ่นชิงสนับสนุนเมืองฮาร์บิน เดินทางถึงเมืองทางเหนือ (รีไรต์)

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นชิงกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง เตรียมตัวไปกับจางกั๋วเหลียวที่เมืองฮาร์บิน

อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งกลับมาจากประเทศพม่า จึงไม่มีอะไรให้จัดกระเป๋ามากนัก เธอแค่หยิบกระเป๋าเดินทางใบเดิมแล้วออกเดินทางเลย

เสิ่นชิงโทรศัพท์หาคุณย่าก่อน เพื่อขอโทษท่าน

แต่เดิมหลังจากกลับมาเธอตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณย่า แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาเลย

ทันทีที่คุณย่าได้ยินว่าเสิ่นชิงจะไปช่วยเหลือเมืองฮาร์บิน เธอก็ตบขาอย่างตื่นเต้นพลางพูดว่า “ดี ดี! นี่เป็นเรื่องดีนะ! เมืองนั้นถือว่าเป็นพี่ใหญ่ของพวกเรา ตอนนี้พี่ใหญ่มีปัญหา พวกเราไม่ช่วยไม่ได้!

ไม่เป็นไรที่ไม่ได้มาเยี่ยม พวกเราต้องคำนึงถึงภาพรวมเป็นสำคัญ ถ้าฉันคิดถึงเธอ ฉันจะวิดีโอคอลหานะ”

ต้องบอกว่าจิตสำนึกทางการเมืองของคุณย่านั้นสูงส่งจริง ๆ!

พูดจบ คุณย่าก็เสริมอีกประโยคว่า

“ชิงชิง ขอแค่เธอระวังความปลอดภัยก็พอ สิ่งเดียวที่ย่ากังวลก็คือความปลอดภัยของเธอนะ!”

ปลายสายโทรศัพท์เสิ่นชิงพยักหน้า

“ไม่ต้องห่วงนะคะคุณย่า ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี” เสิ่นชิงวางสายแล้วเลื่อนดูรายชื่อในสมุดโทรศัพท์

ในสมุดโทรศัพท์ของเธอมีรายชื่อไม่กี่คน เธอเลื่อนลงมาถึงชื่อของลู่เย่อย่างรวดเร็ว

เมื่อมองเห็นรูปโปรไฟล์สีเทาของลู่เย่ เสิ่นชิงรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เธอเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่แฟนหนุ่มของเธอกลับไม่โทรมาสักสาย

แม้ว่าทหารจะถูกควบคุมการใช้โทรศัพท์ แต่เมื่อวานเป็นวันเสาร์ ลู่เย่ควรจะใช้โทรศัพท์ได้ตอนพัก

เสิ่นชิงรู้สึกโกรธและน้อยใจเล็กน้อย

มีคนพูดว่า ความสัมพันธ์ทางไกลนั้นยากที่สุด ถ้าแฟนหนุ่มอยู่ในกองทัพ มันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก

เสิ่นชิงโทรไปหาลู่เย่ ตั้งใจจะด่าเขาสักยก แต่เมื่อเธอโทรไป กลับพบว่าโทรศัพท์ของลู่เย่กำลังใช้งานอยู่

เสิ่นชิงคิดว่า ในขณะที่เธอกำลังโทรหาลู่เย่ ลู่เย่ก็กำลังโทรหาเธอพอดี จึงทำให้โทรศัพท์แจ้งว่ากำลังใช้งานอยู่

ดังนั้นเสิ่นชิงจึงวางสายทันที และรอให้ลู่เย่โทรกลับมา ผลลัพธ์คือ เสิ่นชิงรอคอยอย่างกระวนกระวายหลังจากวางสาย แต่ก็ไม่ได้รับโทรศัพท์จากลู่เย่

เสิ่นชิงโทรไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับสาย

อารมณ์ของเสิ่นชิงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “เยี่ยมไปเลย ไม่รับโทรศัพท์ฉันใช่ไหม งั้นก็อย่ารับอีกเลย”

ดังนั้น เสิ่นชิงรีบบล็อกเบอร์โทรศัพท์มือถือของลู่เย่ทันที จากนั้นเปิดวีแชต ยกเลิกการปักหมุดแชตของลู่เย่ เปลี่ยนชื่อเล่นจาก ‘อาเย่’ เป็น ‘เจ้ามนุษย์ลู่’ แล้วตั้งค่าเป็นโหมดห้ามรบกวน

เสิ่นชิงคิดอย่างโกรธแค้นว่า ถ้าลู่เย่ไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับเธอในภายหลัง ทั้งสองคนก็แยกทางกันไปเลย

หลังจากนั้น เสิ่นชิงก็หิ้วกระเป๋าเดินทาง ตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดเครื่องบิน แล้วขึ้นเครื่องบินไปเมืองฮาร์บิน

หลังจากนั่งบนเครื่องบิน ความโกรธของเสิ่นชิงก็ลดลงบ้าง

แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ห่างกันเสมอ แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็แน่นแฟ้นมาก

เสิ่นชิงคิดว่าอาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลู่เย่ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ติดต่อเธอ

พอลงจากเครื่องบิน เธอควรจะโทรหาคุณตาหลินสักครั้ง ฮาร์บินอยู่ทางตอนเหนือสุดของประเทศ อากาศหนาวเย็นมาก ในฤดูหนาวหิมะตกหนัก ปกคลุมไปทั่วด้วยสีขาว อุณหภูมิภายนอกอาจต่ำถึงติดลบ 30 องศาเซลเซียส สามารถสาดน้ำให้กลายเป็นน้ำแข็งได้

เสิ่นชิงเติบโตมาในภาคใต้ที่อบอุ่น ฤดูหนาวแทบไม่มีหิมะตก แม้จะมีหิมะตกบ้าง ก็จะละลายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นร่องรอยของหิมะสะสมเลย

ดังนั้นเสิ่นชิงจึงมีความรู้สึกดีโดยธรรมชาติต่อเมืองแห่งน้ำแข็งและหิมะนี้

เครื่องบินบินผ่านชั้นเมฆ ทะลุผ่านหมอก ร่อนอยู่บนท้องฟ้า

หลายชั่วโมงต่อมา เครื่องบินเริ่มดิ่งลงเพื่อลงจอด เสิ่นชิงถอดแว่นกันแดดออก มองออกไปนอกหน้าต่างกระจก

โอ้ ช่างเป็นโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะอะไรเช่นนี้

ทั้งบนฟ้าและพื้นดินเป็นสีขาวบริสุทธิ์ หลังคาบ้าน ยอดไม้ อาคารต่าง ๆ ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวหนาทับถม

บนท้องฟ้ายังมีเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ เบาบาง สะอาดกำลังโบยบิน

หลังจากเครื่องบินลงจอด เสิ่นชิงก็เปลี่ยนเป็นเสื้อขนเป็ดสีขาว สวมผ้าพันคอและหมวกขนฟู ๆ พูดโดยไม่เกินจริง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสวมเสื้อขนเป็ด

เมื่อออกจากสนามบิน ในที่สุดเสิ่นชิงก็รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิติดลบยี่สิบองศาเป็นอย่างไร

จมูกของเธอแดงขึ้นอย่างรวดเร็วจากความหนาวเย็น จากนั้นก็เริ่มชาและเจ็บ เสิ่นชิงสงสัยว่าจมูกของเธอกำลังจะหลุดออกมาในไม่ช้า

เธอรู้สึกว่า เอามือมาประกบกันแล้วเป่าลมหายใจใส่ ผลคือพอลมร้อนออกจากปาก มันก็หายวับไปในทันที

จากนั้นก็มีลมเย็นและเกล็ดน้ำแข็งปริมาณมากพุ่งเข้าไปในช่องปาก ทั้งเย็นและเจ็บ

รองเท้าบูทหิมะเหยียบลงบนหิมะที่ทับถม ส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เสิ่นชิงรู้สึกว่าเสียงเหยียบบนหิมะนั้นฟังดูไพเราะมาก เธอจงใจเลือกเดินไปในที่ที่มีหิมะทับถม เหยียบให้หิมะส่งเสียงดังกรอบแกรบ

จางกั๋วเหลียวเห็นพฤติกรรมเด็ก ๆ ของเสิ่นชิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เสิ่นชิงเดินไปไม่กี่ก้าว ร่างกายก็หมดไออุ่นแล้ว ทั่วทั้งตัวรู้สึกหนาวเย็น ราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

เสิ่นชิงถูมือเล็ก ๆ ที่แดงจากความหนาวเย็น แล้วสั่นสะท้านติดต่อกันหลายครั้ง จางกั๋วเหลียวหัวเราะพูดว่า

“ฮ่า ๆ สถานที่หนาวเหน็บของเรานี่มันเย็นเป็นพิเศษใช่ไหม? ไม่เป็นไร รถพิเศษของเราจะมาถึงในไม่ช้า”

เสิ่นชิงคิดสักครู่ กะพริบตาแล้วตอบอย่างจริงจังว่า

“ฉันไม่รู้สึกหนาวเลย รู้สึกแค่ว่ามันแปลกใหม่มาก”

จางกั๋วเหลียว “…”

ไม่ใช่นะ ติดลบยี่สิบกว่าองศายังไม่หนาวอีกเหรอ?

คนทางใต้ทนหนาวได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

จางกั๋วเหลียวมองดูเสิ่นชิงอย่างแปลก ๆ แย่แล้ว เด็กคนนี้คงไม่ได้ถูกหนาวจนโง่ไปแล้วใช่ไหม

…

สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีน เมืองฮาร์บิน

เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังประชุมกันอยู่ในห้องประชุม

เจ้าหน้าที่อาวุโสคนหนึ่งที่สวมแว่นสายตายาวพูดว่า “ผู้ช่วยจากภายนอกที่ผู้อำนวยการสำนักงานของเราเชิญมาจะมาถึงวันนี้ ผู้ช่วยคนนี้ก็เป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเราด้วย ทุกคนต้องให้ความเคารพกันหน่อยนะ”

ด้านล่าง พนักงานหลายคนกำลังกระซิบกระซาบกัน

“ผู้อำนวยการของเราเชิญผู้ช่วยจากภายนอกมา แต่ไม่ยอมบอกพวกเราว่าเป็นใคร ทำเป็นลึกลับซับซ้อนไปได้”

“เฮ้อ อีกแล้ว ผู้นำคนใหม่ลอยลงมาจากฟ้า ไม่รู้ว่าคนนี้จะจัดการกับหลินส่วงได้หรือเปล่า”

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้ช่วยคนนี้มีความสามารถแค่ไหน ถึงทำให้ผู้อำนวยการของเราต้องไปรับด้วยตัวเอง”

“เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญหรอก ได้ยินมาว่าผู้อำนวยการเชื่อคำแนะนำของผู้ช่วยคนนี้ ถึงได้ลงทุนกับโครงการหิมะและน้ำแข็งอย่างหนัก ถ้าคนนี้ไม่มีความสามารถจริง ดูสิว่าฉันจะจัดการกับเขายังไง!”

เจ้าหน้าที่อาวุโสเห็นคนพวกนั้นกระซิบกระซาบกัน โกรธจนตบโต๊ะแล้วพูดว่า “ทำอะไรกัน! ตอนนี้กำลังประชุมอยู่นะ พวกคุณไม่มีระเบียบวินัยเอาเสียเลย!”

เห็นเจ้าหน้าที่อาวุโสโกรธ ด้านล่างเวทีเงียบกริบทันที ทุกคนก้มหน้าก้มตามองจมูกตัวเอง

เห็นด้านล่างเงียบแล้ว เจ้าหน้าที่อาวุโสปรับแว่นสายตา แล้วเริ่มอ่านเอกสารที่ยาวเหยียดและน่าเบื่อของเขาต่อ

เอี๊ยด…

ประตูเหล็กของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติจีนส่งเสียงดัง ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ทุกคนรู้สึกตกใจในใจ ผู้อำนวยการกลับมาแล้ว!

เจ้าหน้าที่อาวุโสเห็นสถานการณ์ จึงรีบพาคนในสำนักงานไปต้อนรับทันที พวกเขาเดินไปถึงประตู ถึงได้พบว่าข้าง ๆ ผู้อำนวยการมีผู้หญิงคนหนึ่งสวมแว่นกันแดดยืนอยู่

หญิงสาวสวมเสื้อขนเป็ดสีขาว พันผ้าพันคอสีเขียวเข้ม เธอยืนอยู่บนพื้นหิมะ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชา ดูคล้ายกิ่งไผ่เขียวที่มีหิมะเกาะอยู่