สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 342 ประสบการณ์ของนักท่องเที่ยว

บทที่ 342 ประสบการณ์ของนักท่องเที่ยว

ภายใต้การนำของหลิวเฟิงและโจวเฉวียน เสิ่นชิงได้ไปเยี่ยมชมสวนประติมากรรมน้ำแข็งและสวนประติมากรรมหิมะ

ในสวนประติมากรรมน้ำแข็งของเมืองฮาร์บิน มีเรือน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แกะสลักจากก้อนน้ำแข็ง ปราสาทน้ำแข็งและหิมะที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแปลกตา และศาลาน้ำแข็งที่ใสกิ๊ง

ประติมากรรมน้ำแข็งของเมืองฮาร์บินมีรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์และฝีมือประณีต เคยได้รับรางวัลมากมายในระดับนานาชาติ

ในสวนประติมากรรมน้ำแข็ง ยังมีคนงานบางส่วนกำลังสร้างสิ่งก่อสร้างที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

เสิ่นชิงตบกำแพงที่ก่อด้วยก้อนน้ำแข็ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นประติมากรรมน้ำแข็ง ในใจเต็มไปด้วยคำถามและความอยากรู้อยากเห็น

“กำแพงที่ก่อด้วยก้อนน้ำแข็งนี่แข็งแรงหรือเปล่า?”

เธอกังวลว่ากำแพงน้ำแข็งนี้อาจจะพังทลายลงมาอย่างกะทันหัน

คำถามของเสิ่นชิง ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนหัวเราะออกมาได้สำเร็จ

หลิวเฟิงหัวเราะพลางพูดว่า

“ฮ่า ๆ ๆ คุณเสิ่นไม่ต้องกังวลไปหรอก มันแข็งแรงมาก พวกเขาก่อกำแพงไปพร้อม ๆ กับราดน้ำลงไปในรอยต่อ ก้อนน้ำแข็งทั้งหมดจึงเชื่อมติดกันหมดแล้ว ไม่มีทางพังแน่นอน! ประติมากรรมน้ำแข็งพวกนี้สามารถเก็บรักษาไว้ได้หลายเดือนเลยนะ”

โลกแห่งน้ำแข็งและหิมะของเราก็มีประติมากรรมน้ำแข็งเช่นกัน ที่นั่นประติมากรรมน้ำแข็งยังติดไฟประดับ พอถึงตอนกลางคืนจะเปล่งประกายระยิบระยับ สว่างไสวไปทั่ว”

หลิวเฟิงเพิ่งพูดจบ โจวเฉวียนก็รีบพูดต่อทันที “คุณเสิ่น พวกเราก็เดินเหนื่อยกันแล้ว ต่อไปจะพาคุณไปลองชิมอาหารพิเศษของฮาร์บินของเรา!”

เสิ่นชิงพยักหน้าตอบรับด้วยความยินดี

วันนี้เธอมาเที่ยวเมืองฮาร์บินด้วยทัศนคติของนักท่องเที่ยวจากทางใต้

เธอต้องการรวบรวมความรู้สึกของตัวเองเพื่อคาดเดาความต้องการทางจิตใจของนักท่องเที่ยว

ในร้านอาหารเล็ก ๆ ของฮาร์บินที่มีไอร้อนลอยฟุ้ง เจ้าของร้านที่พูดเสียงดังฟังชัด กำลังต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเจ้าของร้านได้ยินสำเนียงต่างถิ่นของเสิ่นชิงก็ยังดีใจส่งลูกแพร์แช่แข็งมาให้สองจานด้วย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องจากการประชาสัมพันธ์น้อยและอากาศหนาวจัด คนต่างถิ่นที่มาเที่ยวเมืองฮาร์บินมีน้อยมาก งานเทศกาลน้ำแข็งและหิมะ นิทรรศการประติมากรรมน้ำแข็งส่วนใหญ่มีแต่คนท้องถิ่นไปชม

เมื่อเจ้าของร้านรู้ว่า เสิ่นชิงมาดูเทศกาลน้ำแข็งและหิมะโดยเฉพาะ ก็ตื่นเต้นแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจต่าง ๆ ให้เธอ

คนทางเหนือมีนิสัยร่าเริงและเป็นกันเอง ชอบพูดคุย เจ้าของร้านคนนี้เมื่อเริ่มพูดแล้วแทบจะหยุดไม่ได้

ในฐานะนักท่องเที่ยว เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าของร้านที่เป็นกันเองและจริงใจ เสิ่นชิงรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจ

หลังจากผ่านไปสักครู่ อาหารร้อน ๆ ก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ มีทั้งหมูตุ๋นกับวุ้นเส้น หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน ไส้กรอกเลือดและไส้กรอกแดงที่มีรสเค็มและหอม รวมถึงขนมถั่วเหลืองนุ่ม ๆ สีเหลืองทอง ทุกอย่างส่งกลิ่นหอมฉุย

อาหารทางเหนือมีปริมาณมาก อาหารที่เสิร์ฟมานี้อยู่ในจานใหญ่สี่จาน ปริมาณเยอะมากและดูแน่นหนาด้วย

เนื้อหมูมีกลิ่นหอม ตุ๋นจนนุ่ม รสชาติเค็มกำลังดี เมื่อทานคู่กับวุ้นเส้นร้อน ๆ พอกินคำแรกเข้าไป ความหนาวเย็นในร่างกายก็หายไปทันที

หมูทอดราดซอสมีรสเปรี้ยวหวาน กรอบนอกนุ่มในและฉ่ำน้ำ ให้สัมผัสที่หลากหลายมาก

ขนมถั่วเหลืองนุ่มและหวานหอม ส่วนไส้กรอกแดงมีกลิ่นรมควันและรสกระเทียม รสชาติเข้มข้น

“มาสิ คุณเสิ่น ลองชิมลูกแพร์แช่แข็งพิเศษของเรา กัดเป็นรูเล็ก ๆ แล้วดูดน้ำข้างในได้เลยครับ”

หลิวเฟิงหยิบวัตถุทรงกลมสีดำขึ้นมา แล้วเคาะเปลือกน้ำแข็งด้านนอกให้แตก จากนั้นก็ส่งลูกแพร์แช่แข็งให้เสิ่นชิง

เสิ่นชิงก้มลงมองลูกแพร์สีดำที่เย็นเฉียบในมือ

ลูกแพร์แช่แข็งตามชื่อเรียกคือ ลูกแพร์ที่ผ่านการแช่แข็ง

มองดูแล้วเหมือนจะเน่าเสีย ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร

เสิ่นชิงเพิ่งกัดเปิดช่องเล็ก ๆ น้ำหวานใสก็พุ่งออกมาจากลูกแพร์

หวานหอม ฉ่ำน้ำ สดชื่นมาก

เนื้อลูกแพร์แช่แข็งเมื่อกินแล้วรู้สึกสาก ๆ เหมือนกำลังกินเกล็ดน้ำแข็งรสผลไม้

เสิ่นชิงพยักหน้า “อันนี้ไม่เลว มีเอกลักษณ์มาก”

โจวเฉวียน “คุณเสิ่น ของแบบนี้มีแค่ที่นี่เท่านั้น แต่วิธีทำจริง ๆ แล้วง่ายมาก ขุดหลุมในหิมะ ใส่ลุกแพร์ลงไป ฝังไว้สองสามวันแล้วขุดขึ้นมา ตอนจะกินก็แช่น้ำเย็นสักพัก ก็เรียบร้อย”

เสิ่นชิงคิดพลางกินลูกแพร์แช่แข็งไปด้วย อาหารพวกนี้ล้วนมีเอกลักษณ์ท้องถิ่นมาก สามารถใช้เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของฮาร์บินเพื่อส่งเสริมได้

ขณะที่กำลังกินอยู่นั้น เสิ่นชิงก็ได้ยินเสียงสะอื้นขึ้นมาทันที

เจ้าของร้านที่เมื่อกี้ร่าเริงชอบยิ้ม กลับกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ที่มุมบันได เธอเช็ดน้ำตาพลางโทรศัพท์ไปด้วย “ปีใหม่นี้ลูกก็ไม่กลับมาอีกแล้วเหรอ? แม่ห่อเกี๊ยวไว้ตั้งเยอะ แต่ลูกก็ไม่กลับมากิน

ตั้งแต่ลูกออกไปข้างนอก ก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ที่บ้านคิดถึงลูกนะ กลับมาทำงานที่บ้านเถอะ อย่าไปลอยเคว้งคว้างอยู่ข้างนอกเลย”

ปลายสายโทรศัพท์มีเสียงจนใจดังมาว่า

“แม่ครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกลับไป แต่ที่บ้านไม่มีโอกาสในการพัฒนาจริง ๆ ผมกลับไปแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ? ผมจบมหาวิทยาลัยสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กลับไปสืบทอดกิจการร้านอาหารเล็ก ๆ เหรอครับ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าของร้านก็วางสายโทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ

เธอเช็ดน้ำตา ในใจถอนหายใจอย่างโศกเศร้า ลูกชายพูดถูกแล้ว

ภาพนี้ เสิ่นชิงและอีกสองคนก็เห็นอยู่ในสายตา

โจวเฉวียนถอนหายใจอย่างหนัก “ถ้าพวกเราสามารถทำให้อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในบ้านเกิดเติบโตขึ้นมาได้ ก็จะสามารถสร้างตำแหน่งงานได้มากมาย ประชากรก็จะไม่สูญเสียไปมากขนาดนั้น”

หลิวเฟิงพูดเย้าแหย่ “นายคิดยังไง คนที่จบสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับสูงมา จะกลับมาทำงานด้านการท่องเที่ยว?”

โจวเฉวียนบ่นอย่างไม่พอใจ “นี่แค่ตัวอย่างเดียว ยังมีคนทำงานอีกมากมายที่เป็นแค่สกรูตัวเล็ก ๆ ในที่ทำงานข้างนอก การทำงานที่บ้านกับการทำงานข้างนอกมันต่างกันมากนะ”

เสิ่นชิงคีบอาหารเข้าปากอีกสองสามคำ แล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน

“พวกคุณไม่ต้องรีบร้อน หลังจากการท่องเที่ยวครั้งนี้ ในใจฉันก็มีแผนคร่าว ๆ แล้ว ต่อจากนี้พวกเราพยายามกันให้ดี แล้วมุ่งไปสู่เป้าหมายด้วยกัน”

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เสิ่นชิงรู้สึกว่าอวัยวะภายในทั้งหมดอบอุ่นขึ้น สามารถทนต่อสภาพอากาศติดลบยี่สิบองศาได้

หลิวเฟิงช่วยเปิดประตูรถให้เสิ่นชิง

“คุณเสิ่น กำหนดการยังเหลืออีกหนึ่งจุดสุดท้าย นั่นคือมหาวิหารเซนต์โซเฟียในเมืองฮาร์บินของเรา เป็นสถาปัตยกรรมที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีเสน่ห์แบบต่างประเทศ มหาวิหารนี้บรรจุความทรงจำทางวัฒนธรรมของทั้งภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวมาเช็กอินและถ่ายรูป เราวางแผนที่จะพัฒนาให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม”

เสิ่นชิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มและกล่าวว่า “ดี งั้นเราไปสำรวจพื้นที่จริงกัน”

มหาวิหารเซนต์โซเฟียมีชื่อเสียงในด้านความยิ่งใหญ่อลังการและหรูหรา

โดมทรงกลมสูงตระหง่านและหอระฆังโบราณเชื่อมต่อกันเป็นหนึ่งเดียว ทั้งอาคารดูกลมกลืนและน่าทึ่ง

ในยามที่หิมะตกหนัก มหาวิหารถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังกังวาน ทำให้ทั้งโลกดูเงียบสงบ สันติ อบอุ่น และขลัง

เสิ่นชิงเคยถ่ายภาพแฟชั่นมามากมายตอนเป็นศิลปิน เธอมองเห็นทันทีว่ามหาวิหารนี้ถ่ายรูปออกมาสวยได้ง่าย ซึ่งจะดึงดูดเน็ตไอดอลจำนวนมากมาเช็กอินแน่นอน

เสิ่นชิง “สามารถกำหนดให้เป็นจุดท่องเที่ยวสำคัญที่ต้องประชาสัมพันธ์ได้ แต่ดูเหมือนว่า ตอนนี้แค่เช็กอินถ่ายรูปอย่างเดียวอาจจะดูจืดชืดไปหน่อย เราควรคิดเพิ่มกิจกรรมอะไรบ้างเพื่อเพิ่มความสนุกสนาน”

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังสนทนากับหลิวเฟิงและโจวเฉวียนเกี่ยวกับวิธีการเพิ่มเนื้อหาของสถานที่ท่องเที่ยว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หลิวเฟิงเห็นว่าเป็นสายจากเพื่อนร่วมงานที่สำนักงาน จึงกล่าวขอโทษกับเสิ่นชิงแล้วรับสาย

จากปลายสาย มีเสียงที่ฟังดูกังวลอย่างมากดังมา “หลิวเฟิง แย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้นแล้ว คุณเสิ่นอยู่ข้าง ๆ คุณหรือเปล่า?”