สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 318 สถานการณ์การพลิกกลับ!
บทที่ 318 สถานการณ์การพลิกกลับ!
“พวกแกต่างหากที่ควรขอขมาด้วยความสำนึกผิด!”
“พี่เสิ่นชิง อย่าฟังพวกเขานะ! อย่ายอมคุกเข่า! พวกเราจะยืนหยัดตายด้วยกัน!”
“ฆ่าฉันไปเถอะ พี่เสิ่นชิง ไม่อยากให้พวกเราตาย ฉันก็ทนดูเธอถูกทำให้อับอายไม่ได้เหมือนกัน!”
“ฉันก็เช่นกัน ยังไงชีวิตฉันก็แย่อยู่แล้ว ได้เริ่มต้นใหม่ก็ดีเหมือนกัน!”
“ใช่! พวกแกอย่าคิดจะใช้ฉันมาข่มขู่พี่เสิ่นชิงอีก ฉันไม่กลัวตาย!”
“ฉันก็ไม่กลัวตาย หัวขาดก็แค่แผลเป็นขนาดเท่าชาม อีกสิบแปดปีพวกเราก็จะกลับมาเป็นคนดีอีกครั้ง”
เมื่อเห็นเสิ่นชิงกำลังจะถูกทำให้อับอาย เหล่าคนหนุ่มที่มีอารมณ์พลุ่งพล่านก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาตาแดง และตะโกนออกมา
ด้วยท่าทีของวีรบุรุษที่ยอมตัดแขนและเสียสละชีวิตอย่างองอาจ
ยังมีผู้โดยสารคนหนึ่งมองไปที่เสิ่นชิงด้วยสีหน้าเศร้าสลดพลางกล่าวว่า
“เสิ่นชิง ที่จริงแล้วเธอไม่ควรออกมาเลย พวกเขาไม่มีทางรักษาสัญญาหรอก การที่เธอออกมาแบบนี้ เท่ากับเอาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วย มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
ถ้าเสิ่นชิงยังคงซ่อนตัวอยู่ในห้องลูกเรือ นอกจากเครื่องบินทั้งลำจะประสบอุบัติเหตุแล้ว ก็คงไม่มีอะไรที่จะคุกคามชีวิตของเธอได้
ฝูงชนส่งเสียงอึกทึกครึกโครม ดูเหมือนจะมีท่าทีที่จะก่อการจลาจลขึ้นมา
อย่างไรก็ตาม การจลาจลครั้งนี้ไม่ได้ดำเนินไปนาน ก็ถูกคนร้ายปราบปรามลงด้วยกำลัง
บรรดาผู้โดยสารที่ลุกขึ้นต่อต้านต่างล้มลงกับพื้นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ผู้โดยสารที่มือเปล่า แน่นอนว่าไม่สามารถสู้กับคนร้ายที่มีอาวุธครบมือได้
เสิ่นชิงเฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ โดยไม่แสดงอาการใด ๆ เธอกำลังตรวจสอบว่าคนร้ายคนไหนมีปืนอยู่ในมือ
ในห้องโดยสาร มีผู้โดยสารบางคนที่มีสีหน้าสิ้นหวัง พวกเขาไม่ได้ทำการต่อต้านใด ๆ เลย
พวกเขาถึงกับคิดว่าการกระทำของเสิ่นชิงที่เดินออกมาจากห้องลูกเรือนั้น ไม่ฉลาดเลยแม้แต่น้อย พวกโจรเหล่านี้ล้วนเป็นคนชั่วร้ายที่ไร้ศีลธรรม พวกเขาไม่มีทางรักษาสัญญาอย่างแน่นอน
พวกเขาไม่มีความซื่อสัตย์และไม่มีเหตุผล อยากฆ่าก็ฆ่า อยากทุบตีก็ทุบตี
แม้เธอจะออกมาจากห้องลูกเรือ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้
เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกโจร ก็ต้องยอมให้พวกเขาทำร้ายและด่าทอ
ผู้โดยสารจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ล้มลงบนพื้น ถูกพวกโจรทุบตี
“พอแล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าทำร้ายอีกเลย!”
เสิ่นชิงตะโกนเสียงเย็น
ขนตาของเธอสั่นเบา ๆ ใต้เปลือกตามีเงาสีดำคล้ำปรากฏขึ้น
เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“ก็แค่ถอดเสื้อผ้า คุกเข่า มันเรื่องใหญ่อะไร ก็แค่ร่างกายภายนอกเท่านั้น มันไม่ได้หมายความอะไรหรอก”
“แปะ แปะ แปะ!”
ชายหน้าแผลเป็นตบมือสองสามที แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม
“จุ๊ จุ๊ พูดได้ดีมาก! สมแล้วที่เป็นข้าราชการ มีจิตสำนึกดีจริง ๆ! งั้นรีบถอดเสื้อผ้าเลยสิ”
เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบเฉยขณะยื่นมือไปที่คอ
จากนั้นเธอใช้นิ้วเรียวบางปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเล็กน้อยด้านใน
พวกโจรพากันกลั้นหายใจ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
เพียงแค่เห็นเนื้อตัวนิดหน่อย ก็เพียงพอที่จะจุดไฟราคะในตัวทุกคน ทำให้รู้สึกคอแห้งผากไปหมด
เร็วเข้า! ถอดเร็วเข้า! ถอดเร็ว ๆ!
เกือบทุกคนจ้องมองการเคลื่อนไหวของเสิ่นชิงอย่างตาเป็นมัน พวกเขามองเธออย่างโลภมาก อยากได้ภาพที่น่าตื่นเต้นมากกว่านี้
ทันใดนั้น เสียงดังปัง! ประตูห้องลูกเรือถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน
“ปัง!” เฉาเล่อที่ตาแดงก่ำวิ่งออกมาจากห้องลูกเรือ เขาเตะประตูโลหะผสมจนแทบจะพังลงมา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้พวกโจรตกใจรีบชักอาวุธออกมาเล็งไปที่เฉาเล่อ
เมื่อเห็นภาพนี้ มุมปากของเสิ่นชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ฮึ ๆ ที่แท้ก็มีแค่เจ็ดคนที่มีปืนในมือ
ในห้องโดยสารมีโจรห้าสิบคน ส่วนใหญ่มีอาวุธเป็นกระบองไฟฟ้าและกระบองพับได้ ซึ่งไม่มีอานุภาพทำลายล้างมากนัก
แค่จัดการคนที่ถือปืนได้ สถานการณ์ก็จะพลิกกลับมาได้
ในขณะที่ทุกคนหันไปมองเฉาเล่อ เสิ่นชิงก็สะบัดผมยาวที่ด้านหลัง หยิบปืนที่เหน็บไว้ที่ปกเสื้อด้านหลังออกมา
ในห้องลูกเรือมีโจรสองคนที่ถูกจับได้ พอดีว่าพวกเขามีปืนติดตัวทั้งคู่
ดังนั้น เสิ่นชิงหนึ่งกระบอก เฉาเล่อหนึ่งกระบอกเสิ่นชิงแน่นอนว่า รู้ดีว่าพวกอันธพาลเหล่านั้นจะไม่รักษาสัญญา เธอแค่ต้องการยืนยันว่า ใครบ้างที่มีปืนอยู่ในมือ เพื่อถ่วงเวลาให้เฉาเล่อ แล้วจะจับหัวหน้าก่อน
ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังต่อรองกับพวกอันธพาลอยู่ข้างนอก เฉาเล่อได้รับความช่วยเหลือจากหัวหน้าลูกเรือในการถอดประตูโลหะผสม
ประตูห้องลูกเรือทำจากวัสดุโลหะผสม สามารถใช้เป็นโล่กำบังกระสุนได้
เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีพร้อมกัน โล่ที่สามารถกันกระสุนได้จึงมีความสำคัญมาก
เสิ่นชิงมีฝีมือในการยิงปืนที่แม่นยำมาก เธอยิงได้เกือบสิบคะแนนเต็มในการสอบฝึกยิงปืน อาจกล่าวได้ว่าเธอยิงไม่พลาดเลยสักนัด
“ปัง ปัง ปัง!”
หลังจากเสียงปืนดังขึ้น ปืนในมือของเสิ่นชิงพ่นไฟออกมา คนที่ถือปืนหลายคนเสียชีวิตในทันที
ในเวลาเดียวกัน เฉาเล่อแบกประตูโลหะผสมของห้องลูกเรือวิ่งเข้ามา
ชายหน้าแผลเป็นยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือของเขาก็ถูกยิงเข้าหนึ่งนัด กระสุนทะลุข้อมือ เลือดไหลพุ่งออกมา
ในชั่วพริบตา เสิ่นชิงเอาปากกระบอกปืนที่ร้อนระอุจ่อที่ขมับของชายหน้าแผลเป็น
“อย่าขยับ ปืนในมือฉันไม่มีตานะ”
เส้นเลือดที่หน้าผากของชายหน้าแผลเป็นเต้นตุบ ๆ
มีโจรบางคนที่ตั้งสติได้ก็รีบยิงปืนใส่เสิ่นชิงทันที แต่หลังจากเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด เสิ่นชิงเพียงแค่ครางเบา ๆ
เธอสวมเสื้อเกราะกันกระสุนของเฉาเล่ออยู่
เมื่อเห็นเสิ่นชิงถูกโจมตีพร้อมกัน เฉาเล่อก็ตะโกนเสียงดัง โบกโล่ประตูโลหะผสม แล้วเข้ามาอยู่ข้าง ๆ เธอ
“ปัง ปัง ปัง”
กระสุนยิงใส่ประตูโลหะผสม กระเด็นเป็นประกายทองวูบวาบ
เสิ่นชิงลากชายหน้าแผลเป็น ถอยหลังภายใต้การคุ้มกันของเฉาเล่อ
“หัวหน้าของพวกนายอยู่ในมือฉัน พวกนายควรวางอาวุธลงจะดีกว่า ไม่งั้นเขาจะถูกฉันยิงส่งไปสู่สวรรค์ด้วยกระสุนนัดเดียว”
ชายหน้าแผลเป็นที่ถูกจ่อปืนที่ขมับ ตอนนี้ใจเต้นรัวด้วยความตกใจ เขาตะโกนเสียงแหลม
“ทุกคนวางอาวุธ! ห้ามใครยิง!”
ตอนนี้ สถานการณ์ในที่เกิดเหตุได้พลิกกลับด้านอย่างสิ้นเชิง!
Comments for chapter "บทที่ 318 สถานการณ์การพลิกกลับ!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
