สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 319 จุดชนวนสงคราม (รีไรต์)

บทที่ 319 จุดชนวนสงคราม (รีไรต์)

หลังจากที่เสิ่นชิงจับตัวชายหน้าแผลเป็นเป็นตัวประกัน พวกโจรคนอื่น ๆ พยายามจะโอบล้อมเข้าโจมตีจากด้านข้าง

เสิ่นชิงเห็นดังนั้น จึงเอาปืนจ่อที่หน้าผากของชายหน้าแผลเป็น แล้วเอานิ้วเกี่ยวไกปืน จ้องตาเขม็งพลางพูดว่า

“ฉันบอกแล้วว่าห้ามขยับ! ใครก้าวมาอีกก้าวเดียว ฉันจะยิงให้สมองมันแตกกระจาย”

ปากกระบอกปืนร้อนจนทำให้ขาทั้งสองข้างของชายหน้าแผลเป็นสั่น ข้อมือขวาของเขาถูกกระสุนเจาะทะลุ แขนที่ห้อยลงมามีเลือดไหลนอง เลือดไหลจากปลายนิ้วที่ชุ่มแดงลงสู่พื้น รวมตัวกันเป็นลำธารเล็ก ๆ

ชายหน้าแผลเป็นรักชีวิตมาก เขารีบตะโกนใส่ลูกน้องอย่างร้อนรน

“ทุกคนวางอาวุธลงเดี๋ยวนี้! ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ก็เป็นคนทรยศ!”

พวกโจรที่พยายามจะเข้าโจมตีก็หยุดชะงักทันที

เสิ่นชิงและเฉาเล่อจับตัวชายหน้าแผลเป็นไว้ ส่วนโจรที่เหลือก็จับตัวผู้โดยสารไว้

ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร ต่างยืนเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียดในห้องโดยสาร

เสิ่นชิงส่งสัญญาณให้หัวหน้าพนักงานต้อนรับนำเครื่องสื่อสารออกมา เธอต้องการเจรจากับพวกโจรที่อยู่ในห้องนักบินตราบใดที่นักบินยังถูกจับเป็นตัวประกัน วิกฤตการณ์ก็ยังไม่ถือว่าจบสิ้น

เสิ่นชิงพูดผ่านเครื่องสื่อสารว่า

“พวกอันธพาลในห้องนักบินฟังนะ หัวหน้าของพวกแกอยู่ในมือฉันแล้ว ถ้าอยากให้เขารอดชีวิต ก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วออกมาจากห้องนักบินซะ”

เพียงแค่วิกฤตในห้องนักบินถูกคลี่คลาย นักบินก็จะสามารถเปลี่ยนเส้นทางการบินกลับไปยังเมืองหางโจวได้ทันที

อย่างไรก็ตาม พวกอันธพาลในห้องนักบินกลับไม่สนใจคำเตือนของเสิ่นชิงเลย

ภายในห้องนักบิน

อันธพาลที่สวมชุดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใช้ปืนจ่อศีรษะนักบิน เขาใช้มือข้างหนึ่งหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า

“เสิ่นชิง ฉันไม่ได้โง่นะ ไอ้แผลเป็นมันก็แค่สุนัขรับใช้ตระกูลซุน มันจะมีค่าเท่ากับคุณชายซุนได้ยังไง?”

ประตูห้องนักบินถูกพวกอันธพาลล็อกจากด้านใน คนข้างในไม่ออกมา คนข้างนอกก็เข้าไปไม่ได้

ประตูห้องนักบินแข็งแรงมาก แข็งแกร่งยิ่งกว่าประตูโลหะผสมของห้องลูกเรือเสียอีก

ใช้มีดงัดไม่ออก ใช้เลื่อยไฟฟ้าก็เลื่อยไม่ออก มีเพียงการใช้ระเบิดเท่านั้นที่จะสามารถระเบิดประตูห้องนักบินให้เปิดออกได้

คำขู่ของเสิ่นชิงไม่มีผลใด ๆ ต่อผู้ร้ายที่อยู่ในห้องนักบินเลย

เสิ่นชิงก็รู้ว่าจุดประสงค์ของการจี้เครื่องบินของพวกผู้ร้ายเหล่านี้คือการแลกตัวซุนเจ๋อกลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางยอมรับข้อเรียกร้องของเธอ

เธอรู้ดีถึงจุดนี้ แต่ก็ยังคงลองทำดูด้วยความคิดที่ว่าลองดูก็ไม่เสียหาย

น่าเสียดายที่แผนการไม่เป็นผล

และตอนนี้เครื่องบินลำนี้ได้บินเข้าสู่น่านฟ้าของประเทศพม่าแล้ว

สายตาของเสิ่นชิงเย็นชาลง ตอนนี้ทำได้แค่เดินทีละก้าวเท่านั้น

รอให้เครื่องบินลงจอดอย่างปลอดภัยแล้วค่อยปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์

ต่อมา

เสิ่นชิงก็ให้หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินรายงานสถานการณ์ในห้องโดยสารให้กับสำนักงานการบินพลเรือน

พวกเขารู้สึกโล่งอกเมื่อทราบว่า เสิ่นชิงได้ควบคุมสถานการณ์ไว้แล้ว

อย่างน้อยผู้โดยสารบนเครื่องบินก็ยังปลอดภัยอยู่ในตอนนี้

ภาคพื้นดิน สำนักงานการบินพลเรือน

“ตกลงซุนเจ๋อถูกคุมตัวขึ้นเครื่องแล้วใช่ไหม?”

คุณตาหลินถามหลิวเนี่ยนฉือ

“ถูกคุมตัวขึ้นเครื่องแล้วครับ อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะถึงประเทศพม่า”

หลิวเนี่ยนฉือตอบอย่างนอบน้อม

หลิวเนี่ยนฉือชี้ไปที่แผนที่เส้นทางการบินและเคาะที่หน้าจอ

“ในพม่ามีสนามบินอยู่สี่แห่ง โดยสนามบินพม่าใต้ถูกควบคุมโดยกองกำลังทหารพม่าใต้ ดังนั้นเครื่องบินลำนี้มีความเป็นไปได้สูงที่จะลงจอดที่สนามบินพม่าใต้”

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณตาหลินขมวดคิ้วถาม

“แล้วแผนช่วยเหลือของหน่วยเฉพาะกิจคืออะไร?”

หลิวเนี่ยนฉือ “เครื่องบินที่คุมตัว ซุนเจ๋อ จะลงจอดที่สนามบินอานเป่ย ซึ่งอยู่ในเขตปกครองของกองทัพรัฐบาล

แผนของเราคือ หลังจากเครื่องบินทั้งสองลำลงจอดแล้ว จะนัดแลกเปลี่ยนตัวประกันที่อ่าวไทโร โดยกองทัพรัฐบาลพม่าจะวางกำลังที่อ่าวไทโร”คุณตาหลินฟังจบแล้วส่ายหัว จ้องมองหลิวเนี่ยนฉือด้วยสายตาเร่าร้อน

“ผมไม่แนะนำให้พวกคุณทำแบบนั้น ผมแนะนำให้พวกคุณยึดสนามบินพม่าใต้โดยตรง”

เพราะว่าเมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินพม่าใต้ กลุ่มทหารพม่าใต้จะควบคุมสายการบินสีน้ำเงินทันที เสิ่นชิง และผู้โดยสารจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง

ถ้าก่อนที่สายการบินสีน้ำเงินจะลงจอด กองทัพรัฐบาลพม่าสามารถยึดสนามบินพม่าใต้ได้ วิกฤตของสายการบินสีน้ำเงินก็จะจบลงทันที

แผนของหลิวเนี่ยนฉือค่อนข้างระมัดระวัง แผนของคุณตาหลินรุนแรงมาก

หลังจากหลิวเนี่ยนฉือเข้าใจความหมายของคุณตาหลิน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แต่ว่าสนามบินพม่าใต้เป็นเขตปกครองของกลุ่มทหารนะครับ…”

ถ้ายึดสนามบินพม่าใต้ นั่นหมายความว่าต้องโจมตีกลุ่มทหารพม่าใต้

ถึงตอนนั้นจะไม่ใช่การช่วยเหลือตัวประกันอีกต่อไป แต่จะเป็นการก่อสงคราม

และการที่จะโจมตีกองกำลังพม่าใต้ในเวลาอันสั้นนี้ก็ยากมาก

แต่ตอนนี้คุณตาหลินโกรธมาก

ในความคิดของเขา ใครกล้าแตะต้องคนของเขา เขาก็จะทำลายคนนั้น ถอนรากถอนโคน บดกระดูกโปรยเถ้า พวกทหารในพม่าตอนใต้กล้าทำอะไรกับภรรยาของหลานชายเขาด้วยเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะกำจัดคนพวกนั้นให้หมดไปเลย!

หลิวเนี่ยนฉือพูดด้วยความกังวลว่า “นายพลหลิน กองทัพรัฐบาลพม่ากับกองกำลังทหารภาคใต้ต่อสู้กันมาหลายปีแล้ว ยังไม่มีใครชนะ ตอนนี้จะเป็นไปได้ยังไงที่จะจัดการพวกเขาได้ภายในหนึ่งชั่วโมง”

คุณตาหลินไม่ได้ตอบคำถามของหลิวเนี่ยนฉือ แต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออก

…

ในห้องโดยสาร ชายหน้าแผลเป็นตะโกนว่าต้องการทำแผล

“บ้าเอ๊ย ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ช่วยห้ามเลือดให้ฉันก่อนได้ไหม! ไม่งั้นถ้าฉันตายเพราะเสียเลือดไป แกจะเอาศพฉันไปข่มขู่ใครได้?”

เสิ่นชิงมองชายหน้าแผลเป็นด้วยสายตาเย็นชา แม้ว่าไอ้นี่จะน่ารังเกียจ แต่ตอนนี้ยังไม่ควรตาย

เธอให้หัวหน้าพนักงานต้อนรับนำชุดปฐมพยาบาลมา แล้วทำแผลให้ชายหน้าแผลเป็นอย่างง่าย ๆ

ขณะที่หัวหน้าพนักงานต้อนรับกำลังทำแผลให้ชายหน้าแผลเป็น เธอทำด้วยความรู้สึกแก้แค้น ลงมือแรงโดยไม่ระวัง ทำให้ชายหน้าแผลเป็นเจ็บจนต้องร้องออกมา

ชายหน้าแผลเป็นจ้องหัวหน้าพนักงานต้อนรับอย่างดุดัน

“แกรอดูเถอะ พอเครื่องบินลงจอด กองทัพของพวกเราก็จะล้อมเครื่องบินลำนี้ไว้ ตอนนั้นพวกแกก็จะกลายเป็นนักโทษอีกครั้ง”

ชายหน้าแผลเป็นคิดว่า เสิ่นชิงเพียงแค่ได้เปรียบเล็กน้อยในตอนนี้เท่านั้น

เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินทางใต้ของพม่า กองทัพของตระกูลซุนก็จะควบคุมเครื่องบินได้ในทันที

เมื่อถึงตอนนั้น สถานการณ์การเผชิญหน้าก็จะถูกทำลาย เมื่อทหารพม่าใต้บังคับเปิดประตูห้องโดยสาร ผู้โดยสารทั้งหมดก็จะกลายเป็นตัวประกันอีกครั้ง

ดังนั้นแม้ว่าชายหน้าแผลเป็นจะถูกเสิ่นชิงจับตัวไว้ เขาก็ยังคงมีท่าทางไม่หวั่นเกรงอะไร

ต่อมา ชายหน้าแผลเป็นยังเบ้ปากใส่เสิ่นชิง

“ตอนนั้น ฉันจะข่มขืนแล้วฆ่าทั้งแกและผู้หญิงคนนี้!”

“เพียะ!”

เสิ่นชิงตบหน้าชายแผลเป็นด้วยหลังมือ

การตบครั้งนี้ของเสิ่นชิงแรงมาก ทำให้ฟันหน้าสองซี่ของหน้าแผลเป็นหลุดออกมาทันที

หลังจากนั้น เสิ่นชิงไม่แม้แต่จะมองชายหน้าแผลเป็น หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาเรียกหาหลิวเหนี่ยนฉือ “ท่านผู้อำนวยการ ตามความคืบหน้าในตอนนี้ เราจะถึงสนามบินทางใต้ของพม่าอีกนานเท่าไหร่?”

ไม่นาน เสียงของหลิวเหนี่ยนฉือก็ดังมาจากเครื่องสื่อสาร

“พวกคุณจะถึงสนามบินทางใต้ของพม่าในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เครื่องบินที่คุมตัวซุนเจ๋อก็จะถึงสนามบินในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเช่นกัน”

ในขณะนั้นเอง เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ไม่รู้ว่าใครกันแน่ ถึงกับนำข่าวการถูกจี้เครื่องบินของสายการบินบลูแอร์ไลน์ไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต

บนเวยป๋อ ผู้ใช้นิรนามลึกลับคนหนึ่งได้โพสต์ว่า

“ฉันมาเปิดเผยข่าวใหญ่ให้ทุกคนทราบ

วันนี้เวลา 10 โมงเช้า มีเครื่องบินลำหนึ่งบินจากเกาหลีใต้ไปยังเมืองหางโจวถูกจี้

ห้องนักบินของเครื่องบินถูกคนร้ายควบคุมแล้ว สายการบินบลูแอร์ไลน์กำลังจะถูกบังคับให้บินไปประเทศพม่า บนเครื่องมีผู้โดยสารกว่า 300 คน ในนั้นยังมีเจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงอีกหลายคน ทุกคนลองเดากันดูสิว่ามีใครบ้าง”

ข่าวที่ผู้ใช้นิรนามคนนี้เผยแพร่นั้นน่าตื่นเต้นมาก ทันใดนั้นก็กลายเป็นกระแสค้นหายอดนิยมทันที

ญาติของผู้โดยสารก็เห็นข่าวนี้ด้วย พวกเขาโทรศัพท์ไปสอบถามด้วยความกังวลใจ

แต่ไม่มีใครสามารถติดต่อได้สักคน