สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 317 บีบบังคับให้เสิ่นชิงคุกเข่า
บทที่ 317 บีบบังคับให้เสิ่นชิงคุกเข่า
เสียงกลอนประตูดังขึ้น ทุกคนหันไปมองประตูห้องลูกเรือทันที
ชายหน้าแผลเป็นก็เหลือบมองไปทางนั้นเช่นกัน ในแววตาเขาดูเหมือนจะมีความประหลาดใจอยู่บ้าง
เขาไม่คิดว่าการทำแบบนี้จะสามารถบีบให้ เสิ่นชิง ออกมาได้จริง ๆ
“เอี๊ยด…”
ประตูโลหะผสมเปิดออกเป็นช่องแคบ เสิ่นชิงแทรกตัวออกมาจากห้องลูกเรือ แล้วรีบหมุนตัวปิดประตูอย่างรวดเร็ว
ร่างสูงบางของเธอพิงอยู่ที่ประตู ในดวงตามีแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยว
ความจริงแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าพวกโจรเหล่านี้จะรักษาสัญญาหรือไม่
แต่เหตุการณ์จี้เครื่องบินนี้เกิดขึ้นเพราะเธอ พวกนี้ต้องการแก้แค้นเธอ ผู้โดยสารคนอื่นไม่ควรต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เธอไม่อาจนิ่งดูดายได้
“ฉันออกมาแล้ว พวกคุณอย่าทำร้ายคนบริสุทธิ์อีก ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะได้แค่ศพของฉันกลับไปรายงาน”
เสิ่นชิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง สายตามองตรงอย่างหนักแน่น เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำพุเย็นบนภูเขาหิมะ
“ฟิ้ว~”
ชายหน้าแผลเป็นผิวปากใส่เสิ่นชิง เอียงหัวพูดว่า
“สวยมาก! สมแล้วที่เป็นอัยการที่โดดเด่นที่สุดของจีน มีทั้งความกล้าและวิสัยทัศน์ ให้ความสำคัญกับความรักและความยุติธรรม ยอมสละชีวิตและเลือดเนื้อเพื่อประชาชน”
พูดจบ ชายหน้าแผลเป็นก็โยนเด็กหญิงตัวน้อยในมือกลับเข้าไปในฝูงชน
เสิ่นชิงกวาดตามองสถานการณ์ภายในห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว ผู้โดยสารกว่าสองร้อยคนนั่งยอง ๆ กอดหัวตัวเอง ถูกคนร้ายห้าสิบคนที่ถือกระบองล้อมไว้
สายตาของเสิ่นชิงผ่านความสงสัยเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าพวกคนร้ายเหล่านี้ผ่านการตรวจค้นและนำอาวุธขึ้นเครื่องได้อย่างไร
ตามหลักแล้ว การตรวจค้นที่สนามบินไม่น่าจะตรวจไม่พบ
เว้นแต่ว่า…
เสิ่นชิงยืนอยู่ด้านหน้าของห้องโดยสาร สายตาตกอยู่บนใบหน้าของชายหน้าแผลเป็น แววตาของเธอลึกล้ำยากจะคาดเดา
“มองอะไร? ถ้ายังจ้องมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีก ฉันจะควักลูกตาของเธอออกมา!”
สายตาของเสิ่นชิง ทำให้ชายหน้าแผลเป็นรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ราวกับมีหนามทิ่มแทงอยู่ที่หลัง
ชายหน้าแผลเป็นชี้นิ้วไปที่เสิ่นชิง มุมปากยกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สายตาดูถูกพลางพูดว่า “เธอ คุกเข่าลงตรงหน้าฉันเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เขาก็ดึงลูกน้องคนหนึ่งเข้ามาใกล้แล้วสั่งว่า
“นายเปิดโทรศัพท์ไว้ เดี๋ยวถ่ายวิดีโอตอนที่ เสิ่นชิงคุกเข่าด้วย”
“ฮ่า ๆ อัยการที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วประเทศมาคุกเข่าให้ฉัน นี่มันฉากสำคัญ ต้องบันทึกเอาไว้แน่นอน!”
ชายหน้าแผลเป็นเป็นลูกน้องคนสนิทอันดับหนึ่งของซุนเจ๋อ เขาไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อเสิ่นชิงที่คอยขัดขวางซุนเจ๋ออยู่บ่อยครั้ง ในใจมีแต่ความโกรธแค้นและเกลียดชัง
ตอนนี้เสิ่นชิงตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาแล้ว เขาย่อมไม่ปล่อยให้เสิ่นชิงลอยนวลไปได้แน่นอน
เขาต้องการทำให้เสิ่นชิงอับอายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน
คนที่กล้าลงมือกับคุณชายของเขา ไม่มีทางจบลงอย่างดีแน่นอน
ลูกน้องข้างกายชายหน้าแผลเป็นเป็นคนพูดติดอ่าง เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า สีหน้าลำบากใจพลางพูดว่า
“พี่ชายบนเครื่องบินไม่สามารถเปิดโทรศัพท์มือถือได้ มันจะเป็นอันตราย!”
คนพูดติดอ่างใช้เวลาสองนาทีกว่าจะพูดประโยคนี้จบ ทำให้ชายหน้าแผลเป็นรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก
“เพียะ!”
ชายหน้าแผลเป็นตบหน้าคนพูดติดอ่างอย่างแรง แล้วตะโกนด้วยความโกรธ
“ทำไมแกไม่เปิดโหมดเครื่องบินวะ?”
คนพูดติดอ่างได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที รีบเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วหันกล้องไปทางเสิ่นชิง
ชายหน้าแผลเป็นมองไปที่เสิ่นชิง ที่ยังคงนิ่งเฉย แล้วตวาดเสียงเย็น
“รีบคุกเข่าลงซะ! กับความผิดที่เธอก่อไว้ แม้จะเฆี่ยนศพเธอเป็นร้อย ๆ ครั้งก็ยังไม่พอ”
สีหน้าของเสิ่นชิงเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่เธอไม่ขยับตัว และไม่มีทีท่าว่าจะคุกเข่าลง
คนจีนจะยืนอย่างสง่างามจนตาย แต่จะไม่มีวันคุกเข่าอย่างต่ำต้อย
ผู้โดยสารในห้องโดยสารไม่อยากเห็นเสิ่นชิงถูกทำให้อับอาย หลายคนหันหน้าหนีไป
ภาพนี้ทำให้ผู้โดยสารรู้สึกเจ็บปวดและสะเทือนใจอย่างมาก
“ชายชาตรีอาจถูกฆ่าได้ แต่ไม่อาจถูกดูหมิ่น! พวกคุณทำเกินไปแล้ว!”
ในกลุ่มผู้โดยสาร เด็กหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่งพลันตะโกนใส่หน้าชายแผลเป็นอย่างเกรี้ยวกราด
“พวกแกมันแค่สัตว์ที่ชอบแกว่งมีดใส่คนอ่อนแอ พวกแกต่ำกว่าหมูหมา พวกแกคือแมลงสาบที่สกปรก ต่ำช้า และเลวทรามที่สุดในโลกนี้!”
เด็กหนุ่มคนนี้เป็นแฟนคลับของเสิ่นชิงและยังเลือกสอบเข้าคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจิ้งต้าตามเธอด้วย
เขามองเสิ่นชิงเป็นไอดอล และไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเสิ่นชิงต่อหน้าเขาเด็ดขาด
คำสาปแช่งของเด็กหนุ่มสำเร็จในการดึงความสนใจของชายแผลเป็น เขาหยิบไม้ช็อตไฟฟ้าที่วางอยู่บนเก้าอี้ แล้วฟาดลงบนศีรษะของเด็กหนุ่มโดยตรง
ไม้ช็อตไฟฟ้าส่งเสียงดังซ่า ๆ เด็กหนุ่มใส่แว่นล้มลงกับพื้นทันที ทั้งตัวสั่นกระตุก น้ำลายฟูมปากไม่หยุด
“อ๊าาาา! ลูกของฉัน!”
ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่ม ใช้ร่างกายปกป้องเขาอย่างสุดชีวิต แล้วร่ำไห้โฮออกมา
เห็นเด็กหนุ่มที่แค่นี้ก็ทนไม่ไหว ชายแผลเป็นรู้สึกเบื่อหน่ายทันที
เขาหันกลับมา มองไปที่เสิ่นชิงอย่างใจเย็น
“รีบคุกเข่าลง สำนึกผิดและขอโทษสำหรับการกระทำทั้งหมดที่เธอทำต่อคุณชายซุน”
เสิ่นชิงกำมือแน่น ปลายนิ้วของเธอซีดขาวจากการบีบแรง
ตอนนี้เธออยากจะฆ่าไอ้หน้าแผลเป็นที่ลำพองใจนี่ให้ตายไปเสียจริง ๆ
ชายหน้าแผลเป็นหัวเราะเยาะ
“ยังไง? เธอคงไม่คิดว่าแค่ให้เธอคุกเข่าก็อับอายมากแล้วใช่ไหม? เธอรู้ไหมว่า พวกเราในพม่าใต้จัดการกับพวกหลักปักดินยังไง?”
หลักปักดินหมายถึงสายลับที่กลุ่มอิทธิพลอื่นส่งมาแทรกซึมในพม่าใต้
สายลับพวกนี้ถ้าถูกจับได้ จะถูกทรมานและแก้แค้นอย่างโหดร้ายทารุณ
ชายหน้าแผลเป็นพูดพลางยิ้ม
“หลังจากที่พวกเราจับสายลับได้ พวกเราจะถอดเสื้อผ้าออกให้หมด ตัดแขนขาทิ้ง แล้วใช้ยารักษาให้หาย เลี้ยงไว้ในกรงหมา พอเบื่อแล้วก็ควักเอาอวัยวะภายในออก แล้วโยนไปให้หมากิน”
ฟังจบ เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ สีหน้าดูถูก
“งั้นพวกนายก็ไม่มีความคิดสร้างสรรค์เลยสินะ วิธีทรมานคนแบบนี้ คนโบราณเมื่อหลายพันปีก่อนก็ใช้กันมาแล้ว”
ฮึ นึกว่าจะเป็นวิธีแก้แค้นที่โหดร้ายอะไรนักหนา ก็แค่วิธีเก่า ๆ ล้าสมัย
สีหน้าของหน้าแผลเป็นเย็นชาลงเล็กน้อย “เสิ่นชิง การลงโทษแบบนี้มันเบาเกินไปสำหรับเธอนะ
เธอคอยขัดขวางคุณชายซุนของพวกเราทุกเรื่อง แถมยังส่งเขาเข้าคุกถึงสองครั้ง ความผิดของเธอไม่ได้เบากว่าพวกสายลับพวกนี้หรอก รอให้เธอไปถึงพม่าใต้เถอะ พวกเราจะทำให้เธอรู้ว่า อะไรคือการอยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้”
จากนั้น ชายหน้าแผลเป็นก็เตะแม่ที่กำลังร่ำไห้ทับร่างลูกชายออกไป
“ไสหัวไป อย่ามาบังกล้อง”
เด็กติดอ่างมีไหวพริบดี รีบขยับกล้องถอยหลังเล็กน้อย ถ่ายเสิ่นชิงเต็มตัว
ชายหน้าแผลเป็นเชิดคางใส่เสิ่นชิง “รีบคุกเข่าเร็วเข้า อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”
พูดจบ ชายหน้าแผลเป็นก็เตะเด็กหนุ่มที่สลบอยู่บนพื้น
“ไม่งั้น ฉันจะตัดหัวมันมาเตะเล่นเป็นลูกบอลซะก่อน”
เห็นชายหน้าแผลเป็นชักมีดออกมาแล้วทำท่าจะตัดรอบคอเด็กหนุ่ม เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ได้ ฉันจะคุกเข่า”
ใบหน้าของเสิ่นชิง ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
ผู้โดยสารข้าง ๆ ที่ได้ยินต่างสะท้านในใจพร้อมกัน
หลายคนกัดฟันแน่น กัดไปกัดมา น้ำตาก็ไหลออกมา เสิ่นชิงจ้องมองชายหน้าแผลเป็นตรง ๆ หลังตรงดิ่ง แล้วค่อย ๆ ย่อเข่าลงคุกเข่าบนพื้นเย็นเฉียบ
ทันใดนั้น ชายหน้าแผลเป็นก็เรียกเสิ่นชิงไว้ “เดี๋ยวก่อน…”
มุมปากของชายหน้าแผลเป็นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลามก เขาสั่งลูกน้องให้นำเชือกเส้นหนึ่งและไม้ถูพื้นอันหนึ่งมา
“เธอถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกก่อน แล้วเอาไม้ถูพื้นมัดไว้ที่หลัง เลียนแบบการแบกหนามขอขมาของคนโบราณของพวกเธอหน่อย
ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่คนโบราณของพวกเธอแบกหนามขอขมา พวกเขาจะต้องเปลือยท่อนบน”
สายตาของชายหน้าแผลเป็นเลื่อนไปมาบนหน้าอก ท้อง และต้นขาของเสิ่นชิง
ตั้งแต่แรกที่เขาเห็นเสิ่นชิง ในหัวของเขาก็จินตนาการว่า ผู้หญิงคนนี้จะมีร่างกายที่น่าหลงใหลขนาดไหน
สิ่งที่เขาเรียกว่า “แบกหนามขอขมา” นั้นไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากการทำให้เสิ่นชิงอับอาย และเพื่อสนองความต้องการอันชั่วร้ายในใจของเขาเอง
“รีบถอดสิ อย่ามัวชักช้าอยู่” ชายหน้าแผลเป็นกลืนน้ำลาย แล้วหันไปมองลูกน้องที่พูดติดอ่างไอ้ พยักหน้าให้มันถ่ายวิดีโอต่อ
หลังจากเครื่องบินลงจอด เขาจะเอาวิดีโอนี้ไปลงบนอินเทอร์เน็ต เขาต้องการทำลายเสิ่นชิงให้ย่อยยับ และทำให้จีนเสียเกียรติด้วย!
ผู้ตรวจการแผ่นดินอันทรงเกียรติของจีน กลับเปิดหน้าอกโชว์และคุกเข่าต่อหน้าสาธารณชน
นี่จะกลายเป็นฉากอันโด่งดังที่จุดชนวนให้ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตแน่นอน
Comments for chapter "บทที่ 317 บีบบังคับให้เสิ่นชิงคุกเข่า"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
