สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 316 ฉันเป็นอัยการ ต้องรับใช้ประชาชน

บทที่ 316 ฉันเป็นอัยการ ต้องรับใช้ประชาชน

ชายหน้าแผลเป็นได้ยินแล้วแค่นเสียงหัวเราะ

“ฮึ ๆ เธอเป็นเจ้าหน้าที่สำคัญของรัฐบาลจีน พวกนั้นคงไม่ทอดทิ้งเธอหรอก ฉันจับแค่เธอคนเดียวก็พอ”

เสิ่นชิงตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก แทบจะไม่มีใครในประเทศที่ไม่รู้จักเธอ

ดังนั้น เมื่อผู้โดยสารได้ยินว่าเสิ่นชิงก็อยู่บนเครื่องบินด้วย พวกเขาก็รู้สึกใจหายวาบทันที

ที่แท้พวกโจรกลุ่มนี้มาเพื่อเสิ่นชิงนี่เอง

เห็นว่าในห้องลูกเรือไม่มีความเคลื่อนไหว โจรหน้าแผลเป็นคนหนึ่งก็คว้าผู้โดยสารหญิงคนหนึ่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ผู้โดยสารหญิงตกใจจนสีหน้าซีดเผือด เธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“กรี๊ด! คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อยฉัน!”

ผู้โดยสารในห้องโดยสารเห็นภาพนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวทันที

นี่มันจะทำอะไรกัน?

เห็นชายหน้าแผลเป็นลากผมผู้โดยสารหญิง ลากเธอมาที่หน้าประตูห้องลูกเรือ แล้วก็กดหัวเธอโขกเข้ากับผนังปัง! ปัง! ปัง!

“อ๊ากกก! เจ็บจัง!”

ชายหน้าแผลเป็นไม่ได้ปรานีสงสารผู้หญิงแม้แต่น้อย ผู้โดยสารหญิงถูกกระแทกจนตาพร่า ร้องโหยหวนไม่หยุด

แรงกระแทกรุนแรงขึ้นทุกครั้ง เสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหวาดกลัว

ประตูโลหะผสมของห้องลูกเรือแข็งแรงมาก การกระแทกแบบนี้ไม่สามารถทำให้มันขยับได้แม้แต่น้อย

ไม่กี่ครั้ง ผู้โดยสารหญิงก็ถูกกระแทกจนศีรษะแตกเลือดไหล

ชายหน้าแผลเป็นยืนอยู่นอกห้องลูกเรือและตะโกนว่า

“เสิ่นชิง ถ้าเธอยังไม่ออกมาจากห้องลูกเรือ ฉันจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตายคาที่!”

ภายในห้องลูกเรือ เสิ่นชิงกำหมัดแน่น สีหน้าเคร่งเครียด เธอรู้ว่าพวกโจรเหล่านี้บังคับให้เธอออกไปเพื่ออะไร

บ้าชิบ! พวกนี้ช่างโหดร้าย ถึงกับใช้ชีวิตของผู้โดยสารมาข่มขู่เธอ!

ปัง! ปัง! ปัง! ชายหน้าแผลเป็นยังคงกดศีรษะของผู้โดยสารหญิงและกระแทกเข้ากับประตูห้องลูกเรือ

แต่ผู้โดยสารหญิงร้องได้เพียงสองครั้งก็หยุดลง

ชายหน้าแผลเป็นรีบยกผู้โดยสารหญิงขึ้นมา แล้วมองอย่างพินิจพิเคราะห์ พบว่าหญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดนั้นหมดสติไปแล้ว

ชายหน้าแผลเป็นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขายังไม่ได้ออกแรงมากเลย

จากนั้น เขาหันสายตาไปยังผู้โดยสารที่กำลังเอามือกุมศีรษะ

เมื่อเห็นชายหน้าแผลเป็นมีแววตาดุร้าย ผู้โดยสารบางคนที่ขี้ขลาดก็ภาวนาในใจว่า อย่าเห็นฉัน อย่าเห็นฉัน…

เด็กสาวบางคนตกใจจนขาอ่อน สั่นเทาและหดตัวพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในที่สุด ชายหน้าแผลเป็นก็หันสายตาไปยังเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบคนหนึ่ง

แม่ของเด็กหญิงรู้สึกถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรของคนร้าย จึงรีบหันตัวและกอดลูกของตนแน่น

เด็กหญิงก็กลัวมากเช่นกัน เธอหดตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่เหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว ชายหน้าแผลเป็นยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วกระชากเด็กหญิงตัวน้อยออกจากอ้อมกอดของหญิงสาว

เด็กหญิงที่ตกใจกลัวร้องไห้โฮออกมาด้วยความหวาดกลัวต่อโจร

แม่ของเด็กหญิงรีบวิ่งตามมา จับแขนของชายหน้าแผลเป็นแน่น กรีดร้องว่า

“คุณจะทำอะไร! คุณจะทำอะไร! ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้!”

ชายหน้าแผลเป็นยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่ท้องของหญิงสาวโดยตรง

“ไปให้พ้น ถ้ายังขัดขวางอีกฉันจะฆ่าเธอ!”

พวกโจรเหล่านี้ล้วนเป็นสมุนของขุนศึกพม่า การฆ่าคนเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา ความเป็นมนุษย์ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว

ชายหน้าแผลเป็นเตะหญิงสาวออกไป ไม่สนใจเสียงร้องไห้ด้านหลัง ลากเด็กหญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมาที่หน้าประตูห้องลูกเรือ แล้วจับศีรษะของเธอเตรียมจะกระแทกเข้ากับประตู

เด็กหญิงร้องไห้โฮด้วยความกลัว

“อย่านะ!”

แม่ของเด็กหญิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “อ๊าาา! ฉันจะฆ่าแก! แกกล้าทำร้ายลูกฉัน!”

หญิงสาวใจร้อนที่จะช่วยลูก ถึงกับลุกขึ้นจากพื้นวิ่งเข้าชนชายหน้าแผลเป็น แต่เธอยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกโจรสองคนกดลงกับพื้น

เฉาเล่อที่อยู่หลังประตูสบถอย่างรุนแรง

“บ้าเอ๊ย! พวกนี้มันสัตว์จริง ๆ! แย่ยิ่งกว่าหมูหมาซะอีก!”

ชายหน้าแผลเป็นมองไปยังผู้โดยสารที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว แล้วยิ้มอย่างโหดเหี้ยม

“เสิ่นชิง ออกมาสิ พวกเจ้าหน้าที่รัฐไม่ใช่เหรอที่ต้องรับใช้ประชาชน ยอมสละชีพเพื่อประชาชน?

เธอเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของประเทศ จะยอมมองดูประชาชนพวกนี้ตายอย่างทรมานต่อหน้าเธอเลยเหรอ?

แค่เธอออกมา ฉันจะปล่อยคนพวกนี้ไป ฉันสัญญาว่าจะไม่แตะต้องพวกเขาแม้แต่นิ้วเดียว”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผู้โดยสารในห้องโดยสารรู้สึกขัดแย้งในใจอย่างมาก พวกเขาทั้งตกใจและกลัว

พวกเขากลัวว่า เสิ่นชิงจะไม่ออกมา แต่ก็กลัวว่าเสิ่นชิงจะออกมาเช่นกัน

“พี่สาวเสิ่นชิง เขากำลังบีบบังคับคุณทางศีลธรรม คุณอย่าใจร้อน!”

เฉาเล่อกลัวว่าเสิ่นชิงจะออกไป รีบหันไปมองเธอ

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มือข้างหนึ่งของเสิ่นชิง ได้วางอยู่บนลูกบิดประตูแล้ว เฉาเล่อเห็นสถานการณ์แล้วรู้สึกตกใจในใจ รีบจับมือของเสิ่นชิงไว้ทันที พลางส่ายหัวให้เธอ

“ไม่ได้นะ พี่เสิ่นชิง คุณออกไปไม่ได้!”

พวกโจรเหล่านี้ล้วนเป็นสมุนของซุนเจ๋อ ถ้าเสิ่นชิงออกไป จะต้องเกิดเรื่องร้ายแน่นอน

ในขณะนั้นเอง เสียงร้องไห้สุดเศร้าของเด็กหญิงก็ดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง

ชายหน้าแผลเป็นหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม “เสิ่นชิง ถ้าเธอยังไม่ออกมาอีก ฉันจะบิดหัวเด็กหญิงคนนี้ออกแล้วแขวนไว้ที่ลูกบิดประตู ฉันพูดแล้วทำจริง!”

เสิ่นชิงเม้มริมฝีปาก พวกโจรโหดร้ายเหล่านี้สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ

เสิ่นชิงสายตาวูบไหวมองไปที่เฉาเล่อด้วยสายตามุ่งมั่น พูดว่า

“เฉาเล่อ หลังจากฉันออกไปแล้ว นายต้องปิดประตูทันที

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกนายห้ามออกมาเด็ดขาด

พวกนายต้องใช้อุปกรณ์สื่อสารในห้องลูกเรือเพื่อติดต่อกับพื้นดิน”

“พี่เสิ่นชิง! คุณไปไม่ได้นะ! พวกโจรพวกนั้นไม่ใช่มนุษย์เลย ยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับคุณบ้าง”

เฉาเล่อตกใจ เขาไม่อยากให้เสิ่นชิงไปเสี่ยงอันตราย

เสิ่นชิงส่ายหัวแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ได้ ฉันต้องออกไปข้างนอก”

เธอเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ เป็นอัยการของประชาชน

เธอไม่สามารถคำนึงถึงแต่ความปลอดภัยของตัวเองได้ ต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่

เสิ่นชิงหยิบวิทยุสื่อสาร แล้วพูดกับคนร้ายที่อยู่ข้างนอก “ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้ แต่พวกคุณต้องถอยหลังไปก่อนสองสามก้าว”

เมื่อได้ยินว่าเสิ่นชิงตกลงที่จะออกไป ผู้โดยสารในห้องโดยสารที่กำลังเป็นกังวลก็รู้สึกผ่อนคลายลงทันที

แต่ในใจของพวกเขาก็มีความรู้สึกหลายอย่างผุดขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งความสับสน ความโล่งใจ ความประหลาดใจ ความไม่ยินยอม และความรู้สึกผิด

ในกลุ่มคนมีผู้โดยสารคนหนึ่ง ฉวยโอกาสตอนที่คนร้ายไม่ทันสังเกต กระซิบปรึกษากับคนข้าง ๆ เบา ๆ

“ตอนนี้เรามีคนกว่าสองร้อยคน แต่คนร้ายมีแค่ห้าสิบคน เรามีคนมากกว่า ทำไมเราไม่ลองสู้ดูล่ะ!”

“ใช่! พวกเรามีคนเยอะกว่า สองร้อยคนยังสู้ห้าสิบคนไม่ได้เหรอ!”

ในขณะที่ผู้โดยสารชายหลายคนกำลังกระตือรือร้นที่จะลงมือ ผู้โดยสารคนหนึ่งที่มีสายตาไวรีบดึงพวกเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งเคลื่อนไหว! ดูเหมือนพวกเขาจะมีปืนนะ!”

ตามทิศทางที่นิ้วชี้ไป คนร้ายคนหนึ่งสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เผยให้เห็นด้ามปืนสีดำมืดออกมาบางส่วน

ทุกคนรู้สึกตกใจในใจ ถ้ามีปืนละก็ สถานการณ์คงจะแตกต่างออกไป

ยังคงไม่ควรทำอะไรโดยพลการ!

ในขณะนั้นเอง ได้ยินเสียงดังคลิก ประตูห้องลูกเรือถูกเปิดออก