สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 315 การเจรจาล้มเหลว อาชญากรที่หยิ่งยโส (รีไรต์)

บทที่ 315 การเจรจาล้มเหลว อาชญากรที่หยิ่งยโส (รีไรต์)

เมื่อได้ยินผู้ก่อการร้ายเอ่ยชื่อของตนเอง เสิ่นชิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

พวกนี้มาเพื่อตัวเธออีกแล้วเหรอ?

แต่เสิ่นชิงไม่เข้าใจว่าอาชญากรที่พกอาวุธมากมายขนาดนี้ สามารถผ่านการตรวจค้นและขึ้นเครื่องบินได้อย่างไร

หัวหน้าผู้ก่อการร้ายถือวิทยุสื่อสารพูดว่า

“คุณหลิว คุณชายซุนเจ๋อ เป็นทายาทเพียงคนเดียวของพวกเราชาวพม่าใต้ การใช้เขาคนเดียวแลกกับชีวิต 247 คน เป็นการค้าที่คุ้มค่ามาก ส่วนเสิ่นชิง คุณชายซุนของเราต้องการตัวเธอกลับไปด้วยตนเอง”

หัวหน้าผู้ก่อการร้ายแสดงท่าทีแข็งกร้าวมาก

ตอนนี้พวกเขาจับตัวประกันไว้มากมาย พวกเขาได้เปรียบ นี่ไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ

หัวหน้าผู้ก่อการร้ายพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้ พวกคุณต้องส่งคุณชายซุนเจ๋อกลับประเทศพม่า ไม่เช่นนั้นชีวิต 247 คนบนเครื่องบินลำนี้ พวกเราจะไม่ไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว ผมให้เวลาพวกคุณสามชั่วโมงในการพิจารณา หลังจากสามชั่วโมงให้ตอบผมมา”

ทางด้านวิทยุ หลิวเนี่ยนฉือได้ยินพวกโจรประกาศว่าต้องการตัวซุนเจ๋อและเสิ่นชิงทั้งสองคน ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ

คนหนึ่งเป็นอาชญากรที่ถูกประกาศจับที่มีชื่อเสียงในทางที่เลวร้าย อีกคนหนึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ดีเด่นของประเทศ

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ชีวิตของเสิ่นชิงย่อมมีค่ามากกว่าซุนเจ๋ออย่างแน่นอน

ถ้าต้องเลือกระหว่างสองคนนี้ หลิวเนี่ยนฉือจะเลือกใช้เสิ่นชิงแลกกับซุนเจ๋อ โดยไม่ลังเลเลย

แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไป

ตอนนี้บนเครื่องบินนอกจากเสิ่นชิงแล้ว ยังมีผู้โดยสารธรรมดาอีก 247 คน

เบื้องหลังผู้โดยสาร 247 คนนี้ก็คือ 247 ครอบครัว

ผู้อำนวยการฝ่ายการบินมีสีหน้าหม่นหมอง สถานการณ์ตอนนี้ร้ายแรงมาก

คุณตาหลินและผู้อำนวยการหลี่ที่รออยู่ในห้องโถงเพื่อรอผลการเจรจา กระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน

พอพวกเขาเห็นหลิวเนี่ยนฉือออกมา ก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที นายพลหลินพูดด้วยสีหน้าร้อนรน

“หลิวเนี่ยนฉือการเจรจาเป็นอย่างไรบ้าง? พวกโจรนั่นเสนอเงื่อนไขอะไร?”

มองดูท่าทางร้อนใจของนายพลหลิน สีหน้าของหลิวเนี่ยนฉือแข็งค้าง เขาพูดเสียงเบา

“เงื่อนไขของพวกโจรคือ ให้ฝ่ายเราส่งมอบอาชญากรที่ชื่อซุนเจ๋อ อาชญากรคนนั้นถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำเมืองหางโจว มีสถานะเป็นคุณชายของนายพลในพม่าตอนใต้”

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณตาหลินแสดงสีหน้าดูถูก

“ฮึ ที่แท้ก็พวกลิงจากพม่าตอนใต้นั่นเอง กล้าจี้เครื่องบินของประเทศเราเชียวเหรอ”

คุณตาหลินรู้สึกอึดอัดในอก ถ้าเป็นสมัยก่อน คนพวกนี้จะอวดดีแบบนี้ไม่ได้ และเขาคงขับเครื่องบินทิ้งระเบิดไปตบหน้าพวกมันแล้ว

ผู้อำนวยการหลี่ไม่รอให้หลิวเนี่ยนฉือพูดจบ รีบพูดว่า

“แลกเปลี่ยน! เราสามารถตกลงตามเงื่อนไขนี้ได้!”

ลูกน้องคนโปรดของเขา แน่นอนว่าสำคัญกว่าอาชญากรคนหนึ่งมาก

สีหน้าของหลิวเนี่ยนฉือดูไม่ค่อยดี เขามองไปที่ผู้อำนวยการหลี่และคุณตาหลินอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง

“แต่ว่า พวกโจรยอมปล่อยตัวทุกคนยกเว้น คุณเสิ่นชิง”

พอพูดจบ ห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบทันที คุณตาหลินและผู้อำนวยการหลี่ชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองหลิวเนี่ยนฉือด้วยความตกใจ พร้อมกับพูดขึ้นพร้อมกันว่า

“อะไรนะ? คุณไม่ได้ตกลงใช่ไหม!”

หลิวเนี่ยนฉือส่ายหัว

“แน่นอนว่าไม่ได้ตกลง เรื่องนี้สำคัญมาก ผมยังไม่กล้าตัดสินใจเอง”

หลิวเนี่ยนฉือไม่ได้โง่ ถ้าเขาตกลงไปตรง ๆ แค่คุณตาหลินคนเดียวก็สามารถเขมือบเขาทั้งเป็นได้แล้ว

ผู้อำนวยการหลี่ขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วถามว่า

“ตอนนี้สถานการณ์บนเครื่องบินเป็นยังไงบ้าง?”

“ตามรายงานของหัวหน้าลูกเรือ ตอนนี้มีคนร้ายบนเครื่องทั้งหมด 53 คน ห้องนักบินและผู้โดยสารกว่า 200 คนถูกคนร้ายควบคุมตัวไว้แล้ว แต่เสิ่นชิง ลูกเรือ และสมาชิกคนอื่น ๆ ของทีมตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงหลบเข้าไปในห้องลูกเรือและห้องน้ำ ตอนนี้ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ คุณตาหลินและผู้อำนวยการหลี่ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนนี้ขอแค่เสิ่นชิงปลอดภัยก็ดีแล้ว

แต่ไม่นาน สีหน้าของทุกคนก็กลับมาเป็นกังวลอีกครั้ง เครื่องบินยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของคนร้าย สถานการณ์ก็ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่

ตามความเร็วของเครื่องบินในตอนนี้ อีกสามชั่วโมงเครื่องบินก็จะถึงประเทศพม่าแล้ว

หลิวเนี่ยนฉือชี้ไปที่เส้นทางการบินของเครื่องบินและกล่าวว่า

“จากสถานการณ์ปัจจุบัน หลังจากเครื่องบินลงจอด จะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับเราในการช่วยเหลือตัวประกัน”

เมื่อห้องนักบินถูกจี้ คนบนพื้นดินแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย

เนื่องจากเป็นเรื่องสำคัญ หลิวเนี่ยนฉือรีบรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักงานกลาโหมทันที

คุณอวิ๋นก็ได้รับทราบเรื่องนี้ และโกรธเกรี้ยวทันที

กองกำลังทหารในพม่าตอนใต้กล้าเหิมเกริมเกินไป ถึงขนาดลักพาตัวพลเมืองของพวกเขา เพื่อโจมตีและแก้แค้นเจ้าหน้าที่รัฐบาล

การกระทำเช่นนี้ เท่ากับเป็นการท้าทายหน้าตาของจีนอย่างชัดเจน!

จำเป็นต้องสั่งสอนกองกำลังทหารให้หลาบจำ

ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นชิงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหลานชายของเขา ทั้งในแง่สาธารณะและส่วนตัว เขาไม่สามารถปล่อยให้เสิ่นชิงเป็นอันตรายได้

ไม่เพียงแต่คุณอวิ๋นเท่านั้น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อธิบดีสำนักงานอัยการ ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมแห่งชาติ ประธานศาลสูงสุดของเมืองหลวง ก็ได้รับทราบเรื่องนี้ด้วย เหล่าผู้มีอำนาจต่างก็กังวลใจ เสิ่นชิงยังต้องทำงานให้พวกเขาอีก จะเกิดเรื่องขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้น เหล่าผู้มีอำนาจจึงร่วมกันเขียนจดหมายขอให้รัฐบาลจัดตั้งหน่วยงานช่วยเหลือพิเศษ

ไม่นานรัฐบาลก็คัดเลือกบุคลากรหลักจากกระทรวงการต่างประเทศ กองทัพ กระทรวงกลาโหม และกรมการบิน มาจัดตั้งหน่วยงานช่วยเหลือพิเศษ

ภารกิจของหน่วยงานช่วยเหลือพิเศษคือวางแผนการช่วยเหลือ ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดหรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ก็ต้องรับรองความปลอดภัยของเสิ่นชิง และช่วยเหลือตัวประกันทั้งหมดให้สำเร็จ

หลังจากการหารือของหน่วยงานช่วยเหลือพิเศษ กระทรวงการต่างประเทศได้ส่งจดหมายลับถึงนายกรัฐมนตรีพม่า ขอความร่วมมือในการต่อต้านกองกำลังทหารทางใต้ของพม่า

พม่ามีการแบ่งแยกดินแดนโดยกองกำลังทหาร รัฐบาลกลางหวาดระแวงอำนาจของกองกำลังทหารในแต่ละพื้นที่มาโดยตลอด แต่พอได้ยินว่า ประเทศจีนส่งคำขอความร่วมมือมา นายกรัฐมนตรีพม่าก็สนใจขึ้นมาทันที

ประเทศจีนจะให้การสนับสนุนอาวุธแก่พม่า รวมถึงส่งหน่วยช่วยเหลือพิเศษมาด้วย จุดประสงค์หลักของปฏิบัติการครั้งนี้คือช่วยเหลือตัวประกัน และสัญญาว่าจะไม่แทรกแซงกิจการภายในของพม่า

นายกรัฐมนตรีพม่าเล็งเห็นถึงอาวุธยุทโธปกรณ์ของประเทศจีน จึงตอบตกลงทันที

อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าผู้ก่อการร้ายก็ได้รับรายงานว่า กองทัพรัฐบาลพม่าได้วางกำลังทหารไว้ที่สนามบินแล้ว พอเครื่องบินลงจอด พวกเขาก็จะโจมตีทันที หลังจากรู้ข่าวนี้ หัวหน้าผู้ก่อการร้ายหัวเราะอย่างดูถูก

“ท่านนายพลของเราก็ส่งทหารไปที่สนามบินแล้ว ทหารของรัฐบาลล้วนแต่เป็นพวกขี้ขลาด จัดการพวกเขานั้นง่ายมาก”

ในห้องโดยสาร

เสิ่นชิงและคนอื่น ๆ ซ่อนตัวอยู่ในห้องลูกเรือ แต่พวกโจรก็ตะโกนเรียกให้เธอออกมาตลอด

พวกเขาต้องการที่จะควบคุมเสิ่นชิงให้ได้มากขึ้น

หากเครื่องบินลงจอดแล้ว พวกเขาถูกกองทัพล้อมไว้ ถ้าไม่มีตัวประกันสำคัญในมือ พวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ

ชายหน้าแผลเป็นคนหนึ่งตบประตูโลหะผสมของห้องลูกเรือ แล้วตะโกนเสียงดัง

“เสิ่นชิง ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน ตอนนี้เธอควรออกมาดี ๆ ไม่งั้นฉันจะฆ่าทุกคนในห้องโดยสารให้หมด”

เสิ่นชิงนั่งอยู่ในชั้นธุรกิจ ชั้นธุรกิจมีคนน้อย ดังนั้นจึงมีไม่กี่คนที่รู้ว่า เธออยู่บนเครื่องบินด้วย

ตอนนี้เมื่อได้ยินพวกโจรตะโกนให้เสิ่นชิงออกมา ผู้โดยสารบนเครื่องบินต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

“อะไรนะ? เสิ่นชิงก็อยู่บนเครื่องบินลำนี้ด้วยเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำขู่ของพวกโจร เสิ่นชิงขมวดคิ้วแล้วหัวเราะเยาะ

“ฆ่าทุกคนให้หมดงั้นเหรอ? ถ้าพวกนายฆ่าพวกเราให้หมด คุณชายของพวกนายที่พม่าใต้ต้องการก็คงไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้วสิ”