สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 283 การจับกุมซุนเจ๋อ

บทที่ 283 การจับกุมซุนเจ๋อ

เมื่อรู้ว่าตัวเองทำเรื่องใหญ่ผิดพลาดไป ลู่เย่จึงลูบจมูกตัวเอง รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที

แต่เขาก็ปล่อยวางได้อย่างรวดเร็ว แค่เสิ่นชิงปลอดภัยไม่เป็นอะไร ก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว

ลู่เย่โอบเสิ่นชิงเข้ามาในอ้อมกอดเบา ๆ รู้สึกถึงความอบอุ่นในอ้อมกอด

เขานึกด้วยความหวาดกลัว ดีจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ภายใต้การสอบสวนของตำรวจสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ผู้ลักพาตัวได้สารภาพถึงตำแหน่งของคนที่มารับ

ไม่กี่นาทีต่อมา ตำรวจนอกเครื่องแบบห้าคนก็จับกุมพร้อมกันทั้งหมด

ในตอนนี้ ซุนเจ๋อยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอเคราะห์ร้าย เขากำลังอยู่ในห้องวีไอพีที่สนามแข่งม้าในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ นั่งไขว่ห้างดื่มไวน์แดง

เขามองการแข่งม้าไปพลางสูบบุหรี่ไปพลางด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ สาวนักเต้นบนสนามแข่งม้าแต่งตัวเปิดเผยมาก ทั้งหมดสวมชุดคอลึกเอวบางกระโปรงสั้น แต่ละคนเซ็กซี่สุด ๆ

มองดูต้นขาขาว ๆ ของสาว ๆ ในสนามแข่งม้า ซุนเจ๋อเลียริมฝีปาก เขาจินตนาการถึงเสิ่นชิงสวมชุดคอลึกกระโปรงสั้น เต้นยั่วยวนในบ้านหลังใหญ่ เพื่อเอาใจและทำให้เขาพอใจ

แน่นอน เขารู้ว่าเสิ่นชิงจะไม่ว่านอนสอนง่ายขนาดนั้น

แต่ถ้าเสิ่นชิงตกอยู่ในมือเขา เขามีวิธีนับหมื่นที่จะทำให้เสิ่นชิงยอมจำนน

การฝึกคนก็เหมือนกับการฝึกม้า

ยิ่งม้าดุร้ายการฝึกให้เชื่องก็ยิ่งสนุก ยิ่งคนดุร้ายการฝึกก็ยิ่งท้าทาย

คิดถึงตรงนี้ ซุนเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือส่งข้อความถึงลูกน้อง “เถี่ยโหว จับตัวคนได้หรือยัง?”

ไม่นานซุนเจ๋อก็ได้รับข้อความตอบกลับ

เนื้อหาในข้อความเป็นรูปภาพ ในภาพเสิ่นชิงสวมชุดคนไข้ เธอยังคงหลับตาสนิทไม่ได้สติ แก้มซีดขาว

เถี่ยโหวส่งข้อความสั้น ๆ มาอีก “หัวหน้า จับตัวได้แล้ว ง่ายกว่าที่คิดไว้อีก ฮ่ะ ๆ ๆ”

ซุนเจ๋อยิ้มอย่างพอใจ นิ้วมือกดแป้นพิมพ์ตอบกลับว่า “อืม ฉันจะกลับหลังจากดูการแข่งม้าจบ”

ซุนเจ๋อเพิ่งส่งข้อความเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

“ก๊อก ก๊อก…”

ห้องวีไอพีของสนามแข่งม้าเป็นกระจกใส ซุนเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นพนักงานบริการคนหนึ่งอุ้มถาดผลไม้และขวดไวน์

พนักงานบริการยืนอยู่นอกประตูพูดอย่างสุภาพว่า “คุณผู้ชาย นี่คือเครื่องดื่มและของว่างที่ทางสนามแข่งม้ามอบให้ลูกค้าวีไอพีครับ”

ซุนเจ๋อพยักหน้า ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดข้าง ๆ เดินไปเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก ตำรวจนอกเครื่องแบบสิบกว่าคนก็พุ่งเข้ามาในห้อง

“ห้ามขยับ! นอนราบลงกับพื้น!”

ซุนเจ๋อยังไม่ทันได้ต่อต้าน ก็ถูกตำรวจนอกเครื่องแบบหลายคนกดลงบนโต๊ะกาแฟ ไม่สามารถขยับตัวได้เลย

“ปล่อยฉัน! พวกคุณเป็นใครกัน!” ซุนเจ๋อบิดตัวไปมาพลางตะโกนด้วยความไม่พอใจว่า “พวกนายรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงได้มาจับฉัน!”

ซุนเจ๋อยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้

ชายร่างใหญ่สูงคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าซุนเจ๋อ แล้วเปิดบัตรตำรวจออกมาด้วยเสียงดังแป๊ะ

“คุณซุนเจ๋อ คุณถูกสงสัยว่ากระทำความผิดฐานวางระเบิด ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา และลักพาตัว โปรดติดตามพวกเรากลับไปสถานีตำรวจเพื่อสอบสวน”

ซุนเจ๋อหรี่ตามอง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะถูกเปิดเผยหมดแล้ว…

แต่เขายังคงมองตำรวจอย่างไม่เกรงกลัว พูดด้วยท่าทางดูถูกว่า

“ฉันเป็นเพื่อนของเจ้าชายซามูเอลของพวกคุณ ถ้าพวกคุณจับฉัน เจ้าชายซามูเอลจะโกรธมากแน่”

ความจริงแล้ว การที่เสิ่นชิงสามารถติดตามคณะทูตประเทศจีนมายังสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้นั้น ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความช่วยเหลือของซุนเจ๋อ

เจ้าชายซามูเอลมักจะบินไปเล่นการพนันที่คาสิโนทางตอนเหนือของพม่าบ่อย ๆ ไป ๆ มา ๆ ก็เลยกลายเป็นเพื่อนนักพนันกับซุนเจ๋อ

ตอนที่ซุนเจ๋อมาเที่ยวสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เขาบังเอิญพบว่า ที่สนามแข่งม้ากำลังฉายวิดีโอภาพยนตร์ของเสิ่นชิงอยู่ เขาถึงได้รู้ว่าที่แท้เสิ่นชิงมีชื่อเสียงพอสมควรในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ แม้แต่มกุฎราชกุมารก็ยังเป็นแฟนคลับของเธอ

แต่เดิมสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ยังอยากเชิญเสิ่นชิงมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ แต่เสิ่นชิงได้ออกจากวงการบันเทิงไปแล้ว เรื่องนี้จึงเงียบหายไป

เมื่อซุนเจ๋อรู้ว่าสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะเจรจาความร่วมมือกับประเทศจีน เขาก็เลยบอกข่าวว่าเสิ่นชิงเป็นอัยการของประเทศจีนให้เจ้าชายซามูเอลทราบ และยุให้เชิญเสิ่นชิงมาด้วย

เนื่องจากมกุฎราชกุมารฮัลเมดันเป็นแฟนคลับของเสิ่นชิง เจ้าชายซามูเอลจึงส่งคำเชิญไปยังประเทศจีนเพื่อเอาใจมกุฎราชกุมาร

ส่วนจุดประสงค์ที่ซุนเจ๋อยุให้เสิ่นชิงออกนอกประเทศก็เพื่อสะดวกในการลักพาตัว

ส่วนเจ้าชายซามูเอลก็คือคนที่ขับรถโรลส์รอยซ์สีทองสองร้อยคันนำไปรับคณะทูตประเทศจจีนที่สนามบินนั่นเอง

เมื่อตำรวจสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ยินชื่อเจ้าชายซามูเอล สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่เขาก็รีบสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว เพราะหมายจับครั้งนี้ออกโดยตรงจากมกุฎราชกุมาร

ระหว่างจงรักภักดีต่อมกุฎราชกุมารหรือเจ้าชายซามูเอล เขาก็ยังแยกแยะได้อยู่

“จับตัวไป!” เจ้าหน้าที่ตำรวจตะโกนเสียงเย็นชา ตำรวจอีกสองนายที่อยู่ข้าง ๆ ก็สวมถุงคลุมศีรษะให้ซุนเจ๋อ แล้วจับเขาพาออกไป

ซุนเจ๋อเห็นว่าตำรวจไม่ยอมอ่อนข้อให้ จึงโกรธจัดและด่าเสียงดัง “ไอ้พวกชั่ว รอดูนะ ฉันจะทำให้พวกแกถูกไล่ออกจากตำแหน่งให้ได้!”

สถานีตำรวจสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

ซุนเจ๋อถูกนำตัวมาที่ศูนย์กักกัน เขาสวมถุงคลุมศีรษะ มือทั้งสองถูกพันธนาการไพล่หลัง

เนื่องจากดิ้นรนอย่างรุนแรง มือทั้งสองของเขาถูกกุญแจมือขูดจนถลอก กุญแจมือสีเงินเปื้อนเลือดกระจาย

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายผลักซุนเจ๋อเข้าไปในห้องสอบสวน จากนั้นก็ปิดประตูเหล็กดังโครม

ซุนเจ๋อสวมถุงคลุมศีรษะอยู่ มองไม่เห็นสภาพภายในห้อง

ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ ก็ถูกเตะที่หลังเข้า

“โครม!”

การเตะครั้งนี้ทั้งแม่นยำและรุนแรง ทำให้ซุนเจ๋อต้องคุกเข่าลงทันที

เข่าทั้งสองกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้ซุนเจ๋อต้องร้องครางด้วยความเจ็บปวด

“บ้าเอ๊ย! กล้าเตะฉันเหรอ! รอให้ฉันออกไปก่อน ฉันจะทำให้พวกแกอยากตายก็ไม่ตาย”

ซุนเจ๋อสั่นด้วยความโกรธ เขาเป็นแขกคนสำคัญของเจ้าชาย แต่พวกโง่เขลาเหล่านี้กลับกล้าปฏิบัติต่อเขาแบบนี้

“ขอโทษด้วย คุณคงไม่มีโอกาสได้ออกไปแล้วละ” เสียงใสกังวานดังขึ้นในห้อง

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ซุนเจ๋อก็ชะงัก กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเกร็งขึ้นทันที

ซุนเจ๋อถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เสิ่นชิง?”

จากนั้นผ้าคลุมศีรษะของซุนเจ๋อก็ถูกถอดออก เขามองเห็นคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

เสิ่นชิงสวมชุดสูทสีดำเรียบง่าย นั่งอย่างสง่าบนเก้าอี้ในห้องสอบสวน ดวงตาสีดำสนิทของเธอเย็นชาราวกับน้ำแข็ง แววตาเผยให้เห็นความเฉียบคมอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นชิงมองไปที่ซุนเจ๋อด้วยสายตาที่มีทั้งความเยาะเย้ยหนึ่งส่วน ดูถูกหกส่วน และรังเกียจอีกสามส่วน

เธอมองซุนเจ๋อราวกับว่ากำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง แต่ ซุนเจ๋อกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากกับสายตาที่เสิ่นชิงมองเขาเหมือนขยะ

ยิ่งเสิ่นชิงดูถูกเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น

เพราะนั่นหมายความว่า เขาได้ทิ้งร่องรอยอันลึกซึ้งไว้ในใจของเสิ่นชิงแล้ว

ไม่ชอบเขาหรือรังเกียจเขาก็ได้

“ไม่ได้พบกันนานนะ คุณเสิ่นชิงของผม คุณสวยขึ้นอีกแล้ว…”

ซุนเจ๋อพูดประโยคนี้ยังไม่ทันจบ ก็โดนต่อยที่แก้มซ้ายอย่างแรง

ลู่เย่เตะเข้าที่หน้าของซุนเจ๋อ ทำให้ฟันหน้าของเขาหักไปหลายซี่

“เธอไม่ใช่ของนาย เธอเป็นของฉัน…”

ลู่เย่มองด้วยสายตาเย็นชา มองลงมาที่ซุนเจ๋อที่อยู่บนพื้น ประกาศความเป็นเจ้าของของตัวเอง

“ฮ่า ๆ นายก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ…”

ซุนเจ๋อยิ้มกว้างด้วยปากที่เละเทะเป็นเลือด มองไปที่ลู่เย่พร้อมรอยยิ้ม แต่แววตาที่ดุร้ายกระหายเลือดของเขานั้นไม่อาจปิดบังได้เลย

พูดจบ ซุนเจ๋อก็เบนสายตาไปจับจ้องที่เสิ่นชิง เขามองด้วยสายตาที่โลภมาก สายตาของเขาเหมือนเครื่องสแกนที่กวาดมองทุกส่วนของร่างกายเสิ่นชิงทีละนิ้ว จนทำให้เสิ่นชิงรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแขน

“ปัง!”

ลู่เย่คว้าผมของซุนเจ๋อแล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง พูดเสียงเย็น “ถ้าแกยังใช้สายตาต่ำช้าน่าขยะแขยงแบบนั้นจ้องมองเสิ่นชิงอีก ฉันจะควักลูกตาคู่นั้นของนายออกมา”

ซุนเจ๋อชายตามองดูลู่เย่อย่างดูถูก “ฮ่า ๆ ต่อให้นายมีความกล้าเป็นสามเท่า นายก็ไม่กล้าหรอก…”

ลู่เย่เตะซุนเจ๋ออีกที

ในฐานะทหาร เขาไม่สามารถทำร้ายอาชญากรได้จริง ๆ

ซุนเจ๋อบิดคอของเขาเล็กน้อย มองไปทางเสิ่นชิงแล้วยิ้มกว้างพูดว่า “เสิ่นชิง รสนิยมในการมองผู้ชายของเธอแย่มาก เขาดีตรงไหนกัน? ไม่มีความเป็นชายเลยสักนิด…”

ลู่เย่บีบนิ้วมือจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน

เสิ่นชิงลุกขึ้นยืน กอดอกพูดว่า “ซุนเจ๋อ ฉันขอเตือนคุณหน่อย ที่นี่คือสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ประเทศนี้อนุญาตให้มีการทรมานเพื่อสอบสวนได้”

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์แตกต่างจากประเทศจีน ในการสอบสวนผู้ต้องหาสามารถใช้วิธีการสอบสวนที่จำเป็นได้

เสิ่นชิงมองไปทางลู่เย่แล้วพูดเบา ๆ ว่า “แค่อย่าทำให้เขาตายก็พอ เหลือลมหายใจไว้ให้เขารับสารภาพ”

พูดจบ เสิ่นชิงก็ออกจากห้องสอบสวนไป

ทุกครั้งที่เธอเห็นซุนเจ๋อ เธอก็นึกถึงเจียงอีอีที่โรงพยาบาล ตอนนี้เจียงอีอียังไม่สามารถก้าวพ้นเงามืดนั้นได้

ซุนเจ๋อทำความชั่วมามากมาย แถมยังใช้กระดูกสันหลังของทารกมาทำกระเป๋าถือ ยิงเขาสักร้อยครั้งก็ยังไม่พอ

คนแบบนี้ แค่มองดูสักครั้งก็รู้สึกสกปรกแล้ว