สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 284 เสิ่นชิงทำหน้าที่เป็นตัวแทนภาพลักษณ์ระดับนานาชาติ

บทที่ 284 เสิ่นชิงทำหน้าที่เป็นตัวแทนภาพลักษณ์ระดับนานาชาติ

เสิ่นชิงปิดประตูห้องสอบสวนลง จากนั้นก็ได้ยินเสียงการทุบตีดังขึ้นมาจากด้านใน

ลู่เย่กำลังทุบตีซุนเจ๋อแต่เพียงฝ่ายเดียว

ซุนเจ๋อถูกใส่กุญแจมือและโซ่ตรวน ได้แต่ถูกทุบตีอย่างไม่มีทางสู้ ไม่นานก็ถูกซ้อมจนนอนราบกับพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

ซุนเจ๋อหน้าตาบวมช้ำ แก้มบวมเป่งสูง ฟันก็หักไปหลายซี่ มุมปากและหน้าผากเต็มไปด้วยคราบเลือด

เขานอนหายใจหอบบนพื้นเย็นเฉียบ แล้วคำรามเหมือนสัตว์ป่าว่า “ลู่เย่ ถ้าแกตกอยู่ในมือฉันเมื่อไหร่ ฉันจะถอดกระดูกถอนเส้นเอ็นแกทำเป็นหุ่นคน!”

ลู่เย่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แล้วยกขาขึ้นเตะไปที่หน้าผากซุนเจ๋ออีกที

กล้าคิดจะทำอะไรเสิ่นชิง ช่างอยากตายจริง ๆ

ลู่เย่ใช้เท้าบดขยี้นิ้วมือของซุนเจ๋อ พูดอย่างดูถูกว่า “น่าเสียดายจริง แกไม่มีโอกาสออกไปแล้ว ชาตินี้รอติดคุกตลอดชีวิตไปเถอะ”

พูดจบลู่เย่ก็ส่ายหน้า “อ๋อ ไม่ใช่สิ ด้วยความผิดของแก คงต้องประหารชีวิตแน่…”

“ฮ่ะ… ฮ่าฮ่า…” ซุนเจ๋อมองดูลู่เย่แล้วหัวเราะขึ้นมาทันที

“นายรู้ไหม? สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์นั้นแตกต่างจากจีนยังไง ที่นี่ แค่มีเงินมีเส้นสาย ก็สามารถประกันตัวออกไปได้ นายทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

สถานีตำรวจสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

รถโรลส์-รอยซ์รุ่นตัวยาวคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

จากนั้น มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวนวลลงมาจากรถ

ชายคนนี้คือเจ้าชายซามูเอลแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

เจ้าชายซามูเอลได้ยินว่าซุนเจ๋อถูกจับจึงรีบมาที่นี่ทันที

ซุนเจ๋อคนนี้มีสถานะไม่ธรรมดา จะจับกุมส่ง ๆ ไม่ได้ เสิ่นชิงจำได้ว่าเจ้าชายซามูเอลเป็นคนที่มารับคณะทูตจากประเทศจีนที่สนามบินตอนที่พวกเธอมาถึงสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

หลังจากพูดคุยกับเจ้าชายซามูเอลสองสามประโยค เสิ่นชิงก็เข้าใจจุดประสงค์ของเขาแล้ว

เจ้าชายซามูเอลมองหน้าเสิ่นชิงแล้วพูดอย่างจริงจัง

“ซุนเจ๋อคนนี้เป็นลูกชายของขุนศึกใหญ่แห่งพม่าตอนเหนือ แม้แต่กองทัพรัฐบาลในท้องถิ่นก็ต้องให้เกียรติเขา ถ้าจับเขาไว้อาจจะก่อให้เกิดข้อพิพาทระหว่างประเทศได้

อีกอย่างครั้งนี้ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ เห็นแก่หน้าผม ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะนะ…”

สายตาของเสิ่นชิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เจ้าชายซามูเอลคนนี้มาเพื่อประนีประนอม

น่าเสียดายที่เธอกับซุนเจ๋อมีความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอมกันได้

ถ้าครั้งนี้ปล่อยซุนเจ๋อไป ก็เหมือนกับปล่อยเสือกลับป่า ครั้งหน้าสิ่งที่รอเธออยู่จะเป็นการโต้กลับที่ดุร้ายยิ่งกว่า

เสิ่นชิงมองเจ้าชายซามูเอลแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา เธอพูดเรียบ ๆ ว่า

“เจ้าชายซามูเอล ซุนเจ๋อเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับในประเทศจีน เขาก่อคดีหลายข้อในประเทศของเรา ดังนั้นครั้งนี้ฉันจำเป็นต้องพาเขากลับไป”

“เจ้าชายวางใจได้ค่ะ เมื่อซุนเจ๋อถูกจับ จะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ฉันได้ให้มกุฎราชกุมารฮัลเมดันลงนามในสนธิสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดนแล้ว ซุนเจ๋อถูกส่งตัวให้กับประเทศจีนแล้ว ฉันจะพาเขากลับประเทศเพื่อรับการพิพากษา”

คำพูดของเสิ่นชิงทำให้เจ้าชายซามูเอลพูดไม่ออก

เมื่อมกุฎราชกุมารลงนามในสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดนแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือก

เจ้าชายซามูเอลถอนหายใจแล้วเตือนด้วยความหวังดี “เราขอเตือนพวกคุณอีกครั้ง ซุนเจ๋อคนนี้เป็นลูกชายของขุนศึกใหญ่แห่งพม่าตอนเหนือ การที่พวกคุณจับเขาอาจนำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างประเทศได้”

เสิ่นชิงพยักหน้าแล้วยิ้มพูดว่า “ขอบคุณเจ้าชายซามูเอลสำหรับคำเตือนค่ะ แต่ทางเราไม่ก่อเรื่องและไม่กลัวเรื่อง ใครก็ตามที่ทำผิดกฎหมายในประเทศของเรา ไม่ว่าจะเป็นใครหรือหนีไปที่ไหน ก็ต้องรับโทษตามกฎหมายของประเทศจีน”

…

ในสถานที่คุมขัง

ลู่เย่นำหนังสือลงนามส่งผู้ร้ายข้ามแดนที่มกุฎราชกุมารฮัลเมดันลงนามมาโบกต่อหน้าซุนเจ๋อ

ลู่เย่เลิกคิ้วพูดว่า “เห็นไหม? นายจะถูกส่งตัวจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ไปยังประเทศจีน น่าเสียดายที่ความปรารถนาของนายล้มเหลว นายจะต้องรับการพิจารณาคดีในประเทศจีน”

“อ้อ ถึงเวลานั้นฉันจะบอกลุงของฉันให้ย้ายฉันไปที่ลานประหาร ฉันจะส่งนายไปด้วยตัวเอง”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของซุนเจ๋อก็เปล่งประกายความมุ่งร้าย เขาจ้องตาอย่างดุร้ายพลางพูดว่า “พวกแกกล้าจับฉันเหรอ เชื่อไหมว่าชายแดนทางใต้ของจีนจะเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที?”

ลู่เย่แค่นเสียงเบา ๆ “งั้นก็ดี ฉันจะจับครอบครัวของพวกแกเข้าไปทั้งหมด”

เสิ่นชิงเพิ่งส่งเจ้าชายซามูเอลกกลับไป ก็ได้รับโทรศัพท์จากมกุฎราชกุมารแห่งฮัลเมดันทันที

ฮัลเมดัน “คุณเสิ่นชิง ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณสักหน่อย”

หลังจากจับซุนเจ๋อได้ เสิ่นชิงก็อารมณ์ดีมาก เธอเอ่ยปากว่า “เชิญพูดได้เลยค่ะ”

ฮัลเมดันพูดอย่างสุภาพ “คุณเสิ่นชิง เป็นอย่างนี้ครับ ผมอยากเชิญคุณเป็นตัวแทนภาพลักษณ์ของประเทศจีนในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงก็ยิ้มมุมปาก

ตัวแทนภาพลักษณ์… ก็คือพรีเซนเตอร์ของประเทศงั้นเหรอ? ฟังดูเหมือนจะดีมาก

เสิ่นชิง “ขอบคุณเจ้าชายสำหรับความกรุณา ขอถามหน่อยว่า ฉันในฐานะตัวแทนภาพลักษณ์จะต้องทำอะไรบ้างคะ?”

เจ้าชายฮัลเมดันได้ยินแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรมาก แค่สวมใส่เสื้อผ้าสวย ๆ และถ่ายรูปตามสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เท่านั้น”

เสิ่นชิงเข้าใจแล้ว ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วเธอในฐานะพรีเซ็นเตอร์ก็แค่โฆษณาการท่องเที่ยวให้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เท่านั้น

เสิ่นชิงหยุดมองไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้าชาย นักแสดงที่เป็นพรีเซ็นเตอร์ล้วนมีค่าตัว แล้วฉันในฐานะตัวแทนภาพลักษณ์จะได้รับผลประโยชน์อะไรบ้างคะ?”