สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 269 โชคร้าย! ของขวัญสุดอลังการ!

บทที่ 269 โชคร้าย! ของขวัญสุดอลังการ!

สถานทูตประเทศ M ประจำสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

วิลเลียมที่เห็นคณะทูตจากประเทศจีนเดินออกจากพระราชวังด้วยสีหน้าเย็นชา มุมปากของเขายกขึ้นอย่างกดไม่อยู่ยิ่งกว่าปืนเอเคเสียอีก เพื่อการนี้ เขาถึงกับเปิดแชมเปญหลายขวดเพื่อเฉลิมฉลอง

“ฮึ ๆ พวกโง่เง่าจากประเทศจีน กล้าดีมาแย่งความร่วมมือกับพวกเรางั้นเหรอ? ไม่รู้จักสอบถามดูก่อนว่าใครมีฐานะเป็นกษัตริย์ของประเทศนี้กันแน่!”

วิลเลียมจิบแชมเปญไปพลางนึกถึงท่าทางกระสับกระส่ายของกษัตริย์ชราต่อหน้าเขาไปพลาง ก่อนหน้านี้ เขาถูกคณะทูตของจีนกดข่มไปทุกที่ ทำให้รู้สึกอึดอัดใจ

แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ได้ระบายความโกรธออกมาแล้ว

“รายงานท่านทูต ผมได้สืบทราบข่าวดีมาครับ!”

สมิธที่ออกไปเดินเที่ยวรอบ ๆ ข้างนอก วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี ตอนนี้วิลเลียมอารมณ์ดีมาก เขาแกว่งแก้วแชมเปญไปมา สีหน้ามึนเมา ๆ พูดว่า “มีข่าวดีอะไรเหรอ?”

“ท่านทูตครับ จางอี่ฉีนั่นกำลังจะตายด้วยโรคภัยแล้ว ได้ยินว่าช่วยไม่ได้แล้ว!”

สมิธยิ้มอย่างสดใส เผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ ที่ไม่ค่อยเรียงกัน ฟันผุสีดำของเขาดูเหมือนช็อกโกแลตขาวที่เต็มไปด้วยจุดดำของเชื้อรา

วิลเลียมได้ยินแล้วรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น เขาร้องด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง “จริงเหรอ!?”

สมิธพยักหน้า “จริงครับ! ผมเห็นกับตาตัวเองว่าแพทย์จากโรงพยาบาลหลวงเดินออกมาจากสถานทูตทีละคนด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก”

“ฮ่า ๆ! ยอดเยี่ยม หมาแก่ที่ชอบเห่าหอนไปทั่วตัวนี้กำลังจะตายเสียที! ขอให้พระเจ้าลงโทษเขาด้วยเถอะ!”

วิลเลียมทำสัญลักษณ์กางเขนที่หน้าอก ในใจรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก!

หลายปีมานี้ วิลเลียมได้ติดต่อกับจางอี่ฉีในเวทีการทูตมาไม่น้อย แต่ทุกครั้งก็ไม่เคยได้ผลประโยชน์อะไรจากเขาเลย

ตอนนี้ได้ยินว่าคู่ปรับที่เขาเกลียดจนต้องขบฟันกรอดกำลังจะไปพบพระเจ้า วิลเลียมดีใจจนเปิดแชมเปญอีกหลายขวด

วิลเลียมดื่มแชมเปญในแก้วจนหมดในคำเดียว แล้วพูดอย่างแค้นเคือง “จางอี่ฉี ฉันเถียงชนะนายไม่ได้ แต่ฉันอยู่รอดนานกว่านายได้!”

นี่คือวิธีการปลอบใจตัวเองของวิลเลียม ซึ่งรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง

ตอนนี้ในใจของเขามีเพียงคำเดียว นั่นคือสุดยอด!

“ด้วยเหตุนี้ สัญญาเศรษฐกิจและการค้ากับสหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์ดูเหมือนจะไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป” สมิธกล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้า

“ไปกันเถอะ พวกเราออกไปดูกันหน่อย!” วิลเลียมดื่มแชมเปญอึกใหญ่หลายอึก แล้วคว้าเสื้อสูทเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก

สมิธเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถามว่า “ท่านทูตจะไปไหนครับ?”

“ฮ่า ๆ ไปพบหน้าเพื่อนเก่าเป็นครั้งสุดท้ายน่ะสิ” วิลเลียมจัดเนกไทให้เรียบร้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาต้องการกระตุ้นเร้าเพื่อนเก่า ให้เพื่อนเก่าคนนั้นรีบไปพบพระเจ้าเร็ว ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

วิลเลียมพาบอดี้การ์ดหลายคนมาถึงสถานทูตประเทศจีน เขาเพิ่งก้าวเข้าประตูใหญ่ เจ้าหน้าที่ติดตามคณะทูตของประเทศจีนก็กั้นเขาไว้ที่หน้าประตูทันที

“ขออภัยด้วย ท่านทูตของเรากำลังพักรักษาตัวอยู่ ไม่สะดวกต้อนรับแขกจากภายนอก” ผู้ช่วยของจางอี่ฉี ชื่อเสี่ยวตง ปฏิเสธการเยี่ยมเยียนของวิลเลียมอย่างสุภาพ

มุมปากที่ยกยิ้มของวิลเลียมหุบลงในทันที เขาเหลือบตามองแล้วพูดว่า “อะไรกัน? นี่คือวิธีต้อนรับแขกของพวกคุณที่อ้างว่าเป็นดินแดนแห่งมารยาทและพิธีกรรมงั้นเหรอ? ผมยังนำของขวัญมาให้จางอี่ฉีตามธรรมเนียมของประเทศจีนด้วยซ้ำ การที่พวกคุณปฏิบัติต่อแขกแบบนี้ ไม่ค่อยดีนักนะ?”

เสี่ยวตงลืมตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขอบคุณสำหรับการมาเยือนของคุณ ท่านทูตจางของพวกเราไม่สบาย ตอนนี้ไม่สะดวกที่จะพบแขก คุณสามารถทิ้งของขวัญไว้ได้”

วิลเลียมได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกประหลาด

“ดี งั้นผมจะทิ้งของขวัญไว้ นี่เป็นของขวัญที่ผมเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน ผมเชื่อว่าคุณจางจะต้องชอบมันแน่นอน”

พูดจบ วิลเลียมก็ตบมือสองสามที เรียกให้คนมาเปิดท้ายรถ

“กรุณามอบของขวัญชิ้นนี้ให้คุณจางด้วย ผมหวังว่าหลังจากที่เขาเห็นของขวัญของผมแล้ว ร่างกายของเขาจะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว”

วิลเลียมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเขาดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นฝากระโปรงท้ายรถค่อย ๆ เปิดออก เสี่ยวตงรู้สึกใจหายวาบ เขาพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

ภายใต้สายตาของทุกคน ฝากระโปรงท้ายรถค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ เพียงแวบเดียว สีหน้าของเสี่ยวตงและคณะทูตจากประเทศจีนพลันเปลี่ยนไปทันที

พวกเขายังคงตกตะลึง จากนั้นก็เป็นความโกรธที่ไม่อาจระงับได้

เมื่อเห็นของขวัญในกระโปรงหลังรถ ใบหน้าของเสี่ยวตงเขียวคล้ำ ดวงตาทั้งสองลุกโชนด้วยความโกรธ เขากำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบ นี่เกินไปแล้ว! วิลเลียมกล้าส่งของแบบนี้มาได้ยังไง!

เห็นได้ชัดว่า ในกระโปรงหลังของรถเอสยูวีสีดำคันนั้น บรรทุกพวงหรีดสีขาวจำนวนมากมาด้วย

“มานี่ ๆ รีบขนของขวัญสำหรับท่านทูตจางลงมาเร็ว” วิลเลียมสั่งการให้บอดี้การ์ดยกพวงหรีดขึ้นมาวางไว้ที่หน้าประตูใหญ่

พวงหรีดสีขาวเหล่านี้เป็นของที่วิลเลียมสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยมีจุดประสงค์เพื่อยั่วยุจางอี่ฉี พวงหรีดสีขาว ป้ายไว้อาลัย และผ้าม่านไว้ทุกข์ ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวที่เขียนว่า ‘อาลัย’ ทำให้ดวงตาของทุกคนรู้สึกเจ็บปวด

“เป็นยังไงบ้าง? พวงหรีดนี้สวยมากใช่ไหม ผมเพิ่งสั่งให้คนทำเลยนะ สวยมากเลยใช่ไหม? ผมคิดว่าท่านทูตจางต้องชอบแน่ ๆ”

วิลเลียมยิ้มอย่างไร้เดียงสาที่มุมปาก เหมือนเด็กน้อยที่ทำความดีแล้วรอคอยคำชมเชย “พวกคุณทั้งหลาย ช่วยขนพวงหรีดเหล่านี้เข้าไปข้างใน แล้ววางไว้ในห้องของท่านทูตจาง ให้เขาได้ชื่นชมอย่างเต็มที่เถอะ”

วิลเลียมไม่เพียงแต่จัดวางพวงหรีดไว้ที่หน้าประตูเท่านั้น แต่ยังต้องการส่งพวงหรีดที่มีตัวอักษร ‘อาลัย’ ขนาดใหญ่เข้าไปในบ้านด้วย

สมาชิกทั้งหมดของคณะทูตประเทศจีนต่างโกรธแค้นอย่างรุนแรง นี่มันเกินไปแล้ว!

ท่านทูตจางยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ แต่กลับมีคนส่งพวงหรีดมาให้

ช่างเป็นการดูถูกคนเหลือเกิน!

เห็นบอดี้การ์ดหลายคนแบกพวงหรีดกำลังจะเข้าไปในบ้าน เสี่ยวตงจึงตะโกนด้วยความโกรธว่า “ห้ามเข้า!” เมื่อเขาตะโกนออกมาเช่นนั้น คณะทูตของประเทศจีนก็รีบคว้าพวงหรีดและโยนลงบนพื้นทันที

แต่พวงหรีดเป็นสิ่งที่มีข้อห้ามมากมาย การโยนลงพื้นโดยตรงดูเหมือนจะไม่เหมาะสมเช่นกัน

หากจะเผาทิ้งด้วยไฟ ก็ยิ่งไม่เหมาะสมไปกว่าเดิม มองดูพวงหรีดที่วางเรียงรายอยู่บนพื้น คณะทูตจากประเทศจีนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี

รู้สึกว่าพวงหรีดพวกนี้เป็นเหมือนมันเผือกร้อน ไม่ว่าจะจัดการอย่างไรก็ดูเป็นลางร้ายทั้งนั้น!

“วิลเลียม! แกยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า! ไอ้เวรเอ๊ย!”

เสี่ยวตงโกรธจนมือสั่น เขาไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงท่านทูตจางแบบนี้เด็ดขาด เสี่ยวตงเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของจางอี่ฉี ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องธรรมดาอีกต่อไป

สำหรับเสี่ยวตงแล้ว ท่านทูตจางอี่ฉี คือผู้นำ อาจารย์ และพ่อของเขา!

ดังนั้น เมื่อเห็นวิลเลียมส่งพวงหรีดมา เสี่ยวตงก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป

เสี่ยวตงวิ่งเข้าไปหาวิลเลียมในไม่กี่ก้าว แล้วชกหมัดใส่หน้าของเขาอย่างแรง เสี่ยวตงไม่เพียงแต่เป็นผู้ช่วยของท่านทูตจาง แต่ยังเป็นบอดี้การ์ดที่มีความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้อีกด้วย

หมัดของเขาเร็วมาก แม้แต่บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างวิลเลียมก็ยังไม่ทันได้ตอบสนอง

“ปึก!” เสี่ยวตงชกหมัดเดียวทำให้วิลเลียมล้มลงกับพื้น

“โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย!” วิลเลียมกุมแก้มที่มีเลือดไหล ร้องโหยหวนไม่หยุด

เมื่อนึกถึงสีหน้าสะใจของวิลเลียม กำปั้นของเสี่ยวตงก็แข็งขึ้นอีกครั้ง!

“ฉันจะฆ่าแกให้ตายเลย ไอ้ลูกหมา!”

เสี่ยวตงพุ่งเข้าใส่วิลเลียม ยกหมัดขึ้นแล้วซัดเข้าที่ใบหน้าของเขา

“หยุด!”

บอดี้การ์ดของวิลเลียมรีบพุ่งเข้ามาดึงตัวเสี่ยวตงออก วิลเลียมที่มีใบหน้าบวมช้ำลุกขึ้นจากพื้น แล้วด่าด้วยความโกรธว่า “ผมมีความหวังดีนำพวงหรีดมาอวยพรให้พวกคุณ แต่ผลที่ได้คือพวกคุณไม่เพียงแต่โยนของขวัญทิ้ง ยังทำร้ายคนอีก?”

“ช่างน่าขันจริง ๆ น่าเสียดายที่ประเทศจีนยังอวดอ้างว่าเป็นดินแดนแห่งมารยาทและพิธีกรรมและพิธีกรรม พวกคุณปฏิบัติต่อมิตรประเทศแบบนี้เองเหรอ?”