สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 268 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐไม่คุ้มค่า

บทที่ 268 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐไม่คุ้มค่า

ที่ประตูใหญ่ ฮัลเมดันนำกลุ่มผู้ติดตามมายืนรออยู่ที่นั่นเพื่อรอเสิ่นชิง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

รถเพิ่งขับเข้ามาที่ประตูใหญ่ ฮัลเมดันก็นำคนมาล้อมรอบทันที เสิ่นชิงและลู่เย่เห็นสถานการณ์เช่นนั้น พวกเขาจึงปล่อยมือพร้อมกันอย่างเข้าอกเข้าใจ

ลู่เย่ลงจากรถก่อน จากนั้นจึงจับประตูรถไว้ รอให้เสิ่นชิงลงมา

เสิ่นชิงเพิ่งก้าวลงมาถึงพื้น ฮัลเมดันก็ใช้ดวงตาสีม่วงที่ดูเหมือนความฝันของเขา มองไปที่เสิ่นชิงอย่างลึกซึ้ง “คุณเสิ่น คุณกลับมาแล้วสินะ เรารอคุณมานานแล้ว”

ฮัลเมดันพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น เขารีบคว้ามือของเสิ่นชิง แล้วพาเธอเดินออกไปข้างนอก

ฮัลเมดันพูดพลางเดินไปด้วย “เช้านี้เราจะพาคุณเที่ยวชมสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ให้คุณได้สัมผัสกับวัฒนธรรมและประเพณีที่นี่”

เมื่อลู่เย่เห็นฮัลเมดันจับมือเสิ่นชิง สายตาของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย แต่แล้วก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากมีใครกล้าจับมือเสิ่นชิงต่อหน้าเขา เขาคงไม่พูดอะไรทั้งสิ้น ไม่สนใจว่า คนนั้นจะเป็นใคร แล้วก็จะเข้าไปซัดคนคนนั้นอย่างไม่ยั้ง แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขารู้ถึงจุดประสงค์ของการเดินทางมาสหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์ในครั้งนี้

เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ของประเทศชาติแล้ว ความรักระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องเล็กน้อย

ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องคำนึงถึงภาพรวมเป็นสำคัญ

“คุณเสิ่นชิง เชิญขึ้นรถ” ฮัลเมดันเปิดประตูรถให้เสิ่นชิงด้วยตัวเอง

สำหรับความกระตือรือร้นของฮัลเมดัน เสิ่นชิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อยในตอนแรก

เธอคิดไปว่า ฮัลเมดันต้องการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ เพื่อให้ขายอาวุธชุดนั้นให้เขาในราคาถูก แต่เสิ่นชิงคิดดูแล้ว รู้สึกว่าตัวเองอาจจะดูถูกฮัลเมดันไปหน่อย

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์มีเงินมากมาย พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงินเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นหลังจากคณะทูตของประเทศจีนออกมาจากพระราชวัง พวกเขาไม่ได้เลือกที่จะจากไป แต่กลับเลือกที่จะเข้าไปในสถานทูต นั่นแสดงให้เห็นว่า ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้แตกหัก ยังคงมีช่องทางในการเจรจาต่อรอง

ดังนั้น สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่า ประเทศจีนจะไม่ยอมร่วมมือจริง ๆ เสิ่นชิงกะพริบตาสองสามที ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงจุดประสงค์ที่ฮัลเมดันต้องการเอาใจเธอ

เงินทองพวกเขาคงไม่ขาดแคลนแน่นอน สิ่งที่พวกเขาต้องการคงเป็นการซื้ออาวุธที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพมากขึ้น

เพื่อป้องกันไม่ให้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์แข็งแกร่งขึ้น ประเทศ M จึงขายอาวุธให้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่จะใหม่ก็ไม่ใหม่ จะเก่าก็ไม่เก่า

ตอนนี้อาวุธที่ประเทศจีนแสดงอยู่ แม้จะถือว่าค่อนข้างทันสมัยในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซีย แต่ในระดับนานาชาติแล้ว ยังไม่ถือว่าโดดเด่นเท่าไหร่

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงคาดเดาว่า ฮัลเมดันอาจจะเสนอความคิดที่จะซื้ออาวุธทันสมัยอื่น ๆ

“คุณเสิ่นชิงเชิญขึ้นรถเถอะ เราจะพาคุณไปเที่ยวชมสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์อย่างเต็มที่”

ฮัลเมดันเห็นเสิ่นชิงดูเหม่อลอยไปบ้าง จึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง

เสิ่นชิงได้สติกลับมา ยิ้มให้ฮัลเมดันพลางกล่าวว่า “ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ การที่มีเจ้าชายฮัลเมดันเป็นไกด์ให้ฉัน นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับฉันเลยค่ะ”

พูดจบเสิ่นชิงก็เข้าไปนั่งลงในรถ

อย่างไรก็ตาม พอเสิ่นชิงเพิ่งนั่งลงไป ลู่เย่ก็ก้าวขายาว ๆ ตามเข้ามานั่งในรถทันที

เธอรู้สึกถึงเบาะรถที่จู่ ๆ ก็ยุบตัวลง สีหน้าของเสิ่นชิงแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่คิดว่าลู่เย่จะตามมาด้วย เพราะเจ้าชายฮัลเมดันไม่ได้เชิญเขามาเลย

เจ้าชายฮัลเมดันอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็พินิจพิเคราะห์ชายชาวเอเชียที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนคนนี้อย่างละเอียด เขาจำได้ว่าในคณะทูตที่ติดตามมาของประเทศจีน ดูเหมือนจะไม่มีบุคคลคนนี้อยู่เลย

เจ้าชายฮัลเมดันขมวดคิ้วเรียวยาวของเขา คิดในใจว่า คนคนนี้อาจจะเป็นบอดี้การืดคนใหม่หรือเปล่า

เมื่อเห็นเจ้าชายฮัลเมดันชะงักงัน เสิ่นชิงจึงรีบอธิบายว่า “เจ้าชายคะ นี่คือลู่เย่ เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทางประเทศเราส่งมาเพื่ออธิบายเกี่ยวกับอาวุธทางทหารให้กับท่านทราบ”

เมื่อได้ยินคำแนะนำจากเสิ่นชิง เจ้าชายฮัลเมดันก็เปลี่ยนสีหน้าทันที มองไปที่ลู่เย่ด้วยสายตาที่มีความเคารพนิดหน่อย

ที่แท้คนคนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญ…

“สวัสดีคุณลู่เย่ ยินดีต้อนรับสู่สหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์” เจ้าชายฮัลเมดันยื่นมือออกไปทักทายลู่เย่อย่างเป็นมิตร

ลู่เย่ยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นที่มุมปาก แล้วยื่นมือขวาออกไปจับมือทักทาย

ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความสงบ เป็นมิตร และอบอุ่น

เจ้าชายฮัลเมดันสั่งคนขับรถว่า “พวกเราจะไปที่เรือใบสีทอง”

ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เรือใบสีทองสามารถนับได้ว่าเป็นสถานที่สำคัญเหมือนกับเป็นสัญลักษณ์ประจำเมือง

ที่นั่นเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มาก รวมทั้งอาหาร วัฒนธรรม การช็อปปิ้ง การพักผ่อน และความบันเทิงไว้ด้วยกัน

นอกจากนี้ ยังเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่ต้องมาเช็กอิน และเป็นสถานที่นัดพบสำหรับคู่รักด้วย พูดตามตรง ถ้าอยากรู้จักประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของประเทศใดประเทศหนึ่ง สถานที่แรกที่ควรไปคือพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

แต่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มีรากฐานทางวัฒนธรรมที่ไม่แข็งแกร่งนัก ในพิพิธภัณฑ์ก็ไม่มีอะไรน่าดูมากนัก

ดังนั้นฮัลเมดันจึงตัดสินใจพาเสิ่นชิงไปสัมผัสความหรูหราฟุ่มเฟือยของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กลุ่มคนเดินทางมาถึงสถานที่สำคัญของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ นั่นคือ อาคารใบเรือสีทอง

พวกเขาขึ้นลิฟต์ชมวิวไปยังชั้นบนสุดโดยตรง บนชั้นบนสุดของอาคารใบเรือสีทองสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ทั้งหมด

มองลงมาจากชั้นบนสุดทั้งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เต็มไปด้วยความหรูหราอลังการ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่กลิ่นอายของเงินทอง

หลังจากดูอยู่สักพัก เสิ่นชิงต้องการไปห้องน้ำ เธอส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ลู่เย่ก่อนจะเดินออกไป

ลู่เย่เข้าใจความหมาย จึงเดินตามมาด้วย

ทั้งสองคนหลบอยู่ในมุมลับตา พูดคุยกันเสียงเบา เนื่องจาก เจ้าชายฮัลเมดันมาเยือนอย่างกะทันหัน พวกเขาทั้งสองยังไม่ได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกัน

ลู่เย่พูดตรงประเด็นทันที เขาถามขึ้นก่อน “เป้าหมายที่ได้รับจากเบื้องบนคือต้องทำเงินเท่าไหร่?”

เสิ่นชิงมองดูความเคลื่อนไหวรอบ ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา “1.5 พันล้าน”

ลู่เย่ขมวดคิ้ว “ขายแค่นี้เองเหรอ?”

เสิ่นชิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ มันคือ 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่หัวเราะอย่างดูแคลน “ไม่ใช่หรอก กองเศษโลหะพวกนั้นจะมีค่าถึง 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐได้ยังไง?”

มันเป็นแค่ของเหลือทิ้งจากการอัปเกรดและเปลี่ยนรุ่นของโรงงานอุตสาหกรรมทหารเท่านั้นเอง

เสิ่นชิงถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไม่ว่ามันจะคุ้มค่าหรือไม่ พวกเราก็ต้องทำให้มันคุ้มค่าให้ได้!”