สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 254 หนึ่งต่อแปด คุณย่าเสิ่นชิงเก่งกาจ! (รีไรต์)

บทที่ 254 หนึ่งต่อแปด คุณย่าเสิ่นชิงเก่งกาจ! (รีไรต์)

ต่อหน้าอาวุธสมัยใหม่ อาวุธโบราณไม่อาจต้านทานได้เลย

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางสามคนถูกยิง กอดเข่าร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด คนอื่น ๆ ก็อดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้

“กลัวอะไรกัน!” จางซานเปียวตะโกนลั่น “ปืนลูกซองกระบอกเดียวของยัยแก่นี่บรรจุกระสุนได้แค่สามนัดต่อครั้ง กระสุนของเธอหมดแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็รู้สึกโล่งอกในทันที สายตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมา จ้องมองเฉียวอวี่หรานราวกับหมาป่าที่หิวโหย

จางซานเปียวกำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ เขามองหญิงชราด้วยความโกรธเคือง ดวงตาเปล่งประกายอำมหิตและกระหายเลือด

เดี๋ยวเขาจะถอดเสื้อผ้าของยัยแก่คนนี้ออกให้หมด แล้วแขวนหัวห้อยลงจากต้นไม้

จากนั้นจะเฆี่ยนตีเธออย่างรุนแรง! ทำให้เธออับอายขายหน้าอย่างแสนสาหัส!

ทำให้ยัยแก่นี่อับอายจนตาย!

เมื่อไม่มีภัยคุกคามจากปืนแล้ว สีหน้าของคนอื่น ๆ ก็ยิ่งดูเหิมเกริมมากขึ้น

มีแค่หญิงชราคนหนึ่งกับเด็กน้อยอีกคน ถึงจะให้พวกเธอใช้มือทั้งสองข้าง พวกเธอก็ไม่มีทางสู้ได้อยู่แล้ว

จางซานเปี่ยวแค่นเสียงเย็นชา โบกมือใหญ่แล้วตะโกนว่า “เข้าโจมตี!”

เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงชนที่กรูเข้ามา ดวงตาของคุณย่าก็เปล่งประกายแวววาว แต่สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งไม่หวั่นไหว

คุณย่าเสิ่นชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงเรียบว่า “อวี่หราน ปิดหูน้อย ๆ ของหนูไว้”

จากนั้น!

“ปัง! ปัง!” หลังจากเสียงปืนดังขึ้นห้าครั้ง ควันขาวก็ลอยฟุ้งกระจาย

บนสนาม นอกจากคุณย่าเสิ่นชิงและเฉียวอวี่หรานที่ยังยืนอยู่ คนอื่น ๆ ทั้งหมดล้มลงกับพื้น

จางซานเปียวและคนอื่น ๆ กอดขาที่ถูกยิง ร้องครวญครางไม่หยุดบนพื้น

จางซานเปียวมองไปที่คุณย่าเสิ่นชิง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เป็นไปได้อย่างไร!

ปืนล่าสัตว์ล้าสมัยแบบนี้ไม่ใช่ว่าบรรจุกระสุนได้แค่สามนัดต่อครั้งหรอกเหรอ?

ยัยแก่คนนี้ยิงกระสุนได้มากมายขนาดนี้ได้ยังไง!

แถมยังยิงไม่พลาดสักนัด แต่ละนัดล้วนเข้าเป้าที่หัวเข่าของทุกคน

จางซานเปียวเบิกตาโพลง พยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น แต่ความเจ็บปวดรุนแรงที่ขาทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย

คุณย่าเสิ่นชิงมองดูคนที่กำลังร้องครวญครางกลิ้งเกลือกอยู่เต็มพื้น แล้วยิ้มอย่างดูแคลน

“ฮึ ใครบอกพวกแกว่าปืนกระบอกนี้บรรจุกระสุนได้แค่สามนัด?

ปืนกระบอกนี้ถูกฉันดัดแปลงมาแล้ว สามารถบรรจุกระสุนได้ถึงแปดนัดในคราวเดียว”

คุณย่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางเป่าควันขาวที่ปลายกระบอกปืน แล้วโบกมือในอากาศเป็นรูปเลขแปด

ทำเอาจางซานเปียวตาแดงก่ำทันที หลังจากนั้น คุณย่าก็เดินเข้าไปข้างหน้า เหยียบบนหลังของจางซานเปียว แล้วมัดมือทั้งสองข้างของเขาเข้าด้วยกัน

ต่อมา คุณย่าก็คว้าคอเสื้อของจางซานเปียวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วตบหน้าเขาดังเพียะ ๆ หลายทีอย่างแรง

ใบหน้าของจางซานเปียวบวมเป่งจากการถูกตบ มุมปากมีเลือดไหลซึม

เขามองคุณย่าเสิ่นชิงอย่างงงงวย ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณย่าคนนี้ถึงตบเขาคนเดียว

“ไอ้ลูกเต่านี่ เมื่อกี้แกมองด้วยสายตาไม่ดี คงกำลังคิดเรื่องสกปรกอะไรอยู่สินะ”

หญิงชราดวงตาคมกริบ ราวกับสามารถมองทะลุใจคนได้อย่างง่ายดาย

จางซานเปียวกำลังจะอ้าปากด่าว่าคนแก่รนหาที่ตาย แต่คุณย่าเสิ่นชิงกลับตบหน้าเขาอีกหลายฉาด

“เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

การตบหน้าครั้งนี้ทำให้จางซานเปียวงงงวยไปเลย

“อ๊ากกก… ยัยแก่นี่ ไม่รู้จักตาย…”

จางซานเปียวยังด่าไม่ทันจบ คุณย่าก็ถอดถุงเท้าเหม็น ๆ ออกจากเท้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วยัดเข้าไปในปากของจางซานเปียวโดยตรง

“อื้ออา…”

เมื่อได้กลิ่นถุงเท้าเหม็น ๆ ในปาก จางซานเปียวทั้งโมโห ทั้งโกรธแค้น แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ต่อมา คุณย่าเสิ่นชิงมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ แล้วก็ดึงเถาวัลย์ลงมาสองสามเส้น บิดให้เป็นเชือกเส้นหนึ่ง…

ตำรวจและหน่วยกู้ภัยพิเศษ รวมถึงผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านมาถึงบนภูเขาเมื่อไร

ภาพตรงหน้าทำให้พวกเขาตกใจ

คุณย่าเสิ่นชิงนั่งอยู่บนตอไม้สูบบุหรี่ ไขว่ห้างอย่างสบาย ๆ พ่นควันบุหรี่เป็นวงกลมทีละวง

ไม่ไกลจากเธอ ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีคนถูกมัดอย่างแน่นหนากองรวมกัน

สุนัขล่าเนื้อสามตัวเดินไปมารอบ ๆ ทีมสำรวจ จ้องมองพวกเขาอย่างดุร้าย

มีคนพยายามขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย สุนัขล่าเนื้อก็จะพุ่งเข้าไปแยกเขี้ยวข่มขู่ทันที

ส่วนเฉียวอวี่หรานนั้นใช้สีเทียน วาดลวดลายบนตัวคนเหล่านั้นตามใจชอบ

ใบหน้าของคนจำนวนมากถูกเธอวาดจนกลายเป็นแมวลายเสือโคร่ง

ผู้ใหญ่บ้านที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว แทบจะตกใจจนเป็นลมไป เขาวิ่งตัวสั่นไปหาคุณย่าแล้วพูดอย่างตื่นเต้น

“โอ้โห! คุณย่า! พวกเขาแค่เตะประตูบ้านของคุณพังเท่านั้น ทำไมคุณถึงลงมือหนักขนาดนี้ล่ะ! ดูสิ ตำรวจมากันหมดแล้ว! แล้วจะอธิบายยังไงดีล่ะ”

คุณย่าได้ยินดังนั้น ก็หรี่ตาลงชั่วขณะ แล้วหันไปมองใต้ต้นไม้ “ใครเป็นคนเตะประตูบ้านของฉันพัง?”

จางซานเปียวที่อยู่ใต้ต้นไม้

“!!!”

หลังจากนั้น เมื่อผ่านการสอบสวนอย่างละเอียด ตำรวจและหน่วยพิเศษจึงเข้าใจว่า คนกลุ่มนี้ไม่ใช่สายลับอะไร แต่เป็นแก๊งลักพาตัวเด็กในป่าเขา กลุ่มนักท่องเที่ยวที่แอบสังเกตการณ์อยู่ตลอด เมื่อเห็นตำรวจและหน่วยพิเศษ ก็รีบหนีลงเขาทันที วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

ผู้กำกับจินสั่งลูกน้องว่า “จับคนพวกนี้ใส่กุญแจมือทั้งหมด พาไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา พอรักษาเสร็จก็โยนเข้าห้องสอบสวน แล้วสอบปากคำให้ละเอียด!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจ “เข้าใจแล้วครับ!”

จากนั้น ผู้กำกับจินมองไปที่ปืนล่าสัตว์ในมือของคุณย่าเสิ่นชิง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณย่าครับ ปืนในมือของคุณย่า?” ประเทศจีนมีการควบคุมอาวุธปืนอย่างเข้มงวดมาก โดยทั่วไปแล้วประชาชนไม่ได้รับอนุญาตให้พกพาอาวุธปืน ดังนั้นเมื่อผู้กำกับจินเห็นว่าคุณย่าของเสิ่นชิงมีปืน และยังเป็นปืนที่ดัดแปลงด้วย เขาจึงรู้สึกตกใจมาก

คุณย่าหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วยืดตัวตรง ตบปืนเก่า ๆ ในมือพลางกล่าวว่า

“คุณตำรวจ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าของรัฐ ได้รับอนุญาตให้พกพาอาวุธปืนตามกฎหมาย ส่วนเรื่องการดัดแปลงอาวุธปืนนี้ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ไหม?”

ผู้กำกับจิน “…”

ผู้กำกับจินตั้งใจจะสั่งสอนคุณย่าสักหน่อย แต่คุณย่ามีบุคลิกที่น่าเกรงขามมาก ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาในทันที

และในขณะนั้นเอง เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นจากด้านหลังของทุกคน “คุณย่า! อวี่หราน!”