สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 255 แผนการของเสิ่นชิงจับศัตรูได้ทั้งหมด

บทที่ 255 แผนการของเสิ่นชิงจับศัตรูได้ทั้งหมด

คุณย่าและเฉียวอวี่หรานได้ยินเสียงคุ้นเคย จึงรีบหันไปมองทันที

เสิ่นชิงกำลังเดินมาทางฝูงชน ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย ดวงตาที่ปกติสงบราวสระน้ำฤดูใบไม้ร่วง บัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย

หลังจากขออนุญาตลาผู้อำนวยการหลี่แล้ว เสิ่นชิงก็รีบเดินทางกลับมาอย่างเร่งรีบ

ตอนนี้ เมื่อเธอเห็นว่าคุณย่าและอวี่หรานปลอดภัยดี เธอก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา “อาชิงชิง!”

เฉียวอวี่หรานเมื่อเห็นเสิ่นชิง ก็รีบวางพู่กันในมือลงทันที แล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมอกของเธอราวกับลูกนกน้อยบินกลับรัง

“อาชิงชิง! อารู้ไหม! คุณทวดเก่งมากเลยค่ะ คุณทวดจัดการพวกคนร้ายทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว”

เมื่อนึกถึงภาพคุณทวดยิงปืน ดวงตาของเฉียวอวี่หรานก็เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ ใบหน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ตอนนี้คุณทวดคือซูเปอร์ฮีโร่ของเธอแล้ว ต่อมา เฉียวอวี่หรานพูดเสียงอ้อนอ่อนว่า “ต่อไปหนูก็จะเรียนยิงปืนด้วย! จะยิงคนเลวทั้งหมดในโลกให้หนีไปเลย!”

เมื่อเห็นท่าทางน่ารักและไร้เดียงสาของเฉียวอวี่หราน เสิ่นชิงอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเธอ แล้วยิ้มพลางพูดว่า

“อืม อืม งั้นเธอต้องโตเร็ว ๆ นะ เด็กเล็ก ๆ ไม่สามารถเรียนยิงปืนได้หรอกนะ”

พูดจบ เสิ่นชิงมองไปที่คุณย่า ในสายตามีแววขอโทษ

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาเฉียวอวี่หรานมาไว้ที่นี่ คุณย่าก็คงไม่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

คุณย่าก็อายุมากแล้ว เธอยังจะมาสร้างความวุ่นวายให้คนแก่อีก…

คุณย่าดูเหมือนจะมองทะลุความคิดของเสิ่นชิง รีบโบกมือแล้วเอ่ยปากว่า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คนในครอบครัวเดียวกันไม่พูดแบบคนนอก”

สายตาอันเปี่ยมด้วยความรักของคุณย่า ทำให้เสิ่นชิงต้องกลืนคำพูดลงท้องไปทันที

ต่อมา คุณย่าก็พูดอีกว่า “การมีเด็กอยู่ข้าง ๆ คอยวุ่นวายก็ดีเหมือนกัน คนแก่แล้วก็อยากได้ความครึกครื้น แต่เธอก็ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ตลอดทั้งวัน

“ฉันชอบเด็กสาวคนนี้ชื่ออวี่หราน ดังนั้นฉันต้องขอบคุณเธอ ขอบคุณที่ไว้วางใจให้ฉันสอนเธอ”

เมื่อเสิ่นชิงได้ยินเช่นนั้น หัวใจเธอพลันอบอุ่นขึ้น และรู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย

หลังจากจางซานเปียวและคนอื่น ๆ ถูกจับกุม ลู่หลีก็ได้รับข่าวทันที

เขาโกรธจนกัดฟันกรอดในห้องทำงาน พลิกโต๊ะด้วยความโกรธแค้นแล้วตะโกนด่าว่า “ไอ้ขยะ! ไอ้พวกขยะจริง ๆ! คนเยอะขนาดนี้แต่กลับจัดการคนแก่ ๆ กับเด็กผู้หญิงคนเดียวไม่ได้!”

เมื่อรู้ว่าจางซานเปียวถูกจับ ลู่หลีรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรหาลู่จ่าน

ลู่หลีจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดเข้าปอดอย่างแรง ก่อนจะพูดเสียงทุ้มต่ำว่า

“พ่อครับ ผมมีปัญหานิดหน่อย”

ภายนอกมีข่าวลือว่าลู่หลีได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลลู่ไปนานแล้ว และไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

แต่ทั้งหมดนี้เป็นการแสดงให้ตระกูลหลินเห็นเท่านั้น ความจริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างลู่หลีกับลู่จ่านนั้นแน่นแฟ้นมาก พ่อลูกทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยม

ลู่จ่านยังมอบหมายให้ลู่หลีดูแลบริษัทในเครือหลายแห่ง

ตระกูลหลินก็รู้เรื่องทั้งหมดนี้ดี แต่เดิมตระกูลหลินต้องการออกหน้าจัดการกับลู่หลี แต่ถูกลู่เย่ระงับไว้

ลู่เย่ไม่มีความคิดที่จะสืบทอดกิจการบริษัท เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่มีความสามารถในการทำธุรกิจ เขาอยากให้มีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระหนักนี้

ไม่เช่นนั้น ตอนนี้เขาคงถูกบังคับให้นั่งอยู่ในสำนักงานอย่างแน่นอน

เมื่อลู่เย่ไม่ได้เอาเรื่อง ตระกูลหลินก็ไม่ได้ถือสาอะไรมากนัก เพียงแค่ทำเป็นมองข้ามไป

ท้ายที่สุดแล้ว ลูกสาวของตระกูลหลินก็จากไปแล้ว พวกเขาจะไปทำให้ตระกูลลู่ลำบากต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร

สำหรับลู่หลีลูกนอกสมรสคนนี้ ลู่จ่านนั้นลำเอียงจริง ๆ

เขาคาดหวังกับลู่หลีอย่างมาก อบรมสั่งสอนอย่างใกล้ชิด แต่สำหรับลู่เย่นั้นกลับปล่อยปละละเลยโดยสิ้นเชิง

เขาปล่อยให้ลู่เย่มีนิสัยดื้อรั้นและหยิ่งผยอง ปล่อยให้เขาไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ใช้ชีวิตเป็นลูกคุณหนูที่กินแรงพ่อแม่ทั้งวัน เมื่อได้ยินว่าลู่หลีเกิดเรื่อง ลู่จ่านก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมทันที

“ลูกรัก เรื่องในประเทศ พ่อจะจัดการให้เอง แต่เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ตอนนี้ลูกรีบไปสนามบินเดี๋ยวนี้ ซื้อตั๋วเครื่องบินที่ออกเดินทางทันทีสักใบ ไม่ว่าจะบินไปที่ไหนก็ได้ ขอแค่ออกนอกประเทศได้ก็พอ”

ตำรวจของประเทศจีนไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายนอกประเทศ ดังนั้นหากลู่หลีหนีออกนอกประเทศได้ ถึงแม้เขาจะก่อคดีร้ายแรงมหันต์ ตำรวจก็ทำได้แค่มองอย่างหมดหนทาง

ลู่หลีได้ยินว่าต้องออกนอกประเทศ รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก เพราะธุรกิจทั้งหมดของเขาอยู่ในประเทศ เมื่อได้ยินความเงียบจากปลายสายโทรศัพท์ ลู่จ่านก็พยายามพูดโน้มน้าวด้วยความห่วงใย

“ลูกวางใจได้ เรื่องนี้พ่อน่าจะสามารถกดดันให้จบลงได้ แต่เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ลูกควรไปหลบอยู่ต่างประเทศก่อน”

ลู่หลีคิดสักครู่ แล้วเสริมทางโทรศัพท์ว่า “เรื่องนี้ผมทำโดยไม่บอกไห่ตงชิง แต่เขาก็ส่งคนไปตามหาเฉียวอวี่หรานเหมือนกัน ดังนั้นเขาคงรู้เรื่องที่โจวอวิ๋นยังมีชีวิตอยู่แน่ ๆ”

เมื่อลู่จ่านฟังจบ ดวงตาของเขาก็วาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างครุ่นคิด “เข้าใจแล้ว พ่อรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป แต่ลูกก็ควรออกเดินทางทันที บินไปต่างประเทศก่อน”

ลู่หลีพยักหน้า หลังจากฟังคำพูดของพ่อแล้ว เขาก็รีบจองตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศทันที ในขณะเดียวกัน การสอบสวนจางซานเปียวเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ตำรวจยังไม่ได้สอบถามอะไรมากนัก

ดังนั้นลู่หลีจึงเดินทางไปรัสเซียได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ

การจากไปของลู่หลีครั้งนี้ เท่ากับทิ้งปัญหายุ่งเหยิงมหาศาลไว้ให้ลู่จ่าน แต่ลู่จ่านกลับไม่พูดตำหนิแม้แต่คำเดียว

ถ้าเป็นลู่เย่ละก็ คงจะถูกด่าจนน้ำลายกระเด็นไปแล้ว

…

หมู่บ้านสุ่ยวา

เสิ่นชิงมองดูเทือกเขาในระยะไกลและจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ทีมสำรวจธรณีวิทยาตัวปลอมถูกจับกุมแล้ว แต่กลุ่มคนในคณะทัวร์กลับหลบหนีไปได้

กลุ่มคนในคณะทัวร์นั้นไม่ได้ลงมือทำอะไร ดังนั้นเธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะจับกุมพวกเขา

แต่สำหรับคนที่คุกคามคุณย่าและอวี่หราน เสิ่นชิงไม่อยากปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียว เสิ่นชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินลงเขาไปที่ร้านขายของชำในหมู่บ้าน

เมื่อตำรวจมาถึง คนแปลกหน้าในหมู่บ้านก็หายไปจนหมด

หน้าร้านขายของชำกลับมาเงียบเหงาเหมือนเช่นทุกวัน

ภรรยาเจ้าของร้านขายของชำกำลังยืนเกานิ้วมืออย่างเบื่อหน่ายอยู่ข้างเคาน์เตอร์

“ป้าสี่ ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ?” เสียงใสกระจ่างดังมา

เมื่อได้ยินเสียงใสแจ๋วนั้น ภรรยาเจ้าของร้านขายของชำก็ตาเป็นประกาย “โอ้โฮ! ชิงชิง เธอกลับมาแล้วเหรอ! เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”

หลังจากนั้น เสิ่นชิงก็ซื้อลูกอมสองห่อจากร้านขายของชำ แล้วยืนคุยเล่นสักครู่

หลังจากที่เสิ่นชิงจากไป ภรรยาเจ้าของร้านขายของชำก็รีบวิ่งออกไปหาคนมาคุย

เธอกะเทาะเมล็ดแตงโมไปพลางซุบซิบนินทาไปพลาง “ได้ยินมาว่า คนแปลกหน้าที่เข้ามาในหมู่บ้านช่วงนี้ ล้วนเป็นพวกค้ามนุษย์! พวกเขามาที่นี่เพื่อจับคนขอทานโดยเฉพาะ!”

“กลุ่มนักสำรวจตัวปลอมนั้นถูกจับไปหมดแล้ว แต่ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังไม่ถูกจับตัวนะ”