สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 253 คุณย่าของเสิ่นชิงแสดงอำนาจ (รีไรต์)
บทที่ 253 คุณย่าของเสิ่นชิงแสดงอำนาจ (รีไรต์)
“โฮก!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดังมาจากนอกถ้ำ ทำให้พื้นดินและภูเขาสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ
จางซานเปียวเหลือบมองออกไปด้านนอกเพียงแวบเดียว ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง
ด้านนอกถ้ำยืนอยู่หมีดำตัวใหญ่มหึมา เมื่อมันยืนตัวตรงก็ดูราวกับหอคอยเหล็กอันสูงตระหง่าน ดวงตาทั้งสองของหมีดำเปล่งประกายสีแดง แผ่รัศมีความน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
แม่หมีที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลตัวนี้โกรธและหงุดหงิดอย่างผิดปกติ เพราะลูกน้อยของมันหายไป
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน คุณย่าเสิ่นชิงพาสุนัขล่าเนื้อมาพบถ้ำของหมี เธอใช้รังผึ้งล่อลูกหมีออกมา แล้วจึงปลุกแม่หมีที่ยังหลับอยู่ให้ตื่น
แม่หมีหาลูกไม่พบ จึงเกิดความดุร้ายอย่างรุนแรง มองใครก็อยากจะตบสักสองที
ทีมสำรวจที่ถูกขังอยู่ในถ้ำต่างหน้าซีดเผือดกันทุกคน
หากโดนตบสองที อย่างเบาก็กระดูกร้าว อย่างหนักก็อาจถึงขั้นสมองกลับ
“จะ…จะทำยังไงดี…”
สมาชิกคนหนึ่งในทีมตกใจจนพูดไม่เป็นภาษา
จางซานเปียวขมวดคิ้ว มองไปที่หมีน้อยที่กำลังดิ้นรนอยู่ในมือ เขาคว้ามันขึ้นมาแล้วเหวี่ยงแขนโยนมันออกไป
หมีน้อยที่ถูกโยนออกไปกระแทกเข้ากับผนังภูเขาพอดี มันเจ็บจนต้องร้องโหยหวนลั่น
แม่หมีโกรธมากขึ้น มันคำรามด้วยความโกรธหลายครั้ง กางขาทั้งสี่ออก แล้วพุ่งตัวเข้าไปในถ้ำบนภูเขา
“อ๊ากกกก!!”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องและเสียงฉีกกัดที่น่าขนลุกก็ดังออกมาจากในถ้ำ
พวกทีมสำรวจธรณีวิทยาต่างร้องครวญครางกันทุกคน กลิ้งออกมาจากถ้ำด้วยความตกใจจนฉี่ราด บางคนมีเลือดติดอยู่ครึ่งตัว ร้องไห้คร่ำครวญขณะวิ่งหนีลงเขาไป
ในที่มืด คุณย่าเห็นภาพนี้แล้วแสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามที่มุมปาก จากนั้นเธอหยิบกล้องยาสูบทองแดงออกมาจากอกเสื้อ สูบอย่างเพลิดเพลิน แล้วค่อย ๆ พ่นควันขาวออกมาอย่างผ่อนคลาย
เมื่อคุณย่ากลับมาที่หลุมหลบภัย เฉียวอวี่หรานก็ตื่นขึ้นแล้ว
เสียงคำรามและร้องครวญครางจากภายนอกทำให้เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย เด็กหญิงตัวน้อยขดตัวอยู่ในมุมห้อง กอดตุ๊กตากระต่ายขนฟูไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนก
“หนูน้อย ไม่ต้องกลัวนะ ย่าทวดกลับมาแล้ว” คุณย่าอุ้มเฉียวอวี่หรานไว้ในอ้อมกอด พลางปลอบโยนด้วยเสียงเบา ๆ
ในขณะนั้นเอง สุนัขล่าเนื้อที่นอนกระดิกหางอยู่ในหลุมหลบภัย ก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน แล้วเห่าเสียงดังลั่นใส่อากาศว่างเปล่า “โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
คุณย่าได้ยินเสียง สายตาเธอเข้มขึ้นทันที หันไปมองสุนัขล่าเนื้อแล้วด่าว่า “โต้วจื่อ หุบปากซะ!”
เมื่อถูกเจ้านายดุ สุนัขล่าเนื้อชื่อโต้วจื่อก็ปิดปากทันที จากนั้นก็ส่งเสียงครางอย่างน้อยใจสองครั้ง
ที่จริงโต้วจื่อกำลังเตือนภัย มันรู้สึกว่ามีคนอยู่แถวนี้
นั่นคือสมาชิกทีมสำรวจคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีแม่หมีไปทั่ว เขาโชคดีอย่างบังเอิญที่บังเอิญคลำเจอบริเวณใกล้ ๆ กับที่หลบภัย
ชายคนนั้นแต่เดิมไม่ได้สังเกตเห็นหลุมหลบภัย แต่เสียงเห่าของสุนัขครั้งนั้นทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ
ทันใดนั้น เขาก็ตามเสียงที่ดังจนพบปากทางเข้าของหลุมหลบภัย
ภายในหลุม สุนัขล่าเนื้อหลายตัวหูตั้งชัน ส่งเสียงคำรามต่ำและครวญครางไม่หยุด
คุณย่าเสิ่นชิงทำสัญญาณมือให้เฉียวอวี่หรานเงียบเสียง แล้วยกปืนล่าสัตว์ขึ้นค่อย ๆ เคลื่อนไปที่ประตู
ทางเข้าของหลุมหลบภัยมีประตูเหล็กอยู่บานหนึ่ง แต่เนื่องจากไม่ได้รับการซ่อมแซมมาเป็นเวลานาน จึงเป็นสนิมจนแทบจะไม่เหลือสภาพ ผู้ชายที่โตเต็มวัย เพียงแค่เตะเบา ๆ ก็สามารถเปิดมันออกได้
“พี่จาง พี่จาง ผมพบหลุมหลบภัยแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะมีคนอาศัยอยู่ข้างใน เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงหมาเห่าจากข้างในครับ”
อีกด้านหนึ่ง จางซานเปียวได้ยินเข้า จึงรีบเรียกรวมพวกพ้องที่กระจัดกระจายกันอยู่ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังหลุมหลบภัย
แต่เดิมทีมสำรวจมีสมาชิกสิบห้าคน แต่ถูกหมีตัวเมียทำร้ายบาดเจ็บสาหัสไปสี่คน จางซานเปียวจึงส่งคนอีกไม่กี่คนพาผู้บาดเจ็บลงจากเขา ตอนนี้สมาชิกทีมสำรวจจึงลดลงเหลือครึ่งหนึ่งทันที
อย่างไรก็ตาม จางซานเปียวคิดว่า พวกเขาแปดคนผู้ชายตัวใหญ่ ๆ จัดการกับยัยแก่คนหนึ่งกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อีกคน ต้องเป็นเรื่องง่ายดายแน่นอน คนจำนวนหนึ่งเดินตามทางเดินเข้าไปในหลุมหลบภัย ไม่นานนักก็เห็นประตูเหล็กที่เป็นสนิม
ครึ่งบนของประตูเหล็กเป็นลูกกรงเหล็กโปร่ง มองเห็นแสงไฟวูบวาบอยู่ด้านใน
ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งกำลังจะเข้าไปดูให้รู้เรื่อง แต่ทันใดนั้น “ปัง!” เสียงดังขึ้น กระสุนนัดหนึ่งพุ่งทะลุช่องว่างของลูกกรง ยิงทะลุหูข้างหนึ่งของชายคนนั้น
“อ๊าก!!”
ชายคนนั้นกุมหูที่เลือดไหลพรั่งพรู กลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเจ็บปวด
จางซานเปียวและคนอื่น ๆ ตกตะลึงในทันที
โอ้วพระเจ้า! ฝั่งตรงข้ามมีปืนด้วย!
ทันใดนั้น เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากในถ้ำ หญิงชราร้องด่าด้วยท่าทางดุดันว่า “ไสหัวไป!”
จางซานเปียวขี้ขลาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีคนมากกว่า แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อฝ่ายตรงข้ามมีปืน!
จางซานเปียวคิดว่า คงไม่สามารถใช้กำลังได้ จึงต้องใช้สติปัญญาแทน ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นสุภาพและพูดว่า “คุณย่า คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นลุงของอวี่หราน ผมมารับเธอกลับบ้าน”
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ตอบจางซานเปียวกลับมาคือเสียงปืนดังขึ้น
“ปัง!”
กระสุนนัดหนึ่งเฉียดผ่านหนังศีรษะของเขาไป กระทบเข้ากับก้อนหินด้านหลัง ทำให้เกิดประกายไฟกระจายทันที
“ถ้าไม่ไปตอนนี้ ครั้งหน้าฉันจะเล็งไปที่หัวของแก!” คุณย่าถือปืนไว้ สายตาดุดัน หว่างคิ้วเผยให้เห็นถึงความมุ่งร้าย
จางซานเปียวลูบผมที่ถูกไฟเผาบนหัวของเขา เขาตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทั่วร่าง
สายตาของยัยแก่คนนี้ดีเหลือเกิน ในความมืดมิดแบบนี้ยังยิงได้แม่นขนาดนี้
“ไป ๆ ๆ! พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้!”
คนฉลาดย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้า อีกฝ่ายมีปืนอยู่ในมือ จางซานเปียวจึงต้องถอยก่อน
“ไป!” จางซานเปียวโบกมือ นำลูกน้องถอยออกจากหลุมหลบภัยชั่วคราว
ลูกน้องคนหนึ่งพูดว่า “พี่จาง พวกเราจะไปกันแล้วเหรอครับ? งานของพวกเรายังไม่เสร็จเลยนะ”
จางซานเปียวสีหน้าเย็นชาลงทันที “ฮึ การถอยทัพเป็นเพียงกลยุทธ์ชั่วคราว ให้สองคนเฝ้าปากถ้ำไว้ ที่เหลือตามฉันไปตัดฟืน”
เขาต้องการจุดไฟเผาถ้ำ เพื่อบีบให้คนข้างในออกมา
“ฮือ ๆ คุณย่าทวด หนูกลัว…” เฉียวอวี่หรานหดตัวอยู่ในมุมพลางสะอื้นเบา ๆ
คุณย่าเสิ่นชิงมองเฉียวอวี่หรานที่ดูน่าสงสาร รู้สึกอึดอัดในอก เธอตบหลังเด็กน้อยเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น
“ไม่ต้องกลัวนะ คุณย่าทวดเก่งมากเลย พวกไอ้หน้าด้านข้างนอกนั่นไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้หรอก”
ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น หญิงชราได้กลิ่นควันที่แสบจมูก
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอเข้าใจในทันทีว่า พวกคนข้างนอกกำลังทำอะไรอยู่
“พัดเร็ว ๆ พัดเร็ว ๆ ทำให้ไฟลุกแรงขึ้นอีก ทำให้ควันมากขึ้นอีก รมควันให้ออกมาให้ได้”
จางซานเปียวใช้ผ้าขนหนูปิดปากและจมูก แล้วเร่งให้ลูกน้องเพิ่มกำลังไฟ
ไฟที่ปากถ้ำลุกโชนมากขึ้นเรื่อย ๆ ควันสีเทาอมฟ้าหนาทึบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่นานนัก โพรงหลบภัยก็เต็มไปด้วยควันหนาแน่นที่ทำให้จมูกแสบ ทำให้คนลืมตาไม่ขึ้น เฉียวอวี่หรานถูกควันรมจนใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาว ไอไม่หยุด
โพรงหลบภัยเคยมีทางออกอื่นมาก่อน แต่เนื่องจากการเคลื่อนตัวของภูเขาทำให้เกิดการถล่มหลายครั้ง ทางออกอื่น ๆ ถูกหินขนาดใหญ่ฝังกลบไปหมดแล้ว
ควันหนาแน่นในถ้ำยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ออกซิเจนก็ถูกเปลวไฟที่ลุกไหม้ค่อย ๆ เผาผลาญไปด้วย
คุณย่าเสิ่นชิงมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
ที่นี่ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้แล้ว มิฉะนั้นจะเป็นอันตรายถึงชีวิต
เธอจำเป็นต้องปกป้องอวี่หราน และฝ่าออกไปให้ได้
คุณย่าชุบผ้าเช็ดหน้าให้เปียก แล้วนำมาปิดบริเวณปากและจมูกของเฉียวอวี่หราน
ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกนั้นทำหน้าที่เสมือนตัวกรองอย่างง่าย สามารถปกป้องทางเดินหายใจและปอดจากควันหนาทึบได้
หลังจากนั้น คุณย่าก็นำผ้าเช็ดหน้าที่เปียกมาผูกไว้ที่ใบหน้าของตัวเอง แล้วอุ้มอวี่หรานด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือปืน แล้วพุ่งออกไป
สิ่งแรกที่ถูกปล่อยออกมาคือสุนัขล่าเนื้อสามตัว
สุนัขล่าเนื้อหลายตัวที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พุ่งเข้าโจมตีลูกน้องสามคนที่เฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำ
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
คนและสุนัขล่าเนื้อต่อสู้กันอย่างดุเดือดในทันที
ในขณะที่จางซานเปียวและพรรคพวกถูกสุนัขล่าเนื้อรุมเล่นงาน คุณย่าเสิ่นชิงอุ้มเฉียวอวี่หรานวิ่งออกไปข้างนอก
“พวกมันออกมาแล้ว! จับตัวไว้!”
จางซานเปียวตะโกนด้วยความโกรธ พวกที่เหลืออีกไม่กี่คนก็ถือมีดและไม้กระบอง พุ่งเข้าใส่คุณย่าเสิ่นชิง
คุณย่าเป็นคนที่เคยพบเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มาแล้ว แม้ว่าศัตรูจะมีจำนวนมากกว่า แต่บนใบหน้าของเธอไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย
คุณย่าวางเฉียวอวี่หรานลง แล้วยืนขวางหน้าเด็กหญิงตัวน้อย จากนั้นก็ลั่นไกปืน ยกปืนขึ้น เล็ง และกดไกอย่างชำนาญ
“ปัง ปัง ปัง!!”
พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นชุด ชายสามคนถูกยิงที่หัวเข่า พวกเขาล้มลงคุกเข่าต่อหน้าคุณย่าเสียงดังตุ้บ
Comments for chapter "บทที่ 253 คุณย่าของเสิ่นชิงแสดงอำนาจ (รีไรต์)"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
