สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 252 เรื่องที่คาดไม่ถึง (รีไรต์)

บทที่ 252 เรื่องที่คาดไม่ถึง (รีไรต์)

เสิ่นชิงวางสายทันทีแล้วรีบไปขอลาผู้อำนวยการหลี่สองวัน

เธอต้องรีบกลับไปหมู่บ้านสุ่ยวาทันที!

คุณย่าและอวี่หรานต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด!

ที่หมู่บ้านสุ่ยวา จางซานเปียวนำทีมของเขาทำการค้นหาอย่างละเอียดในป่าเขา

เทือกเขาสุ่ยวาไม่ใช่ภูเขาลูกเดียว แต่เป็นชื่อเรียกรวมของเทือกเขาทั้งหมด

ที่นี่ภูเขาเชื่อมต่อกันเป็นทอด ๆ ยอดเขาต่อกับปลายเขา มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา เห็นเป็นคลื่นสลับกันไม่ขาดสาย

ในฤดูหนาวภูเขาโล้นเตียน หญ้ารกทอดตัวราบกับพื้น ใบไม้ก็ร่วงหล่นจนหมด ทำให้มองเห็นได้กว้างไกล ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับคนที่กำลังตามหาเฉียวอวี่หราน

กลุ่มคนเหล่านี้ค้นหาไปทีละยอดเขา แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของคุณย่าเสิ่นชิงและเฉียวอวี่หราน

จางซานเปียวโทรศัพท์ไปหาคนที่เฝ้าอยู่ที่กระท่อม “ฮัลโหล? ยัยแก่นั่นกลับไปหรือยัง? เด็กผู้หญิงคนนั้นต้องอยู่กับยัยแก่แน่ ๆ”

“พี่จาง พวกเธอยังไม่กลับมาครับ”

จางซานเปียวตวาดเสียงเย็น “จำไว้! พอพวกเธอกลับมา แกต้องทำให้คนแก่สลบก่อน แล้วยัดเด็กใส่กระเป๋าเดินทาง”

“เข้าใจแล้วครับ!”

จางซานเปียวเพิ่งวางสายไป ก็มีลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามา “พี่จาง พวกเราพบเต็นท์หลังหนึ่งที่ไหล่เขาฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนจะมีคนอยู่ข้างใน”

จางซานเปียวพอได้ยินก็เกิดประกายแห่งความยินดีในดวงตาทันที เขาโบกมือ “ไป พวกเราค่อย ๆ ล้อมเข้าไป!”

2 ชั่วโมงต่อมา

จางซานเปียวนำลูกน้องสองสามคนค่อย ๆ บุกเข้าใกล้เต็นท์ คนในเต็นท์ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีอันตรายเข้ามาใกล้

จางซานเปียวทำสัญญาณมือให้บุกเข้าโจมตี

ลูกน้องหลายคนรีบวิ่งเข้าไปในเต็นท์ทันที กดตัวคนที่อยู่ข้างในให้นอนราบกับพื้น

“เฮ้ย! พวกแกทำอะไรน่ะ!”

ในขณะนั้นเอง มีคนอีกกลุ่มหนึ่งมาจากอีกทิศทาง

พวกเขาเห็นจางซานเปียวบุกเข้ามาในที่ตั้งเต้นท์ของตัวเอง แถมยังกดเพื่อนของพวกเขาลงกับพื้น จึงลงมือต่อสู้กับพรรคพวกของจางซานเปียวทันที

ท่ามกลางความวุ่นวาย จางซานเปียวเห็นว่าคนในเต็นท์เป็นผู้ชาย เขาจึงรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด เขารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงและตะโกนเสียงดัง “เข้าใจผิด! เข้าใจผิด! ทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิด!”

ชายที่สวมหมวกท่องเที่ยวคว้าตัวจางซานเปียวเอาไว้แน่น แล้วตวาดด้วยความโกรธว่า

“เข้าใจผิดอะไรกัน? พวกเราตามหลังพวกนายมานานแล้ว เห็นว่าพวกนายกำลังมองหาอะไรบางอย่าง บอกมาตามตรง พวกนายกำลังหาอะไรกันแน่?”

คนที่สวมหมวกท่องเที่ยวก็คือคนในกลุ่มทัวร์นั้นนั่นเอง สองกลุ่มนี้มาเจอกันเข้าพอดี

บังเอิญจริง ๆ ที่ทั้งสองกลุ่มนี้ต่างก็มาเพื่อตามหาเฉียวอวี่หราน แต่ว่าต่างคนต่างมีเจ้านายของตัวเอง

จางซานเปียวรู้ว่า เรื่องการตามหาเฉียวอวี่หรานนั้นไม่สามารถพูดออกไปได้ จึงตอบว่า “พวกเราเป็นทีมสำรวจธรณีวิทยา พวกเรากำลังตามหาพืชหายากชนิดหนึ่ง พวกคุณกำลังตามหาอะไรล่ะ?”

ชายสวมหมวกได้ยินดังนั้น จึงปล่อยมือจากปกเสื้อของจางซานเปียว แล้วบิดคอพลางพูดว่า “พวกเราไม่ได้ตามหาอะไร พวกเราเป็นแค่นักท่องเที่ยวธรรมดา”

ทั้งสองคนแน่นอนว่าไม่ได้เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย พวกเขาใช้สายตาตรวจสอบ มองสำรวจอีกฝ่ายหลายครั้ง

เวลาผ่านไปนาน ทั้งสองฝ่ายเห็นว่าไม่สามารถล้วงความลับจากอีกฝ่ายได้ จึงค่อย ๆ แยกย้ายกันไปอย่างเงียบ ๆ

จางซานเปียวหันตัวแล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา โทรไปยังหมายเลขหนึ่ง “คุณหลี นอกจากพวกเราแล้ว ดูเหมือนจะมีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังตามหาเฉียวอวี่หรานเช่นกัน”

ปลายสายโทรศัพท์ ลู่หลีขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “พวกนายอย่าเปิดเผยตัวตน รีบจับตัวเฉียวอวี่หรานให้เร็วที่สุด”

จางซานเปียวพยักหน้า “เข้าใจแล้ว!”

หลังจากจางซานเปียวและคนอื่น ๆ จากไป ชายสวมหมวกก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออก

“พี่ไห่ พวกเราเจอกลุ่มคนบนภูเขา ดูเหมือนพวกเขาก็กำลังตามหาเฉียวอวี่หรานเช่นกัน พวกเขามีคนมากกว่าพวกเรา พวกเราควรทำอย่างไรดี?”

ไห่ตงชิงได้ยินรายงานจากน้องชาย แววตาของเขาเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ

เขาพ่นควันบุหรี่เป็นวงกลมอย่างช้า ๆ แล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว พวกนายไม่ต้องตามหาอีก แค่ติดตามพวกเขาไปก็พอ

เมื่อพวกเขาหาเฉียวอวี่หรานเจอ พวกนายก็แค่ทำตัวเหมือนตั๊กแตนจับจักจั่น นกกระจอกคอยอยู่ข้างหลัง”

ชายสวมหมวกเข้าใจความหมาย เขาหรี่ตาลงแล้วตอบว่า “ได้ครับ พี่ไห่!”

ท้องฟ้าในหุบเขามืดลงอย่างรวดเร็ว เพียงแค่สี่โมงครึ่ง ท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมด้วยม่านสนธยาแล้ว

อุณหภูมิก็เริ่มลดลงด้วย คนที่ทำกิจกรรมในป่าเริ่มรู้สึกชาที่มือและเท้า

จางซานเปียวสั่งให้คนจุดคบไฟ แล้วยังคงค้นหาต่อไปในภูเขา

ในหลุมหลบภัย คุณย่าเสิ่นชิงมองถุงขนมปังที่สุนัขล่าเนื้อคาบกลับมาด้วยท่าทางครุ่นคิด

ดูเหมือนว่า กลุ่มคนเหล่านั้นคงอยู่แถวนี้แล้ว

สุนัขล่าเนื้อทั้งหลายเชื่อฟังดี ไม่ได้เห่าอย่างไร้ระเบียบ

คุณย่ามองดูเฉียวอวี่หรานที่นอนหลับอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง จากนั้นจึงสั่งให้สุนัขล่าเนื้อหลายตัวเฝ้าอยู่ในถ้ำ

ทันทีหลังจากนั้น เธอสะพายปืนล่าสัตว์ พาสุนัขล่าเนื้อหนึ่งตัวออกจากหลุมหลบภัย

ในทางเดินของหลุมหลบภัยมีประตูเหล็กอยู่บานหนึ่ง คุณย่าล็อกมันไว้ตอนที่ออกมา เธอกลัวว่าเฉียวอวี่หรานจะตื่นขึ้นมาแล้ววิ่งไปมาอย่างไร้จุดหมาย

เมื่อคุณย่าออกมาจากหลุมหลบภัย โทรศัพท์มือถือก็มีสัญญาณ เธอจึงได้รับข้อความตอบกลับหลายข้อความจากเสิ่นชิง “คุณย่า พวกทีมสำรวจนั่นเป็นตัวปลอม พวกคุณต้องระวังนะ!”

“คุณย่า หนูสืบมาแล้ว พวกทีมสำรวจนั่นออกเดินทางมาจากเมืองหางโจว พวกเขาได้สอบถามเรื่องของเฉียวอวี่หรานในหมู่บ้าน พวกเขามาที่นี่เพื่อตามหาเฉียวอวี่หรานโดยเฉพาะ”

“คุณย่า หนูแจ้งตำรวจแล้ว พวกคุณไม่ต้องกลัวนะ ตำรวจจะมาถึงในไม่ช้า ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ อย่าปะทะกับพวกเขาเด็ดขาด”

คุณย่าอ่านข้อความสั้น ๆ ของเสิ่นชิงจบแล้ว ก็ปิดเสียงโทรศัพท์มือถือทันที จากนั้นตอบกลับว่า “ได้ ย่าซ่อนอวี่หรานไว้ในหลุมหลบภัยแล้ว ตอนนี้เธอปลอดภัยดี หลานสาวไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

หลังจากตอบข้อความเสร็จ คุณย่าก็พาสุนัขล่าเนื้อหายไปในความมืดของราตรีอย่างสิ้นเชิง

จางซานเปียวรู้ว่าคุณย่าไม่ได้กลับบ้าน เขาจึงคิดว่าเธอคงได้ยินข่าวและหลบซ่อนตัวไปแล้วแน่นอน

ตอนกลางคืนบนภูเขาหนาวมาก สถานที่ที่สามารถซ่อนคนได้ก็มีแต่ถ้ำเท่านั้น

ดังนั้นจางซานเปียวและคนอื่น ๆ จึงถือคบไฟเริ่มออกค้นหาถ้ำบนภูเขา

แต่ว่าบนภูเขานั้นมีถ้ำน้อยใหญ่มากมายนับไม่ถ้วน พวกเขาค้นหามานาน แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

อย่างไรก็ตาม สถานที่ที่พวกเขาค้นหานั้น อยู่ไม่ไกลจากที่หลบภัยที่เฉียวอวี่หรานอยู่

จางซานเปียวและคณะเดินจนเหนื่อย จึงหลบเข้าไปพักในถ้ำแห่งหนึ่ง

หลายคนนั่งลงบนพื้น กินเนื้อวัวแห้ง ดื่มเหล้าไปพลางผิงไฟไปพลาง

จางซานเปียวเปิดกระติกเหล้าที่พกติดตัวมา แหงนหน้าดื่มหลายอึก

แต่ยังไม่ทันได้ดื่มจนพอใจ สิ่งของสีดำมืดชิ้นหนึ่งก็พุ่งมากระแทกใบหน้าของเขาอย่างกะทันหัน

จู่ ๆ วัตถุหนักก็ตกลงมากระแทกจางซานเปียวจนตาพร่าไปหมด

เขาเอื้อมมือไปคว้า พบว่าสิ่งที่ตกลงมาบนตัวเขากลับเป็นหมีดำตัวเล็กขนฟูฟ่อง

หมีดำตัวน้อยดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน มันลืมตาดำกลมโตมองทุกคนอย่างงุนงง

“โอ้โห! ลูกหมีตัวนี้ตกลงมาจากไหนกัน?”

“เดี๋ยวนะ หนังหมีดูเหมือนจะมีราคาดีนะ ถึงหมีตัวนี้จะเล็ก แต่น่าจะขายได้ราคาดีเหมือนกัน”

“ฮ่า ๆ ๆ นี่มันโชคลาภที่ไม่คาดคิดจริง ๆ!”

พวกเขาหลายคนยกลูกหมีขึ้นมา แล้วพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับราคาของหนังหมี

แต่สีหน้าของจางซานเปียวกลับซีดลงทันที เพราะเขาได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ามาจากนอกถ้ำ