สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 251 จะเป็นสายลับหรือจะเป็นโจรลักพาตัว

บทที่ 251 จะเป็นสายลับหรือจะเป็นโจรลักพาตัว

ป่าเขาในช่วงต้นฤดูหนาวช่างเงียบเหงาและว่างเปล่า บางครั้งก็มีเสียงการ้องแหลมและแสบหูดังก้องไปมา

พื้นดินเต็มไปด้วยใบไม้แห้งสีเหลืองซีด เมื่อเหยียบลงไปจะมีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น

เฉียวอวี่หรานชอบเล่นเหยียบใบไม้มาก เธอตั้งใจเดินไปยังที่ที่มีใบไม้กองอยู่ แล้วเหยียบลงไปทีหนึ่ง ฟังเสียงแตกกรอบที่ดังมาจากใต้เท้า

“เด็กน้อย อย่าเล่นเลย พวกเราต้องรีบเดินทาง” คุณย่าเสิ่นชิงเร่งให้เฉียวอวี่หรานรีบออกเดินทาง ที่ภูเขาสุยวามีหลุมหลบภัยอยู่มากมาย เธอตั้งใจจะพาอวี่หรานไปหลบในถ้ำสักหน่อย

ไม่นานหลังจากที่พวกเธอเพิ่งจากไป ผู้ใหญ่บ้านก็พาทีมสำรวจธรณีวิทยามาถึงกระท่อมพิทักษ์ป่า

ผู้ใหญ่บ้านไม่อาจต้านทานการล่อลวงของเหล้าจากอู่เหลียงเย่จำนวนไม่กี่ขวดนั้นได้ เขาสวมเสื้อคลุมทหาร ถือไม้เท้าปีนเขา และทำหน้าที่เป็นไกด์นำทางให้กับทีมสำรวจธรณีวิทยา

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก…”

ผู้ใหญ่บ้านเคาะประตูแล้วตะโกนเสียงดัง “คุณย่าสาม ช่วยเปิดประตูหน่อยครับ ทีมสำรวจธรณีวิทยามาแล้ว พวกเขามีเรื่องบางอย่างอยากจะขอคำแนะนำจากคุณ”

ผู้ใหญ่บ้านและคณะเดินอยู่บนภูเขามาครึ่งวัน พวกเขาหนาวจนไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่ในร่างกายเลย ทุกคนกอดแขนตัวเองสั่นเทาขณะรออยู่หน้าประตู แต่หลังจากรอเป็นเวลานาน ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากในบ้าน

ผู้ใหญ่บ้านเอียงหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ จึงหันหน้ามาพูดว่า “คุณย่าอาจจะออกไปลาดตระเวนในป่าแล้ว ช่วงนี้ก็กลัวว่าจะเกิดไฟไหม้บนภูเขา”

หัวหน้าทีมสำรวจธรณีวิทยาชื่อจางซานเปียว มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนัง ดูคล้ายโจรผู้ร้าย

เมื่อเห็นว่าประตูใหญ่ปิดสนิท คิ้วหนาของเขาก็ขมวดลง แล้วยกเท้าเตะใส่ประตูไม้

เสียงโครมดังขึ้น ประตูกระท่อมของคนดูแลป่าถูกเตะจนเปิดออก บานประตูล้มลงกับพื้น ทำให้ฝุ่นบนหลังคาร่วงหล่นลงมาพรู ๆ ผู้ใหญ่บ้านตกตะลึง เขารีบวิ่งตามเข้าไปพลางพูดว่า “เพื่อนร่วมงานคนนี้ คุณจะใช้ความรุนแรงแบบนี้ได้อย่างไร คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”

จางซานเปียวไม่สนใจผู้ใหญ่บ้าน เขาเดินสำรวจรอบห้องราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง

คุณย่าเสิ่นชิงได้นำเสื้อผ้า รองเท้า และของเล่นของเฉียวอวี่หรานไปหมดแล้ว ในห้องเหลือแต่ข้าวของของคุณย่าเท่านั้น

จางซานเปียวขมวดคิ้ว ที่นี่ไม่มีร่องรอยการอยู่อาศัยของเด็กเลย หรือว่าข้อมูลที่ได้มาจะผิดพลาด?

ผู้ใหญ่บ้านหน้าเศร้าสร้อยขณะพยุงบานประตูที่ล้มอยู่บนพื้น พลางครุ่นคิดว่าจะซ่อมแซมอย่างไรดี

ถ้าคุณย่าสามรู้ว่า ประตูบ้านของเธอถูกถีบจนพัง ด้วยนิสัยที่โมโหร้ายของเธอ คงจะบิดหัวของเขาออกมาเตะเล่นเหมือนลูกบอลแน่

อีกด้านหนึ่ง

คุณย่าเสิ่นชิงได้พาเฉียวอวี่หรานไปที่หลุมหลบภัยแล้ว

คุณย่าปล่อยสุนัขล่าเนื้อเข้าไปก่อน เมื่อได้ยินเสียงเห่าที่สงบเสงี่ยมดังออกมาจากในถ้ำ คุณย่าก็รู้ว่าข้างในไม่มีอะไรผิดปกติ

หลุมหลบภัยนี้เป็นที่ซ่อนตัวอย่างดี ถ้าไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกับภูเขาใหญ่เป็นอย่างดี ก็จะไม่มีทางหาที่นี่เจอได้เลย

ภายในหลุมหลบภัยแห้งสบาย คุณย่าปูฟางหนา ๆ ชั้นหนึ่งบนแท่นหิน แล้วปูผ้าห่มหนานุ่มทับลงไปด้านบน

ฟางเป็นวัสดุกันความชื้นที่ดี สามารถป้องกันความเย็นจากแท่นหินได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เฉียวอวี่หรานวางตุ๊กตากระต่ายมิฟฟี่ขนฟูลงไปด้วย แล้วลูบหูกระต่ายพลางพูดว่า

“คิกคิก พวกกระต่ายอาศัยอยู่ในโพรง ฉันกับคุณย่าทวดก็กลายเป็นกระต่ายน้อยไปแล้ว”

หญิงชราปลดถ่านหินและเตาไฟที่ผูกติดอยู่กับสุนัขล่าเนื้อออก จากนั้นก็จุดฟางข้าวเพื่อก่อไฟถ่านที่อบอุ่นขึ้นมาหนึ่งกระถาง

เตาไฟสีแดงสว่างทำให้ทั้งหลุมหลบภัยอบอุ่นไปทั่ว

การต้องนอนค้างคืนในถ้ำ เฉียวอวี่หรานไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก คิดว่าทุกอย่างช่างแปลกใหม่และน่าสนใจ

คุณย่าเสิ่นชิงคำนวณดูแล้ว เสบียงที่พวกเธอพกมานั้นเพียงพอมาก แม้จะไม่ออกไปไหนเป็นเวลาครึ่งเดือนก็ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต

ทันใดนั้น เฉียวอวี่หรานวิ่งเข้ามาดึงชายเสื้อของหญิงชรา แหงนหน้าเล็ก ๆ ขึ้นพูดว่า “คุณย่าทวดคะ กิ๊บติดผมของหนูหายไปแล้ว “หญิงชราได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่เฉียวอวี่หรานแล้วถามว่า “หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เฉียวอวี่หรานเอียงหัวคิดสักครู่ “อาจจะเมื่อวานตอนไปเก็บเห็ดบนภูเขา หายไปในป่า”

หญิงชราลูบหัวเฉียวอวี่หราน “ไม่เป็นไร เดี๋ยวคุณย่าทวดจะซื้อให้ใหม่”

กระท่อมพิทักษ์ป่า

จางซานเปียวคิดว่าข่าวกรองผิดพลาด กำลังจะพาคนกลับทางเดิม แต่จู่ ๆ ลูกน้องคนหนึ่งก็เรียกเขาไว้ “พี่จาง! ผมเจอสิ่งนี้ในสวน”

จางซานเปียวมองดูกิ๊บติดผมการ์ตูนที่วางอยู่ในมือของสมาชิกในทีม ดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที “เธอต้องอยู่แถวนี้แน่ พวกเราต้องหาต่อไป”

ผู้ใหญ่บ้านฟังแล้วงุนงง เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าพวกคุณอยากพบคุณย่ามาก ก็รอที่นี่เลยก็ได้ เธอจะกลับมาหลังจากตรวจตราป่าเสร็จ”

“พอแล้วพอแล้ว รู้แล้ว คุณกลับไปเถอะ พวกเราไม่ต้องให้คุณนำทางแล้ว” จางซานเปียวพูดอย่างหงุดหงิด ต้องการไล่ผู้ใหญ่บ้านไป

เมื่อเห็นว่าทีมสำรวจมีท่าทีจะไล่คน ผู้ใหญ่บ้านเกาหัวอย่างเก้อเขิน “พวกคุณไม่ให้ผมเป็นไกด์ เพราะคิดว่าผมนำทางไม่ดีเหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ผู้ใหญ่บ้าน คุณอายุมากแล้ว ถ้าตามมาด้วยจะเป็นภาระให้พวกเราเปล่า ๆ คุณรีบกลับไปเถอะครับ”

จางซานเปียวพูดไม่กี่คำก็ไล่ผู้ใหญ่บ้านกลับไปได้

ก่อนจะจากไป ผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับว่า “ในป่ามีหมีนะ พวกคุณต้องระวังให้ดี อย่าไปปลุกหมีที่กำลังจำศีลอยู่ล่ะ

นอกจากนี้ ประตูที่ถูกเตะพังก็ต้องซ่อมให้ดีด้วย ไม่อย่างนั้นเมื่อคุณย่ากลับมาจะต้องโกรธแน่ ๆ”

หลังจากผู้ใหญ่บ้านจากไป จางซานเปียวก็พาคนเริ่มค้นหาทั่วทั้งภูเขาทันที…

เมืองหางโจว สำนักงานคณะกรรมการตรวจสอบวินัยในวงการบันเทิง

เสิ่นชิงเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมทางวิดีโอ เมื่อเปิดโทรศัพท์มือถือก็เห็นข้อความที่คุณย่าทิ้งไว้ทันที

ทีมสำรวจธรณีวิทยา? คณะทัวร์ท่องเที่ยว?

เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ฤดูกาลแบบนี้จะขึ้นเขาไปชมอะไรกัน?

ทันทีนั้น เสิ่นชิงโทรศัพท์ไปที่สำนักงานสำรวจของสำนักงานธรณีวิทยาแห่งชาติจีน

เจ้าหน้าที่ของสำนักงานธรณีวิทยารู้สึกประหลาดใจมากที่ได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นชิง

“ท่านอัยการอาวุโสเสิ่น ผมได้ตรวจสอบให้แล้ว ทางสำนักงานไม่ได้ส่งทีมสำรวจไปที่หมู่บ้านสุ่ยวาครับ” เจ้าหน้าที่สำนักงานธรณีวิทยาตอบอย่างนอบน้อม

“อืม เข้าใจแล้ว… ขอบคุณค่ะ”

เสิ่นชิงวางสายโทรศัพท์ ดวงตาทั้งสองข้างของธอก็เย็นชาลงในทันที เมื่อสำนักงานธรณีวิทยาปฏิเสธแล้ว ทีมสำรวจธรณีวิทยาในหมู่บ้านก็ต้องเป็นตัวปลอมแน่นอน

เมื่อตระหนักถึงปัญหานี้

เสิ่นชิงรีบโทรหาคุณย่าทันที แต่สัญญาณในหลุมหลบภัยไม่ดี โทรศัพท์แจ้งว่าหมายเลขที่โทรไปอยู่นอกพื้นที่ให้บริการตลอด

เสิ่นชิงจึงต้องส่งข้อความเสียงไปบอกคุณย่าว่า ทีมสำรวจนั้นเป็นตัวปลอม และขอให้คุณย่าระวังตัวด้วย

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เสิ่นชิงก็ยังรู้สึกกังวลใจไม่หาย เธอกลัวว่าคุณย่าและอวี่หรานจะเป็นอันตราย จึงรีบโทรศัพท์ไปที่หน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ ‘12339’ ทันที

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นชิงจากสำนักงานอัยการ ฉันสงสัยว่า มีสายลับปลอมตัวเป็นทีมสำรวจธรณีวิทยา กำลังวาดแผนที่ภูมิประเทศทั่วเขตประเทศจีน

ตอนนี้กลุ่มคนที่อ้างตัวว่าเป็นทีมสำรวจธรณีวิทยากำลังอยู่ในเขตภูเขาไหวหนาน ที่หมู่บ้านสุ่ยวา…”

แน่นอนว่าเสิ่นชิงไม่ได้คิดว่าคนกลุ่มนี้เป็นสายลับ พวกเขาน่าจะเป็นโจรที่มาเพื่อลักพาตัวเฉียวอวี่หราน

แต่เธอไม่มีหลักฐาน อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนเหล่านี้มีพฤติกรรมน่าสงสัย ไม่เพียงแต่ปลอมตัวเป็นทีมสำรวจ แต่ยังอ้างว่าจะทำแผนที่ภูมิประเทศอีกด้วย

แม้ว่าเธอจะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าคนกลุ่มนี้เป็นโจรลักพาตัว แต่เธอก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยว่าพวกเขาเป็นสายลับ

ต้องรู้ไว้ว่า การปราบปรามสายลับของประเทศนั้นรุนแรงและไม่ธรรมดา

และถึงแม้ว่าภายหลังจะพบว่ามีความเข้าใจผิด เสิ่นชิงก็จะไม่ถูกลงโทษอะไร เพราะมีเหตุผลอันสมควรในการสงสัย

เป็นไปตามที่เสิ่นชิงคาดการณ์ไว้ หลังจากที่หน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติได้รับข่าวสาร พวกเขาได้แจ้งให้สถานีตำรวจท้องถิ่นไปตรวจสอบทันที และยังส่งหน่วยพิเศษหนึ่งชุดไปเป็นกำลังเสริมอีกด้วย